Γιατροί Χωρίς Σύνορα: Οικογένειες στον νότιο Λίβανο ζουν με τον φόβο της επόμενης επίθεσης

Καθισμένος ανάμεσα στους συμμαθητές του, περιτριγυρισμένος από τετράδια και μπογιές, ο 12χρονος Mohamad Mehdi θυμήθηκε την ημέρα που η ζωή η δική του και της οικογένειάς του άλλαξε για πάντα: «Ήμουν στο σχολείο και είδα τους δασκάλους να τρέχουν στους διαδρόμους, οπότε σκέφτηκα ότι [τα ισραηλινά πολεμικά αεροσκάφη] επρόκειτο να επιτεθούν στο σχολείο. Όμως, καθώς φεύγαμε από το χωριό μας, το Kfar Tebnit, έμαθα ότι το σπίτι μας και η γειτονιά μας είχαν χτυπηθεί».

Στις 2 Φεβρουαρίου, ο Mohamad Mehdi έχασε το σπίτι του σε μία από τις ισραηλινές επιθέσεις που έπληξαν αρκετές πόλεις στο νότιο Λίβανο, μεταξύ των οποίων το Kfar Tebnit και το Ain Qana στην επαρχία Nabatiyeh. Οι επιθέσεις προκάλεσαν εκτεταμένες καταστροφές σε κατοικημένες περιοχές, εκτοπίζοντας τουλάχιστον 37 οικογένειες μόνο από το Kfar Tebnit. Αν και σε ορισμένες επιθέσεις προηγήθηκαν οι λεγόμενες εντολές εκκένωσης, αυτό δεν συνέβη πάντα, με αποτέλεσμα οι κοινότητες σε ολόκληρο το νότο και τη Bekaa να ζουν σε συνεχή αβεβαιότητα και φόβο.

Με κάθε νέα ισραηλινή επίθεση, οι προϋπάρχουσες ανθρωπιστικές ανάγκες επιδεινώνονται, επιβαρύνοντας το ψυχολογικό βάρος που φέρουν οι άνθρωποι οι οποίοι συνεχίζουν να δείχνουν εξαιρετική ανθεκτικότητα υπό αυτές τις συνθήκες. Μετά τις αεροπορικές επιδρομές στο Kfar Tebnit, οι ομάδες των Γιατρών Χωρίς Σύνορα κινητοποιήθηκαν αμέσως για να ανταποκριθούν στις επείγουσες ανάγκες, διανέμοντας 40 πακέτα με τρόφιμα, 100 κουβέρτες, 100 στρώματα και 100 μαξιλάρια στις πληγείσες οικογένειες. Εν τω μεταξύ, οι κινητές ομάδες των Γιατρών Χωρίς Σύνορα συνέχισαν να παρέχουν υπηρεσίες πρωτοβάθμιας υγειονομικής περίθαλψης, ψυχολογική υποστήριξη και δράσεις προαγωγής υγείας σε ολόκληρη την επαρχία, προκειμένου να υποστηρίξουν τους κατοίκους που βιώνουν επαναλαμβανόμενα τραύματα και συνεχή εκτοπισμό.

«Οι ομάδες μας βρίσκονται επί τόπου, παρέχοντας επείγουσα βοήθεια και υποστηρίζοντας την υγειονομική περίθαλψη. Αλλά αυτό στο οποίο ανταποκριθήκαμε στο Kfar Tebnit δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό: αντανακλά την πραγματικότητα για χιλιάδες ανθρώπους στο νότιο Λίβανο», δήλωσε ο Jeremy Ristord, επικεφαλής προγραμμάτων των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στο Λίβανο. «Οι οικογένειες ζουν σε συνεχή αβεβαιότητα, χωρίς να ξέρουν πότε θα χτυπηθεί το σπίτι τους ή οι αγαπημένοι τους. Ξανά και ξανά, ακούμε τους ανθρώπους να ρωτούν: πού είναι η εκεχειρία;».

Οι ισραηλινές επιθέσεις συνεχίζονται παρά την εκεγχειρία

Από τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός του Νοεμβρίου 2024 μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου, οι ισραηλινές επιθέσεις συνεχίζονται σε αρκετές περιοχές της χώρας και έχουν ενταθεί στον νότιο Λίβανο. Η Προσωρινή Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στον Λίβανο αναφέρει περισσότερες από 10.000 παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός από τις ισραηλινές δυνάμεις, ενώ περισσότεροι από 370 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί από ισραηλινά πυρά στον Λίβανο από την έναρξη της κατάπαυσης του πυρός. Αυτές οι επιθέσεις οδηγούν σε επαναλαμβανόμενα κύματα εκτοπισμού, καταστρέφουν μη στρατιωτικές υποδομές, συμπεριλαμβανομένων σπιτιών και βασικών υπηρεσιών, και εμποδίζουν χιλιάδες ανθρώπους να επιστρέψουν στα χωριά τους για ανοικοδόμηση. «Οι συνεχιζόμενες ισραηλινές επιθέσεις δεν καταστρέφουν μόνο σπίτια και υποδομές. διαβρώνουν τους πυλώνες της καθημερινής ζωής και της ανάκαμψης», πρόσθεσε ο Ristord.

