Οδύσσεια χωρίς τέλος

Οδύσσεια χωρίς τέλος

Στη μυθολογία, ο Οδυσσέας, έστω και καραβοτσακισμένος, γλιτώνει τελικά από τα κακά στενά, ίσως όμως γιατί τότε δεν είχε ακόμα ανακαλυφτεί η... Θεωρία των Παιγνίων

Ο μύθος θέλει τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη να είναι δύο τέρατα που βρίσκονταν απέναντι, αλλά ταυτόχρονα, καθώς ήταν κοντά η μία στην άλλη, διαμόρφωναν ένα στενό πέρασμα το οποίο πρακτικά ήταν αδύνατο να το περάσουν οι ναυτικοί χωρίς βαριές απώλειες.

Βέβαια, δοξολογώντας με τον τρόπο του την αισιοδοξία της βούλησης, ο μύθος έχει τελικά... χάπι έντ, καθώς ο Οδυσσέας, ακολουθώντας κατά γράμμα τις συμβουλές της Κίρκης που τον ορμήνεψε να πλεύσει όχι καταμεσής του περάσματος όπως συνηθιζόταν, αλλά πλησιέστερα στη Σκύλλα, κατάφερε να περάσει και να συνεχίσει το ταξίδι για την Ιθάκη του.

Στην πολιτική βέβαια τα πράγματα είναι δυσκολότερα! Κατά πρώτον, γιατί δεν υπάρχει καμιά Κίρκη που λιγωμένη από έρωτα να δίνει συμβουλές για το πώς ξεμπλέκεις όταν βρεθείς στα κακά στενά και κατά δεύτερον, γιατί όταν μπλέκεις με τους θεσμούς κανείς δεν ξέρει ποια είναι η Σκύλλα που πρέπει να πλησιάσεις αλλά να μην σε αρπάξει, και ποια η Χάρυβδη.

Άλλωστε, στο “ελληνικό ζήτημα”, εταίροι και ΔΝΤ φροντίζουν να εναλλάσσονται τόσο συχνά στους ρόλους της Σκύλλας και της Χάρυβδης που, στο τέλος, το μόνο που απομένει σε όποιον νομίζει ότι μπορεί να αντικαταστήσει την κλασική πολιτική με μια κακοχωνεμένη και απλουστευτική “θεωρία παιγνίων”, είναι να βρεθεί στα δόντια τους, ή να βουλιάξει για να τα αποφύγει.

Οι πρόσφατες αναλύσεις λόγου χάριν, επιμένουν ότι, όπως αποδείχτηκε με το τμήμα της συνομιλίας Τόμσεν – Βελκουλέσκου που πληροφορηθήκαμε, το ΔΝΤ θέλει να πάει τις διαπραγματεύσεις στην... παράταση, ώστε καθώς η χώρα θα έχει ξεμείνει από διαθέσιμα να υποχρεωθεί η κυβέρνηση στην αποδοχή του “μεγάλου πακέτου” μέτρων που ζητάει το Ταμείο.

Αλλά αυτό ακριβώς -η παράταση των διαπραγματεύσεων μέχρι να εξαντληθούν οι όποιες δυνατότητες πίεσης της ελληνικής πλευράς- ήταν πέρυσι η επιλογή των Ευρωπαίων “εταίρων” μας και ιδίως του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που δια της δημιουργικής ασάφειας έβαλε τη θηλιά στο λαιμό του Βαρουφάκη και του Τσακαλώτου και δια αυτών στη χώρα.

Και το κρίσιμο συμπέρασμα, που κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει, είναι ότι τελικά, ανεξαρτήτως του ποιος σχεδιασμένα επέλεξε να παιχτεί το “παιχνίδι” στις καθυστερήσεις, και ποιος την πάτησε αποδεχόμενος να δώσει τη μάχη με τους όρους που ήθελε ο αντίπαλος, οι Θεσμοί κράτησαν τελικά ενιαία στάση, παραπέμποντας την επίλυση των όποιων διαφορών τους κάπου στο μέλλον.

Δηλαδή, αυτό ακριβώς που κάνουν όλοι τους και σήμερα. Και για αυτό τα στελέχη του ΔΝΤ λένε όπου σταθούν κι .όπου βρεθούν ότι «στόχος είναι ένα πρόγραμμα τα νούμερα του οποίου θα βγαίνουν» ενώ ο Σόιμπλε τους κρατάει το ίσο συμπληρώνοντας ότι «το συνολικό αποτέλεσμα πρέπει να βγάζει νόημα”.

Εξέχοντα μέλη της “χορωδίας” και ο Μπενουά Κερέ που έσπευσε να δηλώσει ότι η ΕΚΤ “Συμφωνεί πλήρως με το ΔΝΤ στην ανάγκη για μια ισχυρή δέσμη μέτρων” αλλά και ο επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ που διόλου ξαφνικά αποφάσισε να θυμίσει, έστω και με κομψότερο τρόπο, αυτό που είπαν ο Τόμσεν με την Βελκουλέσκου: “Η Ελλάδα θα πρέπει να αποπληρώσει μια δόση του δανείου της τον Ιούλιο και η Αθήνα θα χρειαστεί εκταμίευση χρημάτων γι' αυτό”.

Το επιμύθιον λοιπόν, μιας και αρχίσαμε με μύθο, είναι ότι η Σκύλλα και η Χάρυβδη “χρειάζονται” η μια την άλλη και διαμορφώνουν μαζί τα κακά στενά και το πρόβλημα με μας που πρέπει να τα περάσουμε είναι ότι, παραζαλισμένοι από τα μέτρα που μάς έρχονται βροχηδόν,η δεν αναρωτιόμαστε πλέον για την ουσία. Ποιο δηλαδή είναι το “νόημα” που κατά Σόιμπλε “πρέπει να βγαίνει από το συνολικό αποτέλεσμα”.

Με άλλα λόγια, ποια είναι η θέση που μας επιφυλάσσουν, τόσο αυτός όσο και οι άλλοι τρεις του κουαρτέτου, στη “Νέα Ευρώπη” που οραματίζονται.

*Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας

SHARE:

24Media Network