Θα αντέξει το Κίνημα των Τεμπών την “απογοήτευση” Καρυστιανού;

Η μόνιμη επωδός όλο το 2025 που σερνόταν η συζήτηση για τις πολιτικές της φιλοδοξίες, τις οποίες η ίδια διέψευδε κατηγορηματικά μέχρι δεκαπέντε μέρες πριν την αλλαγή του χρόνου, ήταν «είμαστε στο πλευρό της, συμπαραστεκόμαστε στον δίκαιο αγώνα της, αν κατέβει στην πολιτική θα κρίνεται ως πολιτικός».

Η Μαρία Καρυστιανού εκδήλωσε την πρόθεσή της να ηγηθεί πολιτικού φορέα, το κοντέρ μηδένισε και, ναι, πια κρίνεται ως πολιτικός. 

Και δεν μπορεί να υπάρξει κανένας άνθρωπος με στοιχειώδεις δημοκρατικές αρχές που να μην στέκεται απέναντι στις χθεσινές οπισθοδρομικές δηλώσεις περί «δημόσιας διαβούλευσης» για το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι αντικείμενο δημοψηφισμάτων – δεν είναι μόνο κάτι που εξυπακούεται αλλά και κάτι που έχουμε λύσει με νόμο του κράτους εδώ και 40 χρόνια, από το 1986. (Σήμερα, η Καρυστιανού προσπάθησε να ανασκευάσει, μπλέκοντας δημογραφικό, υπογεννητικότητα και βιοηθική, χαρακτηρίζοντας το δικαίωμα στην άμβλωση «πολυδιάστατο και ιατρικό») 

Η Μαρία Καρυστιανού κρίνεται, λοιπόν, πια ως πολιτικός. Για μια σειρά από τοποθετήσεις. Για το αντιπολιτικό «δεν υπάρχει αριστερά-δεξιά», συνήθως το πιο χαρακτηριστικό σημάδι για να αναγνωρίσεις έναν πολιτικό απατεώνα. Για τις συνομιλίες της με αρχάγγελους ως πολιτικούς καθοδηγητές, αλλά και για τους ανθρώπους του περιβάλλοντός της ή τους όψιμους υποστηρικτές της.

Όπως τον δικηγόρο Στέλιο Σούρλα που ανέβασε χθες στην τηλεόραση τον πήχη συμφωνώντας σε δημοψηφίσματα και για τη μοναρχία ή τη μοιχεία. Όπως τη δικηγόρο Μαρία Γρατσία, δεξί της χέρι και πρώην υποψήφια με τη Νίκη ή τον πρώην αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γιώργο Αποστολάκη, βουλευτή επικρατείας με τη Νίκη – αμφότεροι συμβολίζουν την απορρόφηση του ακροδεξιού κόμματος από το κόμμα Καρυστιανού, το δείχνουν και οι πρώτες μετρήσεις. Κερασάκι στην τούρτα η δημόσια επιδοκιμασία του πρώην βουλευτή της Νίκης που βανδάλισε την Εθνική Πινακοθήκη (προκαλώντας αφωνία στο Υπουργείο Πολιτισμού), Νίκου Παπαδόπουλου.

Ένα παρεάκι πιο μεσαιωνικό, ελπίζω, από το δικό σου. 

Κι αυτό το «ελπίζω» ανοίγει την πολιτική συζήτηση από δω και πέρα. Πέρα από τα αναμενόμενο ντιμπέιτ στη δημόσια σφαίρα, πέρα από τις φούσκες μας που μάλλον αποδοκίμασαν τις δηλώσεις αποκαθηλώνοντας την Καρυστιανού, πόσοι αλήθεια ασπάζονται αυτές τις απόψεις; Πόσοι θα τιμούσαν με την ψήφο τους μια πλατφόρμα που θα τις πρότεινε; Η πιο πρόσφατη διαθέσιμη έρευνα (QED, 2020) αναφέρει ότι το 37% του ενήλικου ελληνικού πληθυσμού θεωρεί ότι η άμβλωση θα πρέπει να είναι παράνομη. Στο σημερινό context, το ποσοστό είναι περισσότερο ανησυχητικό απ’ ότι μειοψηφικό. 

