Η αλληλεγγύη αλά Γερμανικά

Η αλληλεγγύη αλά Γερμανικά

Η Γαλλία που έχει βγει εκτός παιχνιδιού, η κυρίαρχη Γερμανία και η επιλογή της χειμαζόμενης Ελλάδας

Η αλληλεγγύη είναι μια έννοια που πλέον σαν ανέκδοτο μπορεί να ακουστεί στις Βρυξέλλες. Οι ηγέτες των 27 χωρισμένοι σε Βόρειους και Νότιους προσπαθούν να περισώσουν ότι μπορούν από την φούσκα που κατασκεύασαν και ονομάζεται Ευρώ.

Το Ευρώ δε δοκιμάζεται επειδή υπάρχουν πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα, ούτε επειδή η Καμμόρα κινεί τα νήματα  της οικονομίας στην Ιταλία, ούτε διότι υπάρχουν μετανάστες από το Μαγκρέμπ  που περνούν στην Ισπανία από το Γιβραλτάρ.

Στην Ευρώπη, πολιτική χαράσσει η Γερμανία η οποία παίζει μπάλα μόνη της. Η στάση της δεν καθορίζεται μόνο από τις  εκλογές που έρχονται και πρέπει να κερδίσει η Μέρκελ αλλά και από το DNA αυτού του λαού ο οποίος έχει μάθει να ζει προτεσταντικά.

Το κυριότερο πρόβλημα ωστόσο, είναι ότι  οι κύριοι αντίπαλοι της, που είναι οι Γάλλοι, δεν μπορούν να σηκώσουν  ανάστημα και οι πολιτικοί τους δεν έχουν ηγετικά χαρακτηριστικά, τόσο επί Σαρκόζι, ο οποίος είχε ταχθεί στο άρμα της Μέρκελ όσο και τώρα που ο Σοσιαλιστής Ολάντ δεν ξέρει ακόμα ούτε τι θέλει ούτε τι κάνει.

Απέναντι στον Σόιμπλε  υπάρχει ο "λίγος" Πιέρ Μοσκοβισί. Ένας πολιτικός που βρισκόταν  στη σκιά του Ντομινίκ Στρος-Καν ίσως του σοβαρότερου πολιτικού με γνώσεις στα οικονομικά στο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γαλλίας.

Η Μέρκελ απέναντι της έχει τον Ολάντ ο οποίος αν ο Σαρκοζί δεν έκανε ορυμαγδό λαθών και ο Στρος Καν δεν έδειχνε ζήλο στο όμορφο φύλο θα ήταν ακόμα Δήμαρχος στο χωριό του.

Ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να καταλάβω πως κατάφερε ο Ολάντ να νικήσει την Μαρτίν Ομπρί (κόρη του Ζακ Ντελόρ)  στο εσωκομματικό ντέρμπι πριν τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία.

Αποτέλεσμα, οι Γερμανοί γνωρίζουν ότι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης η Γαλλία έχει μύρια προβλήματα στον τραπεζικό της κλάδο, η βιομηχανία της δεν  είναι όσο ανταγωνιστική ήταν στο παρελθόν αλλά και δεν έχει ένα σοβαρό πολιτικό ο οποίος θα βάλει πάνω απ' όλα τα συμφέροντα της χώρας του.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να γίνεται κομπάρσος σε παιχνίδι που σίγουρος νικητής θα είναι η Μέρκελ.

Το δίλημμα της Ελλάδας

Η Ελλάδα λοιπόν έπρεπε να διαλέξει. Γαλλία ή Γερμανία. Αυτοί που έχουν το κλειδί του χρηματοκιβωτίου και κάποια στιγμή θα το ανοίξουν και θα δώσουν λεφτά ή αυτούς που φιλοσοφούν και δεν ξέρουν και οι ίδιοι τι θέλουν.

Ο Σαμαράς επέλεξε  να πάει με τη Γερμανία η οποία  πιέζοντας  τους δορυφόρους της -Φιλανδία,Ολλανδία, Αυστρία- θα πει το μεγάλο ναι και θα ανοίξει την κάνουλα με το ρευστό, με τους δικούς της όρους. ( επιτόκια, δημόσια έργα με συμμετοχή κατασκευαστικών εταιριών  από Γερμανία, ιδιωτικοποιήσεις   κλπ).

Με την Γαλλία εκτός παιχνιδιού βασικός αντίπαλος της Γερμανίας είναι  το Δ.Ν.Τ το οποίο λόγω καταστατικού ( όπως λένε) δεν υπογράφει την εκταμίευση της δόσης πολύ απλά γιατί το χρέος δεν είναι βιώσιμο. (Αυτοί μέχρι τώρα δεν έχουν βάλει τα αρπαχτικά τους να κάνουν πάρτι στον Ελληνικό πλούτο).

Έτσι περιμένουμε την Δευτέρα.... μπορεί και την Τρίτη, Τετάρτη... για να πάρουμε όσα μας δώσουν χωρίς να δοθεί οριστική λύση στη βιωσιμότητα του χρέους που λογιστικά πρέπει ντε και καλά να είναι 120% του ΑΕΠ το 2020.

Αποτέλεσμα τους επόμενους μήνες να πάρουμε και νέα μέτρα για να μην χρεοκοπήσει η Ελλάδα, επειδή το πρόγραμμα δε βγαίνει, κάτι που ξέρουν και οι Γερμανοί οι οποίοι δεν έχουν στο λεξιλόγιο τους τη λέξη αλληλεγγύη και φυσικά δεν θέλουν να βάλουν  βαθιά το χέρι στην τσέπη για να σώσουν όσους ο Φούχτελ χαρακτηρίζει με τον τρόπο του... τεμπέληδες.

SHARE:

24Media Network