Τα παιδιά του Τραμπ και τα “ορφανά” του Μαδούρο

Σε θέματα διεθνούς νομιμότητας δεν ισχύει το «ολίγον έγκυος». Κοινώς δεν μπορείς να συντάσσεσαι ανά περίπτωση με το Διεθνές Δίκαιο. Κι όμως, εμείς εδώ το κάνουμε με άνεση, τσαμπουκά και ψηλά το κεφάλι.

Αφήνουμε κατά μέρος την αδιανόητη αποστροφή στη δήλωση του Πρωθυπουργού και ας δούμε πώς οι παράγοντες του δημόσιου βίου αντιμετωπίζουν τη νομιμότητα ως εργαλείο, όχι ως αρχή.

Την επόμενη κιόλας μέρα της αμερικανικής επέμβασης στη Βενεζουέλα, είχαμε πορεία από εγχώριους συντρόφους του Μαδούρο. Δεν κατήγγειλαν απλώς την επέμβαση. Σήκωσαν και φωτογραφίες του Μαδούρο, ο οποίος έχει πλέον την ευκαιρία, έστω και από τη φυλακή, να αναδειχθεί σε μάρτυρα του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα. Οι ίδιοι άνθρωποι, όπως και μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού της Αριστεράς, δεν είχαν διακρίνει καμία διατάραξη της νομιμότητας όταν ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία. Αντιθέτως, μπορούσαν να εξηγήσουν γιατί η εισβολή, ακόμη κι αν δεν ήταν απολύτως νόμιμη, ήταν «αναγκαία». Είναι οι ίδιοι που θα σου πουν ότι ένας λαός που πολεμάει επί χρόνια αποτελείται από νεοναζί υπό την καθοδήγηση ενός κλόουν.

Πάμε τώρα στην απέναντι πλευρά. Εκεί που, εκτός από τον Πρωθυπουργό, μίλησαν στελέχη όπως ο Μάκης Βορίδης και ο Άδωνις Γεωργιάδης. Στην περίπτωση της Ουκρανίας ήταν έτοιμοι να καλέσουν σε πορείες έξω από τη ρωσική πρεσβεία. Και σωστά. Στην περίπτωση της Βενεζουέλας, όμως, μας εξηγούν ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, ότι το σπαθί μπορεί να υψώνεται πάνω από τον νόμο. Συνεπώς δικαιώνουν τη Ρωσία που κατήγγειλαν.

Αν απομακρυνθείς λίγο και δεις τη συνολική εικόνα, το θέαμα είναι κωμικοτραγικό. Οι πολιτικοί απευθύνονται πρωτίστως στις πρεσβείες και δευτερευόντως στο οπαδικό τους ακροατήριο. Οι οπαδοί, από την άλλη, διαλέγουν στρατόπεδο με βάση το θυμικό: ο ένας είναι με τον Τραμπ επειδή ενοχλεί τους αριστερούς, ο άλλος με τον Πούτιν επειδή ο Μητσοτάκης βρίσκεται απέναντι.

Δεν υπάρχει, στην πραγματικότητα, σαφής έννοια διεθνούς νομιμότητας στην ελληνική δημόσια συζήτηση. Υπάρχουν μόνο στρατόπεδα. Και αυτά ερμηνεύουν τα πάντα, ακόμη και τα προφανή, με βάση εμμονές και σκοπιμότητες. Και έτσι η αντίληψη για τον κόσμο απλοποιείται δυαδικά. Οτιδήποτε συμβαίνει θα είναι καλό ή κακό. Με μας ή με τους άλλους. Και αν τα πράγματα ζορίζουν, μπορούμε εμείς να γίνουμε οι άλλοι. Κανένα πρόβλημα.