Γιατί αν φορέσουμε την πιο χοντρή μας πέτσα για πολιτική ανάλυση, μάλλον θα παραδεχθούμε ότι ο χώρος δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας αποτελεί πεδίον δόξης λαμπρόν. Είναι πασιφανές ότι στα απομεινάρια της Χρυσής Αυγής και των ΑΝ.ΕΛ.. στο χωράφι που φύτρωσαν οι Σπαρτιάτες, η Λατινοπούλου και η Νίκη, στο αντισυστημικό πηγάδι από το οποίο αντλεί η Κωνσταντοπούλου και πρωταγωνιστεί για την ώρα ο Βελόπουλος, υπάρχει ένας ζωτικός χώρος που η ΝΔ νομίζει ότι ελέγχει. (Μέχρι να αποδειχθεί το αντίθετο, όπως συνέβη π.χ. στον εκλογικό σεισμό του 2012 και στην τριπλή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ το 2015.)

Είναι ένας χώρος που συμβαδίζει με τον παγκόσμιο πολιτικό σκοταδισμό της εποχής, προσφέρει την εύκολη λύση του μίσους στους ζαλισμένους από τις συνεχείς κρίσεις ανθρώπους του ύστερου καπιταλισμού. Πάντα με την ευγενική υποστήριξη της παραδοσιακής δεξιάς, ακόμα κι αν η στρατηγική της «εμάς ή το τέρας» πια έχει ολέθρια ξεμπερδέματα, βλέπε Γαλλία. Γι’ αυτό εκεί επικρατεί συνωστισμός, όπως γράφει η Βίκυ Σαμαρά – με ένα πρόσωπο ευρύτερης αποδοχής, και την κεντροαριστερά σε παρατεταμένο τέλμα, υπάρχει κανείς που αποκλείει ότι ένα ακροδεξιό κόμμα μπορεί να αναδειχθεί δεύτερη δύναμη;  

Τέλος, είναι και τα ψυχολογικά μας: το ζήτημα της «απογοήτευσης».

Άραγε τι είναι χειρότερο από τα δύο; Να ήταν πάντα αυτές οι απόψεις της Καρυστιανού που (κάναμε ότι) δεν τις βλέπαμε επειδή ενσάρκωσε το αίτημα για δικαιοσύνη ή να αποτελούν πολιτική πρόταση tailor made γι αυτό που συνιστά πολιτική ευκαιρία της στιγμής; Η (πρόσφατη) ιστορία μας έχει δείξει ότι ο χώρος της ακροδεξιάς στην Ελλάδα δεν εκπροσωπείται μόνο από αποκρουστικούς ιδεολόγους αλλά κι από ανεκδιήγητους τσαρλατάνους, πλανόδιους Ελλαδέμπορους που στήνουν πάγκο «πατρίδα-θρησκεία-οικογένεια». Είναι μάλλον άβολο, αλλά έτσι όπως το πάει η Καρυστιανού, περνάμε σιγά σιγά στη φάση που πρέπει να αποφασίσουμε σε ποια από τις δύο κατηγορίες ανήκει. 

Η πραγματική απογοήτευση, το υπενθυμίζει και η δραματική συγκυρία του δυστυχήματος στην Ανδαλουσία, είναι ότι η Μαρια Καρυστιανού μοιάζει να διαλύει το Κίνημα των Τεμπών που κατέβασε ένα εκατομμύριο ανθρώπους στους δρόμους. Με τις αποστάσεις που (δικαίως) πήρε ο Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων, με την παραίτηση που (δικαίως) της ζητήθηκε, με τις απόψεις της που (δικαίως) απομακρύνουν πολλούς ειλικρινείς συμπαραστάτες, σε δυο μήνες ξεκινά η δίκη κι έχουμε φτάσει σε σημείο να εγκαλεί ο Νίκος Πλακιάς τον Φοίβο Δεληβοριά. 

Το Κίνημα της Συγκάλυψης, από την άλλη,  αποδείχθηκε πιο συμπαγές. Οι αρχιτέκτονες και οι χειροκροτητές του δεν μπορούν να κρύψουν την ικανοποίησή τους για τις εξελίξεις. Είναι αυτοί που καταπίνουν εδώ και τρία χρόνια «ανθρώπινα λάθη», μπαζώματα και «γουρλίδικες εξεταστικές» για να μας κάνουν σήμερα μαθήματα δημοκρατίας, βάζοντάς τα -τι πιο σύνηθες;- με τις «κακές πλατείες». Το καλοκαίρι του 2021, όταν οι ευρωβουλευτές της ΝΔ καταψήφιζαν έκθεση της Ευρωβουλής που χαρακτήριζε «ανθρώπινο δικαίωμα την άμβλωση», είχαν άλλες προτεραιότητες, τότε δεν τους απασχολούσε η αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος. Αλλά, επίσης, το καλοκαίρι του 2021, την Μαρία Καρυστιανού δεν την ήξερε κανείς μας. Κι εκείνη είχε δίπλα της την κόρη της…