Τα εργατικά δυστυχήματα δεν είναι φυσικό φαινόμενο

Η ανεξάρτητη έρευνα της ΟΣΕΤΕΕ για το 2025 κατέγραφε αριθμούς ρεκόρ για τα θύματα εργατικών δυστυχημάτων και ατυχημάτων στην Ελλάδα. Τουλάχιστον 201 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ενώ εργάζονταν και άλλοι 332 τραυματίστηκαν πολύ σοβαρά, τη χρονιά που πέρασε.

Το 2026 ξεκίνησε όπως τέλειωσε το 2025 και το τραγικό δυστύχημα με τις εργαζόμενες που βρήκαν φρικτό θάνατο στο εργοστάσιο “Βιολάντα” στα Τρίκαλα, δείχνει ότι κάτι πάει πολύ στραβά όσον αφορά τα μέτρα ασφαλείας στην Ελλάδα.

Οι ιστορίες ατυχημάτων και δυστυχημάτων στη χώρα μας, σπάνια καταλαμβάνουν τον χώρο που πρέπει στη δημόσια σφαίρα και ακόμα και αν ο συνολικός αριθμός θυμάτων του 2025, προκαλεί τρόμο, μόνο αν κάποιος έχει τέτοιο περιστατικό στο ευρύτερο περιβάλλον του μπορεί να κατανοήσει την καταστροφή και τον πόνο που αυτό επιφέρει σε μια οικογένεια.

Δυστυχήματα και ατυχήματα μπορεί να συμβούν ακόμα και αν όλα γίνουν σωστά. Στην Ελλάδα όμως δεν έχουμε να κάνουμε με αυτο. Ο συνδυασμός της ανάγκης για βιοπορισμό και άσκησης πολιτικών πάντα σε βάρος του εργαζόμενου (και δήθεν για το καλό του), παράγουν συγκεκριμένα αποτελέσματα.

Από τις πολιτικές απορρύθμισης της εργασίας, μέχρι την υποστελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών και από το συνδυασμό χαμηλών μισθών και ακρίβειας (που καθιστά τους εργαζόμενους ομήρους), μέχρι τη διαρκή προπαγάνδα κατά του συνδικαλισμού και των σωματείων, το πλαίσιο που δημιουργείται αυξάνει τον κίνδυνο για θανάτους και τραυματισμούς.

Η κακιά ώρα και τα στιγμιαία λάθη δεν έρχονται εν κενώ και η αύξηση του αριθμού των θυμάτων δεν είναι τυχαία. Όταν οι διαπιστώσεις και οι καταγγελίες χάνονται μεταξύ ωχαδερφισμού, πλημμελών ελέγχων και μεγιστοποίησης του κέρδους, η πραγματικότητα μας πληρώνει με το αίμα αθώων ανθρώπων, που πήγαν στη δουλειά και δεν γύρισαν.

Η αντεργατική νοοτροπία μάλιστα κορυφώνεται μετά. Όταν σβήσουν τα φώτα και όταν τα θύματα και οικογένειες προσπαθούν να αποζημιωθούν έχοντας απέναντί τους πλούσιους επιχειρηματίες, ακριβοπληρωμένους δικηγόρους και τη λήθη πολιτών και ΜΜΕ, που έχουν περάσει στο επόμενο θέμα.

Πολίτες, φορείς και κόμματα θα πρέπει να πιέσουν σκληρά, με σχέδιο και με συνέπεια στη δημόσια σφαίρα, στους χώρους δουλειάς και στο δρόμο όχι μόνο για τη δικαίωση των θυμάτων, αλλά και για την πρόληψη και την ασφάλεια στους χώρους δουλειάς.

Η αλλαγή δεν θα έρθει με ανακοινώσεις και αναρτήσεις, αλλά με προτάσεις, παρακολούθηση της εφαρμογής αυτών των προτάσεων και συγκρούσεις για να σπάσουν κατεστημένες νοοτροπίες, που ενισχύονται από βαθιά ταξικές πολιτικές.

Ο “πόλεμος” κατά των θυμάτων όταν έρθει η ώρα της αποζημίωσης, αλλά και οι δακρύβρεχτες ιστορίες επιχειρηματικής επιτυχίας, πριν καλά καλά βρεθούν και αναγνωριστούν τα θύματα μιας φωτιάς σε εργοστάσιο θα έπρεπε να αφυπνίζουν όσους κοιμούνται ικανοποιημένοι από τις θεωρίες τους, ενώ στην πράξη ξηλώνονται κατακτήσεις δεκαετιών.