Η μαρτυρία της Hawraa al-Mokdad

Η μητέρα του Mohamad Mehdi Hawraa al-Mokdad Καθηγήτρια Nοσηλευτικής θυμάται για την ημέρα της επίθεσης: «Ήμουν στο Ίδρυμα Νοσηλευτικής όταν ένας από τους φοιτητές μου μου είπε ότι το σπίτι μου βρισκόταν σε περιοχή που απειλούνταν με βομβαρδισμό. Σε μια στιγμή αντιλήφθηκα ότι θα έχανα το σπίτι μου, τον κήπο μου και τις αναμνήσεις τις δικές μου και των παιδιών μου. Ήταν επώδυνο και σοκαριστικό, αλλά ταυτόχρονα, αυτή είναι η πραγματικότητα που οι ισραηλινές επιθέσεις έχουν επιβάλει στη ζωή μας τον τελευταίο καιρό.»

Η Hawraa επισκέφτηκε τη κινητή κλινική των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στο Kfar Tebnit με τα δύο της παιδιά, αφού αυτή και η οικογένειά της έζησαν μια απώλεια που τους άφησε συντετριμμένους. Η καταστροφή δεν περιορίστηκε μόνο στο σπίτι και τα προσωπικά τους αντικείμενα· έχασαν επίσης έγγραφα ταυτότητας, ιατρικούς φακέλους, τα πάντα – ένα σοκ που τους στέρησε το αίσθημα της σταθερότητας. «Ο μεγαλύτερος γιος μου αντιμετωπίζει δυσκολίες στη μελέτη και έλλειψη συγκέντρωσης, ενώ ο μικρότερος γιος μου έχει γίνει εμφανώς πιο ανήσυχος», είπε. «Κάθε πρωί, τα παιδιά μου θυμούνται τα παιχνίδια τους και όλες τις στιγμές που πέρασαν στο σπίτι μας πριν καταστραφεί» προσθέτει προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της.

Αυτή η οδυνηρή πραγματικότητα είναι ίδια για πολλούς ανθρώπους σε όλο τον νότιο Λίβανο. Τον Ιανουάριο, η Alice Reda, βοηθός Οικονομικών και Ανθρώπινου Δυναμικού που εργάζεται στο πρόγραμμα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στη Nabatiyeh, επισκεπτόταν τους γονείς της στην περιοχή Kfar Hatta, στην επαρχία Saida, όταν ξαφνικά εκδόθηκαν οι λεγόμενες εντολές εκκένωσης για την πόλη της, προκαλώντας μια γνώριμη στιγμή πανικού που βιώνουν πολλοί. «Πώς συμβαίνει ακόμα αυτό και πώς περιμένουμε να ζούμε με αυτό;» αναρωτιέται. «Πώς έγινε η καταστροφή των σπιτιών, η εκδίωξη των οικογενειών και η ζωή με συνεχόμενο φόβο η νέα μας ‘κανονικότητα’;»

Στο νότιο Λίβανο, η κινητή κλινική των Γιατρών Χωρίς Σύνορα παρέχει βασικές υπηρεσίες, μεταξύ των οποίων πρωτοβάθμια περίθαλψη, παιδιατρική, σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία και υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Μόνο το 2025, στην περιοχή Nabatieh οι ιατρικές ομάδες παρείχαν πάνω από 28.000 ιατρικές συνεδρίες, περίπου 2.800 συνεδρίες ψυχικής υγείας και περισσότερες από 10.300 συνεδρίες προαγωγής υγείας. Αυτές οι δράσεις συνεχίζονται καθ’ όλη τη διάρκεια του 2026, παρά τους συνεχιζόμενους ισραηλινούς βομβαρδισμούς στην περιοχή. Οι ομάδες των Γιατρών Χωρίς Σύνορα ανταποκρίνονται επίσης στις επείγουσες ανάγκες που προκύπτουν μετά από αυτές τις καταστροφικές επιθέσεις και τον επακόλουθο εκτοπισμό, διανέμοντας απαραίτητα είδη βοήθειας — όπως πακέτα τροφίμων, κουβέρτες, στρώματα και άλλα αναγκαία είδη — στις πληγείσες οικογένειες. Αυτές οι οικογένειες δεν έχουν ακόμη φτάσει στην ανάκαμψη που τόσο απεγνωσμένα χρειάζονται· αντίθετα, βιώνουν μια συνεχή αβεβαιότητα.