Τραμπικοί “τσαμπουκάδες” το μότο για την προεκλογική καμπάνια

Αν είχατε στο μυαλό σας το ερώτημα σε ποιο ύφος και με ποια επιχειρήματα θα κάνει προεκλογικό αγώνα ενόψει των επόμενων εκλογών το κυβερνών κόμμα, τα γεγονότα των τελευταίων ημερών προφανώς σας πρόσφεραν τις απαντήσεις που ψάχνετε.

Υπενθυμίζουμε, εν συντομία

• Στο μπρίφινγκ των πολιτικών συντακτών πριν από μερικές ημέρες, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης τραμπούκισε λεκτικά το συνάδελφο δημοσιογράφο Χρήστο Αβραμίδη γιατί δεν του άρεσε η ερώτησή του (και γενικά οι ερωτήσεις του σ’ αυτή τη διαδικασία).
• Σε τηλεοπτική του συνέντευξη ο Υπουργός Υγείας Αδωνις Γεωργιάδης επιτέθηκε στο συνάδελφο δημοσιογράφο Κώστα Παπαχλιμίντζιο γιατί κατά την οπτική του δεν τον υπερασπίστηκε στην κόντρα που έχει ανοίξει με την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου.
• Ο Υπουργός Υγείας επίσης διαπληκτίστηκε την Πέμπτη με γιατρούς στο Γενικό Νοσοκομείο της Νίκαιας για τους οποίους ισχυρίστηκε ότι απείλησαν τη ζωή του.

Αν σ’ όλα τα παραπάνω ανιχνεύετε μία εσάνζ Ντόναλντ Τραμπ, έχετε απόλυτο δίκιο. Και αυτό φαίνεται ότι θα είναι το ανεπίσημο μότο της καμπάνιας.

Η αλήθεια είναι ότι ανάλογα καμώματα του Τραμπ στην αντίστοιχη προεκλογική καμπάνια για τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ στέφθηκε από επιτυχία. Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος είναι ζάμπλουτος και αποτελεί αδιάσπαστο μέλος της αμερικανικής ελίτ, ο Τραμπ πρόσφερε στο κοινό του μεγάλες δόσεις αντισυστημισμού κάνοντας επιθέσεις σε δημοσιογράφους, μετανάστες, πολιτικούς του αντιπάλους κτλ. Επιθέσεις που ξεπερνούσαν τα συνηθισμένα και έφταναν κοντά ή και πέρα του χυδαίου.

Όταν εκλέχθηκε, για δεύτερη φορά στο αξίωμα του Προέδρου των ΗΠΑ, ο Τραμπ συνέχισε στο ίδιο μοτίβο. Τον ακολούθησαν βασικοί υπουργοί του, ακόμα και η εκπρόσωπός του που μιμείται τον πολιτικό προϊστάμενό της σε κάθε ευκαιρία στον τρόπο με τον οποίο μιλά στους εκπροσώπους του Τύπου oι οποίοι την στριμώχνουν με “άβολες” ερωτήσεις.

Με κάποιο τρόπο οι ντόπιοι Τραμπικοί έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτό το στιλ πουλάει (για να μιλήσουμε τη γλώσσα της αγοράς). Και αφού πουλάει, παρουσιάζονται αποφασισμένοι να το υιοθετήσουν, χωρίς μάλιστα να το φιλτράρουν ιδιαίτερα και να το προσαρμόσουν στα εν Ελλάδι δεδομένα.

Ομως, για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς, το στιλ αυτό υιοθετείται ως έχει, χωρίς φίλτρα. Η θα είσαι “αυθεντικός” τσαμπουκάς και θα πείθεις το πόπολο με την οργή και την αποφασιστικότητά τους ή δεν θα είσαι.

Το κρίσιμο είναι πως θα συμπεριφερθεί ο Πρωθυπουργός. Προσώρας ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε ένα άνοιγμα στο Ντόναλντ Τραμπ το οποίο θα το χαρακτήριζε κανείς προσεκτικό. Τάχθηκε μαζί του στην απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο από τη Βενεζουέλα τονίζοντας ότι “δεν είναι ώρα να μιλήσουμε για τη νομιμότητα της ενέργειας” αλλά εν συνεχεία (και μετά από τη σφοδρή κριτική που του ασκήθηκε) ήταν πιο…διακριτικός.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ξεχνά βέβαια ότι πλειοψηφία τη Νέα Δημοκρατία στις τρεις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις (μία το 2019 και δύο το 2023) χρίστηκε από τους κεντρώους, φιλελεύθερους, κεντροδεξιούς, ανθρώπους που, θεωρητικά τουλάχιστον, αποστρέφονται το τραμπικό στιλ και τη ρητορική του Αμερικανού προέδρου.

Όμως, από την άλλη πλευρά, ο Πρωθυπουργός γνωρίζει ότι δεν μπορεί να αγνοήσει τη βαθιά δεξιά, ούτε καν την ακροδεξιά. Αν το κάνει, θα “ματώσει” πολύ στα δεξιά του, στις πρώτες εκλογές και μετά θα τρέχει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.

Γι’ αυτό και η κυβερνητική στόχευση θα είναι διττή. Ο Πρωθυπουργός θα κρατά ένα στοιχειώδες επίπεδο απευθυνόμενος κυρίως στους low pofile κεντρώους, την ίδια ώρα που βασικά στελέχη του υπουργικού του συμβουλίου θα κυλιούνται, χωρίς να φοβούνται, στο βούρκο της βαθιάς αντίδρασης, διεκδικώντας τις λαϊκές ψήφους της δεξιάς πολυκατοικίας σε όλες τους τις πολιτικές εκφάνσεις.

Για την επιτυχία ή όχι του συγκεκριμένου σχεδίου πολλά θα εξαρτηθούν από την οργανωμένη πολιτική αντίδραση (αν υπάρξει) της Κεντροαριστεράς εν γένει. Θα καταφέρει ο χώρος να κάνει και πάλι “σέξι” τα πολιτικά του προτάγματα και να πείσει για την αναγκαιότητά τους στη σύγχρονη εποχή; Θα επιχειρήσει να ξεπεράσει τον κατακερματισμό του, βρίσκοντας κοινό βηματισμό και πρόγραμμα;

Αν τα καταφέρει, πράγμα πάντως εξαιρετικά αμφίβολο, θα έχει ελπίδες να στείλει στον κουβά το δεξιό σχέδιο με τους τραμπικούς αστερίσκους. Αν όχι, το σχέδιο αυτό, σύμφωνο με την πολιτική μόδα της εποχής και την κυρίαρχη τάση, θα θριαμβεύσει.