Δυτική Όχθη: Η καθημερινότητα της βίας – “Πώς εξηγείς τον φόβο σε ένα παιδί;”

Η βία από ισραηλινούς εποίκους έχει ενταθεί σε διάφορες περιοχές της Δυτικής Όχθης. Κάτοικοι αναφέρουν ότι έποικοι εισέρχονται σε παλαιστινιακά χωριά ή αγροτικές εκτάσεις με όπλα στα χέρια και επιτίθενται σε Παλαιστινίους που μετακινούνται με τα αυτοκίνητά τους.

Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, μεταξύ 7 Οκτωβρίου 2023 και 7 Μαρτίου 2026, 1.071 Παλαιστίνιοι, μεταξύ των οποίων 233 παιδιά, έχουν σκοτωθεί στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και στην Ιερουσαλήμ. Μόνο φέτος, 11 άνθρωποι σκοτώθηκαν από εποίκους. Η Salam Yousef, μητέρα δύο παιδιών, εργάζεται με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα στην Ιερουσαλήμ τα τελευταία 12 χρόνια. Περιγράφει πόσο δύσκολο είναι να απαντάς στις ερωτήσεις των παιδιών σε μία τόσο σκληρή πραγματικότητα.

«Στη Δυτική Όχθη, ζούμε υπό τη συνεχή απειλή της βίας που έρχεται από κάθε κατεύθυνση. Γίνονται συγκρούσεις επί εδάφους που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει. Ισραηλινοί στρατιώτες παρόντες σε κάθε γωνιά και έποικοι που κινούνται στους δρόμους με μια αίσθηση ανεξέλεγκτης δύναμης, επιτίθενται πολλές φορές σε όποιον βρεθεί στο δρόμο τους χωρίς προειδοποίηση, συχνά υπό την προστασία του στρατού. Δεν υπάρχει σαφής διαχωριστική γραμμή μεταξύ του τι είναι ασφαλές και του τι δεν είναι ακόμη και η πιο συνηθισμένη στιγμή μπορεί ξαφνικά να μετατραπεί σε φόβο.

Νιώθουμε ότι δεν υπάρχει δικαιοσύνη για εμάς, σαν να μην μετράνε οι ζωές μας. Την περασμένη εβδομάδα, αυτοί [οι ισραηλινές δυνάμεις] πυροβόλησαν μια εξαμελή οικογένεια που επέστρεφε στο σπίτι της. Μόνο δύο από τους γιους επέζησαν· είναι ορφανά τώρα – η οικογένειά τους σκοτώθηκε μπροστά στα μάτια τους· τα αδέλφια τους
ήταν επτά και πέντε ετών.

Ακόμη και ο ουρανός δεν μοιάζει πια με ένα μέρος μακρινό ή ασφαλές. Υπάρχει ένας σιωπηλός, διαρκής φόβος για το τι μπορεί να έρθει από ψηλά — βαλλιστικοί πύραυλοι που εκτοξεύονται από μακριά, χωρίς να υπάρχει τρόπος να γνωρίζουμε πού θα πέσουν ή πότε. Το πιο δύσκολο δεν είναι μόνο ο ήχος των σειρήνων ή ο ήχος των εκρήξεων, αλλά το πού να πάμε και πού να βρούμε καταφύγιο. Νιώθουμε εντελώς απροστάτευτοι και παγιδευμένοι ανάμεσα σε ό,τι συμβαίνει στο έδαφος και σε ό,τι μπορεί να εκτοξευθεί από ψηλά και το μόνο που μας μένει είναι να κρατάμε σφιχτά τα παιδιά μας, προσπαθώντας να τους προσφέρουμε ασφάλεια σε μια πραγματικότητα που προσφέρει ελάχιστη.

Είμαι μητέρα δύο παιδιών που μεγαλώνουν σε μια πραγματικότητα όπου η βία δεν είναι κάτι μακρινό ή αφηρημένο. Είναι ορατή, άμεση και αδύνατο να εξηγηθεί πλήρως.

Παρακολουθούν, παρατηρούν και ακούν τις σειρήνες, και μετά κάνουν ερωτήσεις που δεν έχουν εύκολες απαντήσεις:

«Γιατί συμβαίνει αυτό;»

«Γιατί υπάρχουν τόσα πολλά σημεία ελέγχου γύρω από το σπίτι της γιαγιάς;»

«Είμαστε ασφαλείς;»

«Θα ξανασυμβεί;»

Και σε αυτές τις στιγμές, αναζητώ λέξεις που θα μπορούσαν να τους προστατεύσουν.

Πώς εξηγείς τον φόβο χωρίς να τον μεταδώσεις; Πώς μπορώ να περιγράψω τον κόσμο ως ασφαλή, όταν η εμπειρία τους τους λέει το αντίθετο;

Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μια αίσθηση κανονικότητας — μέσα από μικρές ρουτίνες, μέσα από το γέλιο, κρατώντας τις στιγμές ηρεμίας. Αλλά ακόμα και αυτές οιστιγμές φέρουν το βάρος όσων μας περιβάλλουν.

Το να ζεις εδώ σημαίνει να μαθαίνεις πώς να συνεχίζεις παρά την σκληρή πραγματικότητα. Σημαίνει να κουβαλάς ταυτόχρονα ανθεκτικότητα και εξάντληση. Σημαίνει να προστατεύεις την ελπίδα, ακόμα και όταν φαίνεται εύθραυστη.

Γιατί τελικά, αυτό που κρατάμε πιο πολύ δεν είναι μόνο η επιβίωση — αλλά η πεποίθηση ότι τα παιδιά μας αξίζουν να μεγαλώσουν σε έναν κόσμο όπου οι ερωτήσεις τους έχουν απλούστερες απαντήσεις.

Στις εμπόλεμες ζώνες, σε φυσικές καταστροφές, στις χώρες που δοκιμάζονται από κρίσεις, ο χρόνος μετράει αντίστροφα. Κάθε λεπτό, άνθρωποι τραυματίζονται από εκρήξεις ή πυροβολισμούς. Κάθε λεπτό, δεκάδες παιδιά πεθαίνουν από πείνα. Κάθε λεπτό, χιλιάδες άνθρωποι εγκαταλείπουν τα σπίτια τους. Κάθε λεπτό, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα είναι εκεί.

Υποστήριξε εδώ το Ταμείο Έκτακτης Ανάγκης των Γιατρών Χωρίς Σύνορα ώστε να ανταποκρίνονται από το πρώτο λεπτό σε κάθε επείγον.