Εκτοπισμένοι και ξεχασμένοι: Το δράμα στη Συρία συνεχίζεται

Στη Συρία, παρά το τέλος του πολέμου, οι άνθρωποι συνεχίζουν να ζουν με το βαρύ κληροδότημα 14 χρόνων βίαιων συγκρούσεων. Χρόνια αεροπορικών επιθέσεων και παρατεταμένων εχθροπραξιών, μεταξύ άλλων στις αγροτικές περιοχές γύρω από τις πόλεις Homs, Hama, Aleppo και Idlib, κατέστρεψαν σπίτια και βασικές υποδομές, αφήνοντας αμέτρητες οικογένειες χωρίς άλλη επιλογή από το να τα εγκαταλείψουν.

Πολλές από αυτές αναζήτησαν καταφύγιο στα βουνά, όπου οι σκληροί χειμώνες επιδείνωσαν ακόμη περισσότερο τον καθημερινό τους αγώνα.

Οι καταυλισμοί που δημιουργήθηκαν ως λύση έκτακτης ανάγκης μετατράπηκαν σταδιακά σε μακροχρόνιους χώρους διαβίωσης.

Αν και εκατομμύρια άνθρωποι κατάφεραν να επιστρέψουν στα σπίτια τους, πολλές εκτοπισμένες οικογένειες παραμένουν στους καταυλισμούς, καθώς συχνά δεν διαθέτουν την οικονομική δυνατότητα να ξαναχτίσουν τη ζωή τους. Τα σπίτια τους στις πατρίδες τους έχουν καταστραφεί ολοσχερώς, οι βασικές υπηρεσίες απουσιάζουν και οι ευκαιρίες για βιοπορισμό είναι ελάχιστες. Ως αποτέλεσμα, οι άνθρωποι εξαρτώνται από την ανθρωπιστική βοήθεια, η οποία τα τελευταία δύο χρόνια μειώνεται σταθερά.

Παρά τις τεράστιες ανάγκες που εξακολουθούν να υπάρχουν στη Συρία, η χώρα έχει καταγράψει σημαντική μείωση στην ανθρωπιστική χρηματοδότηση. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα καλούν τις ανθρωπιστικές οργανώσεις να εντείνουν την ανταπόκρισή τους, στηρίζοντας και τους ανθρώπους που παραμένουν εκτοπισμένοι και αγωνίζονται καθημερινά να επιβιώσουν. Οι χειμερινοί μήνες είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι και, χωρίς συνεχή βοήθεια, οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν συνθήκες που απειλούν τη ζωή τους.

Η 75χρονη Um Ayman θρηνεί για την καταστροφή του ελαιώνα της:

«Επέστρεψα στο σπίτι μου μετά τους βομβαρδισμούς και το βρήκα ισοπεδωμένο. Δεν θρήνησα τόσο για το σπίτι μου όσο για τις ελιές μου. Καλλιεργούσα ελιές και πορτοκάλια στη γη μου και όλα χάθηκαν».

Στα βουνά Harim και γύρω από την πόλη Salqin, στην επαρχία Idlib, περισσότεροι από 50 προσφυγικοί καταυλισμοί εξακολουθούν να φιλοξενούν χιλιάδες οικογένειες, πολλές από τις οποίες ζουν σε πρόχειρα καταλύματα κατασκευασμένα είτε από υλικά που έχουν περισυλλέξει είτε από τούβλα. Κατά τη διάρκεια των χειμερινών καταιγίδων, το νερό διαπερνά τις σκηνές, το χιόνι συσσωρεύεται ανάμεσα στα καταλύματα και οι οικογένειες παλεύουν να ζεσταθούν. Όταν οι θερμοκρασίες πέφτουν, η θέρμανση μετατρέπεται σε αναγκαιότητα και όχι σε πολυτέλεια. Οι στέγες είναι συχνά ασταθείς και προσφέρουν ελάχιστη προστασία από το χιόνι, τη βροχή και το παγωμένο κρύο.

Η Um Ali, μητέρα τριών παιδιών, που ζει στον καταυλισμό Al Fardan, περιγράφει:

«Όταν άρχισε να χιονίζει, η πλαστική στέγη κατέρρευσε. Δεν μπορούσαμε να απομακρύνουμε το χιόνι επειδή ζούμε σε ορεινή περιοχή».

