Αλλάζει(;) η Μινεάπολη το αφήγημα του Λευκού Οίκου

Αυτό που δεν είπε τη Δευτέρα η Καρολάιν Λέβιτ, εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, ήταν πιο σημαντικό από όσα είπε. Όταν κλήθηκε να μιλήσει σχετικά με τη δολοφονία του Alex Pretti από ομοσπονδιακούς πράκτορες στη Μινεάπολη, απέφυγε το victim blaming, που έχει γίνει πλέον κανόνας στην κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ.

Αντίθετα, η εκπρόσωπος χαρακτήρισε τον θάνατο του Pretti “τραγωδία”, δήλωσε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θέλει να αφήσει την έρευνα να εξελιχθεί κανονικά και, κάτι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο, αρνήθηκε να υιοθετήσει τη συκοφαντική δήλωση του συμβούλου Στίβεν Μίλερ, ο οποίος είχε χαρακτηρίσει τον Pretti “επίδοξο δολοφόνο”.

Η Λέβιτ μίλησε επίσης για μια “εποικοδομητική και παραγωγική συζήτηση” μεταξύ του Τραμπ και του κυβερνήτη της Μινεσότα, Τιμ Γουόλζ, καθώς και για πιθανή απόσυρση πρακτόρων της συνοριακής περιπολίας από την πολιτεία. Το γραφείο του Γουόλζ επιβεβαίωσε ότι ο πρόεδρος “συμφώνησε να εξετάσει” τη μείωση του αριθμού των ομοσπονδιακών πρακτόρων εκεί.

Οι φορές που ο Τραμπ “έκανε πίσω” τις τελευταίες μέρες

Όπως αναφέρει ο Guardian σε ανάλυσή του, είναι ακόμη νωρίς για συμπεράσματα, αλλά όλα αυτά έμοιαζαν με το τρίτο περιστατικό μέσα σε μία εβδομάδα του φαινομένου TACO – Trump Always Chickens Out (ο Τραμπ πάντα κάνει πίσω). Πρώτα ήταν η Γροιλανδία, την οποία ο πρόεδρος επέμενε ότι οι ΗΠΑ πρέπει να ελέγχουν, μέχρι που πείστηκε να αποδεχτεί ένα ασαφές “συμβιβαστικό πλαίσιο” από τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε.

Στη συνέχεια προέκυψε διπλωματική κρίση, όταν ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι στρατεύματα του ΝΑΤΟ “έμειναν λίγο πιο πίσω” από τις γραμμές του μετώπου στο Αφγανιστάν, προκαλώντας οργή στη Βρετανία, η οποία έχασε 457 στρατιώτες στον πόλεμο. Μια επίπληξη από τον Κιρ Στάρμερ, με –σύμφωνα με πληροφορίες– παρέμβαση και του βασιλιά Καρόλου, ανάγκασε τον Τραμπ να φτάσει ίσως πιο κοντά από ποτέ σε μια συγγνώμη.

Τώρα, με τη Μινεάπολη να θυμίζει μια ανατριχιαστική δυστοπία υπό την Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE), τα σημάδια δείχνουν αποκλιμάκωση. Ο Τραμπ έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι με τον Γουόλζ βρίσκονται στο “ίδιο μήκος κύματος”. Ο Τζέι Ντι Βανς, τόσο θορυβώδης όταν κατηγορούσε την ποιήτρια Rene Good για τον ίδιο της τον θάνατο στη Μινεάπολη νωρίτερα αυτόν τον μήνα, αυτή τη φορά κράτησε χαμηλότερους τόνους.

Και η Λέβιτ έδειχνε ασυνήθιστα αμήχανη και αμυντική. Για να κρατήσει τα προσχήματα, κατηγόρησε επανειλημμένα τον Τζο Μπάιντεν, τους Δημοκρατικούς ηγέτες της Μινεσότα και αριστερούς υποκινητές για τις συνθήκες που οδήγησαν στην τραγωδία. Όμως, αξιοσημείωτα, δεν έφτασε στο σημείο να κατηγορήσει τον ίδιο τον Pretti.

Όταν ένας δημοσιογράφος επικαλέστηκε το tweet του Μίλερ και ρώτησε γιατί αξιωματούχοι της κυβέρνησης βγάζουν συμπεράσματα πριν καν ολοκληρωθεί η έρευνα, η Λίβιτ -στην ουσία- δεν απάντησε: “Κοιτάξτε, πρόκειται προφανώς για μια πολύ ρευστή και ταχύτατα εξελισσόμενη κατάσταση. Όσον αφορά τον πρόεδρο Τραμπ, τον οποίο εκπροσωπώ, έχει δηλώσει ότι θέλει να συνεχιστεί η έρευνα και να αφήσουμε τα γεγονότα να μιλήσουν”.

Όταν πιέστηκε ξανά για το σχόλιο του Μίλερ περί “επίδοξου δολοφόνου”, απάντησε αποφεύγοντας την ουσία: “Όπως έχω πει, δεν έχω ακούσει τον πρόεδρο να χαρακτηρίζει τον Pretti με αυτόν τον τρόπο”.

