Η Ευρώπη δε μπορεί να συνεχίσει έτσι επί Μακρόν

Ballots are counted by volunteers for the first-round presidential election at a polling station in Paris, Sunday, April 23, 2017. French voters have casted ballots for the presidential election in a tense first-round poll that's seen as a test for the spread of populism around the world. (AP Photo/Emilio Morenatti)
Ballots are counted by volunteers for the first-round presidential election at a polling station in Paris, Sunday, April 23, 2017. French voters have casted ballots for the presidential election in a tense first-round poll that's seen as a test for the spread of populism around the world. (AP Photo/Emilio Morenatti) AP

Το ηθικό δίλημμα της γαλλικής αριστεράς, η αυτονόητη απάντηση κάθε δημοκράτη και οι κίνδυνοι για την 7η Μαΐου και το μέλλον

Δεν είναι καθόλου καλή εποχή να είσαι Γάλλος ψηφοφόρος, ειδικά αν είσαι και αριστερός. Στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στις 7 Μαΐου οι Γάλλοι έχουν να επιλέξουν μεταξύ ενός τραπεζίτη με καλές σχέσεις με το Βερολίνο και μίας ακροδεξιάς, που υπόσχεται να κάνει τη Γαλλία μεγάλη ξανά.

Πολλοί ανέπνευσαν με ανακούφιση γιατί στο πρόσωπο του Μακρόν είδαν μία νίκη της Ευρώπης, καθώς έπαιξε μεν το χαρτί του αντισυστημικού και αντικομματικού καίτοι τέκνον του “συστήματος”. Πολλοί είναι σίγουροι ότι οι Γάλλοι για άλλη μία φορά, ως βαθιά δημοκράτες, θα συνασπιστούν απέναντι στην ακροδεξιά, όπως έχει συμβεί στο παρελθόν.

Δεν ήταν τυχαία η φράση του Μακρόν “θέλω να γίνω ο πρόεδρος των πατριωτών, ενάντια στην απειλή των εθνικιστών”, ούτε ότι η Λεπέν προσπάθησε να δείξει ότι είναι μία σοβαρή σκληρή δεξιά και όχι ακροδεξιά.

ADVERTISING

Είναι άλλωστε ενδεικτικό ότι το δεξιό και το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα έσπευσαν να δηλώσουν στήριξη στο Μακρόν έναντι της Λεπέν (γεγονός βέβαια που του αφαιρεί κάπως το επιχείρημα του ανθρώπου που δεν έχει σχέση με το “παλιό” κομματικό σύστημα), ενώ και το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας παρά τα μισόλογα του Μελανσόν έκανε το ίδιο.

Είναι άλλωστε το μόνο λογικό για έναν δημοκράτη και έναν αριστερό η αντί- Λεπέν ψήφος.

Δε θα πιάνει όμως πάντα το επιχείρημα "οποισδήποτε πλην της ακροδεξιάς". Ειδικά σε μία χώρα με βαθύ αντιευρωπαϊσμό όπως η Γαλλία, στην οποία σημαντικό κομμάτι των ψηφοφόρων αποδίδει στην ΕΕ το γεγονός ότι η άλλοτε μεγάλη δύναμη έχει χάσει την ισχύ της, αλλά και τα προσωπικά τους οικονομικά προβλήματα και την έλλειψη προοπτικής.

Δε θα αρκεί πάντα να είσαι πιο ευρωπαϊστής για να σε θεωρήσουν οι πολίτες πιο προοδευτικό από έναν ακροδεξιό. Για την ακρίβεια όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του πληθυσμού όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά δυστυχώς σε όλη την Ευρώπη έχουν αρχίσει να μη δίνουν δεκάρα για το εάν ένας πολιτικός είναι δημοκράτης ή φασίστας, αρκεί να τιμωρήσει το “σύστημα” στο οποίο αποδίδουν όλα τα δεινά στις ζωές τους.

Τόσο ο Μακρόν όσο και η Λεπέν έφτασαν στο δεύτερο γύρο παίζοντας το χαρτί του αντισυστημικού, από διαφορετική οπτική γωνία ο καθένας. Πόσο είναι αντισυστημικός ο καθένας απο τους δύο όντως, είναι κάτι που χωράει συζήτηση. Εμείς να σημειώσουμε μόνο ότι η ακροδεξιά ποτέ δεν είναι στην πραγματικότητα αντισυστημική, ούτε κομίζει κάτι νέο, παρά μόνο την επιστροφή στην παράλογη λογική του εθνικισμού και του ρατσισμού τις συνέπειες των οποίων όλοι οι Ευρωπαίοι πολύ καλά γνωρίζουμε.

Δεν υπόσχεται στην πραγματικότητα στους πολίτες να κάνει τις ζωές τους καλύτερες, αλλά να κάνει τις ζωές των άλλων χειρότερες. Υπόσχεται την επιστροφή στη θαλπωρή των εθνικών συνόρων μόνο για να αλλάξει τα σημερινά “αφεντικά” με νέα, εγχώρια, δικά της “αφεντικά”. Πρεσβεύει το μίσος και τη βία, ακόμη και εάν τα καλύπτει πίσω από μοντέρνες κομμώσεις.

Υπάρχει όμως και ο κίνδυνος ο Μακρόν να κερδίσει μεν τώρα, γιατί κάθε δημοκράτης θα συνασπιστεί απέναντι στην απειλή της Λεπέν, όμως εάν δεν αλλάξει κάτι ουσιαστικά στις ζωές των Γάλλων μέσα στην επόμενη πενταετία, στις επόμενες εκλογές η ακροδεξιά θα διεκδικήσει ξανά την εξουσία με περισσότερες αξιώσεις. Εκτός εάν έχει γεννηθεί κάτι νέο στο μεταξύ.

Και αντί σε Βρυξέλλες και Βερολίνο να πανηγυρίζουν περί νίκης του ευρωπαϊσμού, καλύτερα να σκεφθούν ότι υπάρχει ο κίνδυνος να φτάσει η ώρα που ακόμη και δημοκράτες πολίτες, παρασυρμένοι από την οργή και το φόβο για το μέλλον, θα κάνουν το λάθος να πουν “εάν χρειάζεται μία Λεπέν για να ταρακουνήσει την Ευρώπη, ας είναι”.

Ας ελπίσουμε ότι αυτό δε θα συμβεί.

*Η Βίκυ Σαμαρά είναι αρχισυντάκτρια του Πολιτικού Τμήματος του NEWS 247.

πηγή φωτογραφίας: AP/ Emilio Morenatti

SHARE:

24Media Network