Αρχικά, οι ανθρωπιστικές οργανώσεις έσπευσαν να προσφέρουν επείγουσα βοήθεια. Με την πάροδο του χρόνου, ωστόσο, η υποστήριξη αυτή μειώθηκε. Σήμερα, πολλές οικογένειες προσφύγων έχουν αφεθεί να τα βγάλουν πέρα μόνες τους, με περιορισμένη βοήθεια. Τα πρόχειρα καταλύματα φθείρονται με κάθε εποχή που περνά και οι οικογένειες αναγκάζονται να συγκεντρώνουν όποια υλικά μπορούν να βρουν για να διατηρήσουν τα σπίτια τους όρθια.

Ο Abu Musa, που ζει σε καταυλισμό, θυμάται:

«Έχει περάσει ένας χρόνος και μερικοί μήνες από την τελευταία φορά που λάβαμε βοήθεια από ανθρωπιστικές οργανώσεις. Μετά την απελευθέρωση, κανείς δεν παρείχε καμία βοήθεια στους ανθρώπους που ζουν στους καταυλισμούς εδώ».

Οι ανθρωπιστικές ανάγκες είναι τεράστιες και αυξάνονται συνεχώς. Οι οικογένειες δεν έχουν πρόσβαση σε επαρκή τροφή, υγειονομική περίθαλψη, χειμερινά ρούχα, κουβέρτες και φάρμακα. Ορισμένοι καταυλισμοί διαθέτουν μικρές κλινικές, όμως τα εφόδια είναι περιορισμένα και οι υπηρεσίες παρέχονται επί πληρωμή, γεγονός που καθιστά τη βασική περίθαλψη απρόσιτη για πολλούς.

Στην επαρχία Idlib, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα παρέχουν υποστήριξη σε εκτοπισμένες οικογένειες. Μεταξύ Δεκεμβρίου και Φεβρουαρίου, οι ομάδες τους διένειμαν υλικά θέρμανσης (περίπου 600 τόνους κάρβουνο) και πλαστικά καλύμματα σε 2.000 οικογένειες σε 21 καταυλισμούς. Επιπλέον, 1.400 στρώματα, 4.200 κουβέρτες και σετ ειδών υγιεινής και μαγειρικής διανεμήθηκαν σε 700 οικογένειες σε καταυλισμούς κοντά στο Salqin και στα βουνά Harim, ενώ 150 οικογένειες έλαβαν σκηνές στο Armanaz, στην αγροτική περιοχή της Idlib. Οι διανομές αυτές στοχεύουν στο να βοηθήσουν τις οικογένειες να αντέξουν τους σκληρούς χειμερινούς μήνες και να μειώσουν τους άμεσους κινδύνους που συνδέονται με την έκθεση στο κρύο. Ωστόσο, το χάσμα μεταξύ των αναγκών και της παρεχόμενης βοήθειας παραμένει τεράστιο.

Ο Osama Joukhadar, τεχνικός υπεύθυνος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, εξηγεί:

«Οι άνθρωποι εδώ ζουν σε εξαιρετικά ευπαθή καταλύματα. Είναι εκτεθειμένοι στο κρύο, τον άνεμο και το χιόνι. Κάθε χειμώνα, οι οικογένειες αγωνίζονται απλώς για να επιβιώσουν. Προσπαθούμε να παρέχουμε βασική υποστήριξη — μικρή αλλά ουσιαστική βοήθεια — ώστε να μπορέσουν να περάσουν τους κρύους μήνες».

Στις επαρχίες Daraa και στη Δαμασκό, στη νότια Συρία, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα διένειμαν περίπου 3.000 θερμαντικά σώματα, καθώς και στρώματα και κουβέρτες, μεταξύ Νοεμβρίου και Φεβρουαρίου, προκειμένου να υποστηρίξουν τις εκτοπισμένες οικογένειες που παραμένουν εκτεθειμένες σε ακραίες καιρικές συνθήκες, επισφαλείς συνθήκες διαβίωσης και παρατεταμένη αβεβαιότητα. Στο Qamishli και στο Derik/Al-Malikiyah, στη βορειοανατολική Συρία, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα ανταποκρίθηκαν στις ανάγκες των πρόσφατα εκτοπισμένων ανθρώπων, οι οποίοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους στην Tabqa, Raqqa και Al-Hassakeh υπό αδιάκοπη βροχή και χαμηλές θερμοκρασίες.

Η ιστορία των εκτοπισμένων ανθρώπων της Συρίας μάς υπενθυμίζει ότι ο πόλεμος μπορεί να έχει εξαφανιστεί από τα πρωτοσέλιδα, όμως οι ανθρώπινες συνέπειές του παραμένουν επείγουσες και άλυτες.