Η εκπρόσωπος Τύπου αρνήθηκε να απαντήσει σε συμπληρωματική ερώτηση ή να σχολιάσει αν ο Μίλερ θα ζητήσει συγγνώμη από την οικογένεια του τελευταίου θύματος της αυθαιρεσίας της ICE.

“Κανείς εδώ στον Λευκό Οίκο, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν θέλει να βλέπει Αμερικανούς να τραυματίζονται ή να σκοτώνονται και να χάνουν τη ζωή τους στους δρόμους της χώρας. Πενθούμε για τους γονείς. Ως μητέρα κι εγώ, φυσικά δεν μπορώ να φανταστώ την απώλεια μιας ζωής, και ειδικά την απώλεια ενός παιδιού” είπε ακόμα η Λέβιτ.

Η εικόνα “άδειασε”το αφήγημα της κυβέρνησης Τραμπ

Αν ο Τραμπ πράγματι κάνει πίσω –και αυτό παραμένει ένα μεγάλο “αν”–, θα είναι καλοδεχούμενο αλλά όχι εντελώς απροσδόκητο. Ο πρόεδρος είναι, “παιδί της τηλεόρασης”, πιο συντονισμένος με τη δύναμη των εικόνων και των σχολίων στη μικρή οθόνη απ’ ό,τι πολλοί από τους νεότερους οπαδούς του. Και η τηλεοπτική εικόνα των τελευταίων 48 ωρών ήταν καταστροφική: ατελείωτα βίντεο που δείχνουν την εκτέλεση του Pretti στον δρόμο, αποκαλύπτοντας τις επίσημες αφηγήσεις ως ψευδείς.

Επιπλέον, ούτε ένας σεναριογράφος δεν θα μπορούσε να επινοήσει πιο συμπαθές θύμα, ακόμη και για Ρεπουμπλικανούς τηλεθεατές: ο Pretti ήταν νοσηλευτής σε μονάδα εντατικής θεραπείας που φρόντιζε βετεράνους του στρατού. Φέρεται επίσης να έφερε όπλο, κάτι που είχε νόμιμο δικαίωμα να κάνει στη Μινεσότα. Οι Ρεπουμπλικανοί υπερασπιστές της Δεύτερης Τροπολογίας βλέπουν με ιδιαίτερα αρνητικό μάτι τη χρήση αυτού του γεγονότος ως δικαιολογία για την υπερβολικά επιθετική αντίδραση της κυβέρνησης.

Υπήρξαν επίσης σημάδια δυσαρέσκειας μέσα στο ίδιο το κόμμα του Τραμπ. Ο βουλευτής Τζέιμς Κόμερ από το Κεντάκι κάλεσε τον πρόεδρο να αποσύρει την ICE από τη Μινεσότα. Ο γερουσιαστής Μπιλ Κάσιντι από τη Λουιζιάνα ζήτησε κοινή έρευνα για τον πυροβολισμό. Ο βουλευτής Μπιλ Χούιζενγκα από το Μίσιγκαν ζήτησε κοινοβουλευτικές ακροάσεις.

Όλοι γνωρίζουν τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι η πλειοψηφία των Αμερικανών πιστεύει πως η ICE έχει ξεπεράσει τα όρια. Η Wall Street Journal ανέφερε ότι ο Τραμπ “δέχτηκε δεκάδες τηλεφωνήματα το Σαββατοκύριακο από κυβερνητικούς αξιωματούχους και γερουσιαστές, με ορισμένους να ανησυχούν ότι το κοινό αίσθημα έχει στραφεί εναντίον των μεταναστευτικών πολιτικών της κυβέρνησης”. Η μετανάστευση, για τόσο καιρό ισχυρό χαρτί των Ρεπουμπλικανών, έχει μετατραπεί σε μειονέκτημά τους.

Τελικά, ο Τραμπ δεν είναι η πιο ακραία φιγούρα στον Λευκό Οίκο. Ο πρώην σύμβουλός του Στιβ Μπάνον τον έχει περιγράψει ως “μετριοπαθή” μέσα στο κίνημα Make America Great Again. Ο Μίλερ, η υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας Κρίστι Νόεμ και άλλοι είναι συχνά πρόθυμοι να φτάσουν πιο μακριά από τον ίδιο τον Τραμπ, χωρίς όμως να διαθέτουν την πολιτική του διορατικότητα ή την ευελιξία του.

Τον περασμένο Οκτώβριο, ο Τραμπ είπε σε δημοσιογράφους στον Λευκό Οίκο: “Θέλω να ευχαριστήσω τον Στίβεν Μίλερ, που βρίσκεται ακριβώς πίσω στο ακροατήριο, εκεί. Και θα ήθελα πολύ να τον καλέσω να ανέβει εδώ και να εξηγήσει τα αληθινά του αισθήματα, αλλά – ίσως όχι τα πιο αληθινά του αισθήματα. Αυτό θα πήγαινε λίγο παραπέρα”.