Το ρουσφέτι που σχεδόν όλοι αγαπήσαμε – Μία ιστορία από το 2001

Oταν το μακρινό 2001 απολύθηκα από το στρατό, ο μακαρίτης ο πατέρας μου μού είχε μία έκπληξη. Λίγες ημέρες μετά την απόλυσή μου με ενημέρωσε ότι είχε “κανονίσει” να δώσω εξετάσεις για πρόσληψη σε γνωστή τράπεζα.

Ηξερα ότι όσο υπηρετούσα “πάλευε” να με αποκαταστήσει επαγγελματικά, όπως αυτός θεωρούσε σωστό, αλλά αυτό ομολογώ ότι δεν το περίμενα. Χωρίς να το ξέρω, είχε πιάσει ο άνθρωπος στασίδι στο γραφείο πασίγνωστου βουλευτή του κυβερνώντος, τότε, κόμματος το οποίο είχε μετατραπεί σε γραφείο ευρέσεως εργασίας.

Tα πήρα, οργίστηκα αλλά επειδή η πίεση ήταν αφόρητη αναγκάστηκα να πάω. Δεν έγραψα τίποτα και το όνειρο του φάδερ να γίνω τραπεζικός υπάλληλος ναυάγησε εν τη γενέσει του.

Όλα αυτά γράφονται για να σας καταδείξουμε ότι το ρουσφέτι για τον Ελληνα βουλευτή είναι δεύτερη φύση. Η περίπτωση του εν λόγω (βουλευτή τότε, πολιτευτή σήμερα) είναι εξόχως χαρακτηριστικό. Αναλάμβανε όλων των ειδών τις εξυπηρετήσεις (μεταθέσεις στο στρατό, προσλήψεις στο δημόσιο, προσλήψεις και στον ιδιωτικό τομέα) και οι γραμματείς του είχαν δημιουργήσει ολόκληρες βάσεις δεδομένων με τις “ανάγκες” που έπρεπε να διευθετηθούν.

Τούτων δοθέντων, δεν είναι να απορεί κανείς ότι η υπερασπιστική γραμμή των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας που πιάστηκαν με τη γίδα των επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ στην πλάτη κινείται στη σφαίρα της υπεράσπισης αυτής της τακτικής. “Εμείς αιτήματα πολιτών προωθούσαμε” λένε με μία φωνή. Και είναι σαν να παραδέχονται ότι στο πεδίο των καθηκόντων τους βρίσκεται και αυτού του είδους η επαφή με τους πολίτες/πελάτες.

Δεν τους περνάει καν από το μυαλό ότι ακριβώς αυτή η συμπεριφορά εκτός από παλαιοκομματική μπορεί στο τέλος να γίνει και επιλήψιμη. Διότι από τους διαλόγους που έχουμε στη διάθεσή μας δεν προκύπτει απλή προσπάθεια τακτοποίησης “δίκαιων αιτημάτων” αλλά αφόρητη πίεση και τακτικές δούναι και λαβείν. “Σου έκανα αυτό, τώρα μου χρωστάς”.

Αυτά τα φαινόμενα δεν μπορεί να χαρακτηρίζουν τη λειτουργία μίας δημοκρατίας εν έτει 2026. Και φυσικά δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με βουλευτές οι οποίοι υποτίθεται ότι ομνύουν στην αριστεία και στην αξιοκρατία. Υποκρίνονται και το ξέρουμε καλά.

Αλλωστε, δεν προσπαθούν να πείσουν ότι αυτά που τους καταλογίζονται δεν τα έκαναν. Αντιθέτως, επιχειρούν εναγωνίως να μας πληροφορήσουν ότι η συγκεκριμένη είναι μία συνήθης πρακτική που την ακολουθούν οι πάντες. Ο Αδωνις Γεωργιάδης ξιφουλκούσε την Τρίτη εναντίον της αντιπολίτευσης ισχυριζόμενος ότι έχει στο κινητό του μηνύματα με αιτήματα βουλευτών άλλων κομμάτων για ρουσφέτια. Αλήθεια λέει. Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.

Η τελική ευθύνη ανήκει σε μας, τους πολίτες. Τι ακριβώς θέλουμε από τους πολιτικούς που ψηφίζουμε και πως εμείς φανταζόμαστε τη σχέση μας μαζί τους; Γιατί επιλέγουμε αυτούς που επιλέγουμε; Πως, τέλος πάντων, μπορούμε να σπάσουμε αυτό το απόστημα της συστημικής διαφθοράς;

Κακά τα ψέματα, το υφιστάμενο καθεστώς βολεύει πολλούς. Τους “ανήσυχους” πολίτες που βλέπουν τα αιτήματά τους να ικανοποιούνται, τους βουλευτές που πιστεύουν ότι έτσι πράττουν το καθήκον τους στην κοινωνία και τους μεσάζοντες που αποκτούν λόγω ύπαρξης.

Δεν “βολεύει” όμως και δεν ευνοεί σε καμία περίπτωση τη συλλογική μας πρόοδο. Καταδικάζει τη νέα γενιά, την αποθαρρύνει, της δημιουργεί κόμπλεξ κατωτερότητας. Αναπαράγει πρότυπα του προηγούμενου και του προπροηγούμενου αιώνα, ανακυκλώνει το σχεδόν αιώνιο μοτίβο των πελατειακών σχέσεων από πάνω προς το κάτω και από κάτω προς τα πάνω.

Πρέπει, επιτέλους, να τελειώσουμε μ’αυτές τις πολιτικές τερατογεννέσεις. Και πρώτη προϋπόθεση είναι να ηττηθεί η κυνική φαυλότητα στις επόμενες κάλπες. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.