Η ιστορία δείχνει ότι “ο Τραμπ δεν έχει στρατηγική, αλλά ευσεβείς πόθους”

Το 2006, κατά τη διάρκεια του πολέμου του Ισραήλ εναντίον της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, ισραηλινά αεροσκάφη βομβάρδισαν τον σταθμό παραγωγής ενέργειας Τζιγιέ, βόρεια της παραθαλάσσιας πόλης της Σιδώνας.

Η πυρκαγιά που ξέσπασε, μια πανύψηλη στήλη μαύρου καπνού, ήταν ορατή από μίλια μακριά. Η άμμος μετατράπηκε σε γυαλί. Οι κατεστραμμένες δεξαμενές αποθήκευσης του εργοστασίου διέρρευσαν περίπου 15.000 τόνους πετρελαίου στην ανατολική Μεσόγειο, τη μεγαλύτερη πετρελαιοκηλίδα σε αυτή τη θάλασσα.

Το Ισραήλ βομβάρδισε επίσης τις γέφυρες των αυτοκινητοδρόμων της χώρας, καταστρέφοντας τμήματα τους και δημιουργώντας κρατήρες στους δρόμους. Το αποτέλεσμα; Βραχυπρόθεσμα, υπογράφηκε μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός για τον τερματισμό του πολέμου, η οποία ήταν τόσο πρόχειρη όσο και υπερβολικά αισιόδοξη. Το Ισραήλ, όπως κάνει μετά από κάθε σύγκρουσή του, κήρυξε τη νίκη. Η Χεζμπολάχ επέζησε, επανεξοπλίστηκε γρήγορα και “έζησε” για να πολεμήσει μια άλλη μέρα.

Καθώς πλησιάζει η προθεσμία για το τελεσίγραφο του Ντόναλντ Τραμπ να βομβαρδίσει το Ιράν επιστρέφοντάς το στη «λίθινη εποχή» τίθεται το ερώτημα όχι μόνο για την ηθική και τη νομιμότητα μιας τέτοιας εκστρατείας, αλλά και για τη χρησιμότητά της, όπως σημειώνει ανάλυση στη βρετανική εφημερίδα TheGuardian.

Την Κυριακή, ο Τραμπ απείλησε σε μια ανάρτηση γεμάτη βωμολοχίες ότι το Ιράν θα αντιμετώπιζε την «Ημέρα του Σταθμού Παραγωγής Ενέργειας και την Ημέρα της Γέφυρας, όλα σε ένα», προσθέτοντας πως το Ιράν «θα ζήσει στην κόλαση» εκτός αν ανοίξει τα Στενά του Ορμούζ. Τη Δευτέρα επέμεινε στις απειλές του. «Ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε, για να μην επιστρέψει ποτέ ξανά. Δεν θέλω να συμβεί αυτό, αλλά πιθανότατα θα συμβεί», έγραψε στο Truth Social.

Ακόμα κι αν ο Τραμπ μεταθέσει ξανά την προθεσμία του, η πρόσφατη ιστορία δεν υποδηλώνει ότι τα πλήγματα σε υποδομές –τα οποία θεωρούνται ευρέως ως έγκλημα πολέμου– είναι πιθανό να αναγκάσουν το Ιράν να ακολουθήσει μια νέα πορεία.

Πιο πρόσφατη από τον Λίβανο είναι η εμπειρία της Ουκρανίας υπό τέσσερα χρόνια συνεχούς ρωσικού βομβαρδισμού.

Ο τετραετής πόλεμος κορυφώθηκε φέτος με διαρκείς διακοπές ρεύματος στο Κίεβο, καθώς η Ρωσία σφυροκόπησε τις εγκαταστάσεις θέρμανσης και παραγωγής ενέργειας της χώρας, αλλά απέτυχε να αναγκάσει την Ουκρανία να υποχωρήσει.

Πράγματι, η ιστορία τέτοιων εκστρατειών βομβαρδισμού (που χρονολογείται από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) είναι ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη, συμπεριλαμβανομένης της βρετανικής απόφασης το 1942 να υιοθετήσει μια πολιτική «εκτεταμένων βομβαρδισμών» με στόχο την υπονόμευση του ηθικού του «εχθρικού άμαχου πληθυσμού».

Παρά την υπόσχεση που έδωσε ο επικεφαλής της βρετανικής διοίκησης βομβαρδιστικών, ο Σερ Άρθουρ «Μπόμπερ» Χάρις, στα τέλη του 1943, ότι θα μπορούσε να επιφέρει την κατάρρευση της Γερμανίας μέσα σε τέσσερις μήνες, τελικά ήταν η καταστροφή της Λουφτβάφε από τους Συμμάχους, και όχι οι επιθέσεις εναντίον βιομηχανικών και οικιστικών στόχων, που αποδείχθηκε πιο σημαντική.

Η αεροπορική εκστρατεία «Rolling Thunder» των ΗΠΑ κατά του Βόρειου Βιετνάμ από το 1965 έως το 1968, αν και με πολύ πιο περιορισμένο εύρος στόχων, δεν κατάφερε να πείσει το Ανόι να αποσύρει την παρέμβασή του στο Νότο.

Το 1967, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα δήλωνε σε κλειστή συνεδρίαση ενώπιον της υποεπιτροπής ετοιμότητας των Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας ότι «δεν υπήρχε κανένας λόγος να πιστεύει κανείς ότι οποιαδήποτε βομβιστική εκστρατεία… θα μπορούσε από μόνη της να αναγκάσει το καθεστώς του Χο Τσι Μινγκ να υποταχθεί, εκτός, δηλαδή, από την ουσιαστική εξόντωση του Βόρειου Βιετνάμ και του λαού του».

Σε άρθρο του στο Interpreter αυτή την εβδομάδα, ο πρώην Αυστραλός στρατηγός και θεωρητικός του σύγχρονου πολέμου, Μικ Ράιαν, ανέλυσε μερικά από τα προβλήματα που ενέχει η τρέχουσα απειλή του Τραμπ.

«Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, της οποίας η πολιτική ταυτότητα είναι χτισμένη γύρω από την αντίσταση στον αμερικανικό εξαναγκασμό, είναι απίθανο να αντιδράσει διαφορετικά. Η “Ημέρα της Γέφυρας και του Σταθμού Παραγωγής Ενέργειας” είναι απίθανο να αλλάξει τους στρατηγικούς υπολογισμούς του ιρανικού καθεστώτος και δεν θα οδηγήσει στην επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ. Θα έδινε, ωστόσο, στην ιρανική κυβέρνηση το πιο ισχυρό προπαγανδιστικό εργαλείο του πολέμου», δήλωσε.

Ο Ντάνι Σιτρίνοβιτς, ανώτερος ερευνητής στο πρόγραμμα «Ιράν και ο σιιτικός άξονας» στο Ινστιτούτο Μελετών Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, εμφανίστηκε επίσης σκεπτικός για το αν μια τέτοια πίεση από τον Τραμπ θα μπορούσε να έχει επιτυχία.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες στερούνται μιας αξιόπιστης στρατιωτικής επιλογής που μπορεί να αναγκάσει το Ιράν σε υποταγή», έγραψε ο Σιτρίνοβιτς στο X. «Η υπόθεση ότι η πίεση και μόνο μπορεί να κάμψει την Τεχεράνη δεν είναι στρατηγική, είναι ευσεβής πόθος».