“Μην μας πάτε στο νοσοκομείο”: Διαδηλωτές στο Ιράν ρισκάρουν τη ζωή τους για να μην συλληφθούν

Η σφοδρή καταστολή των διαδηλώσεων στο Ιράν συνεχίζεται με χιλιάδες τραυματίες και θύματα, ενώ οι γιατροί και οι εθελοντές ρισκάρουν καθημερινά τις ζωές τους για να προσφέρουν βοήθεια στους τραυματίες, κρυφά από το βλέμμα της αστυνομίας.

Το αποτρόπαιο πρόσωπο της βίας και η έλλειψη ιατρικής υποστήριξης αποτελούν την πραγματικότητα για χιλιάδες διαδηλωτές που αγωνίζονται για την ελευθερία τους.

Οι μαρτυρίες όσων βίωσαν είναι “γροθιά” στο στομάχι.

Η ιστορία της Tara και της φίλης της ξετυλίγεται σαν εφιάλτης. Κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης στην πόλη Ισφαχάν, οι δύο γυναίκες έπεσαν θύματα πυροβολισμών από τις δυνάμεις ασφαλείας, με το αίμα τους να ποτίζει τα ρούχα τους και τα σώματά τους.

Κρυμμένες σε ένα σπίτι για πολλές ώρες, η καταστολή δεν έπαψε να τις κυνηγά.

Όταν κατάφεραν να βρουν γιατρό, οι πληγές από τα πουλιά δεν μπορούσαν να αφαιρεθούν πλήρως, ενώ ο χειρουργός τους προειδοποίησε ότι οι αμυχές θα παραμείνουν για πάντα μέσα στα σώματά τους.

Τα όσα συνέβησαν μετά τη ρίψη πυρών και τη συναισθηματική φόρτιση των διασωστών αποτελούν εικόνες φρίκης για τους γιατρούς της χώρας.

Ο Νίμα, ένας χειρουργός στην Τεχεράνη, θυμάται πώς, κατά την επιστροφή του στη δουλειά στις 8 Ιανουαρίου, είδε νέους να πέφτουν τραυματισμένοι στους δρόμους. Χωρίς καμία διακοπή και με ατελείωτες ώρες εργασίας, οι γιατροί συνέχισαν να επιχειρούν πάνω σε νέους που δέχθηκαν πυροβολισμούς στα πόδια και τα ζωτικά τους όργανα.

Οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου, με το αίμα να καλύπτει τα ρούχα τους, παραδέχονται την αβάσταχτη ένταση που έζησαν εκείνες τις στιγμές.

«Κλαίγαμε και χειρουργούσαμε. Κανείς δεν παραπονέθηκε», λέει ο Νίμα.

Η τραγωδία δεν περιορίστηκε σε επιφανειακές πληγές. Οι τραυματίες υπέφεραν από σοβαρές πυροβολισμούς που κατέστρεψαν ζωτικά όργανα, αφήνοντας πολλούς με μόνιμες αναπηρίες και απαιτώντας ακρωτηριασμούς. Οι γιατροί με τίμημα τη ζωή τους, αγωνίζονται να σώσουν ό,τι μπορούν, αντιμετωπίζοντας μία κρίση που αναπτύσσεται μέρα με τη μέρα.

Οι τραυματίες φοβούνται τη σύλληψη

Το φαινόμενο των τραυματιών που αποφεύγουν την ιατρική περίθαλψη λόγω φόβου από τις αστυνομικές αρχές παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις. Οι διαδηλωτές προτιμούν να καταφεύγουν σε εθελοντές ή γιατρούς που τους παρέχουν βοήθεια κρυφά από τις αρχές.

Όπως καταγγέλλουν πολλοί τραυματίες, οι γιατροί και το προσωπικό των νοσοκομείων βρίσκονται υπό συνεχή παρακολούθηση από τις δυνάμεις ασφαλείας, οι οποίες αναζητούν να εντοπίσουν τραυματίες διαδηλωτές και να τους συλλάβουν.

Η πρακτική αυτή έχει φτάσει στο σημείο οι γιατροί να προσπαθούν να αποφύγουν την καταγραφή των πυροβολισμών στα ιατρικά αρχεία, φοβούμενοι ότι οι αστυνομικές αρχές θα τους αναγνωρίσουν και θα τους συλλάβουν.

Ο Σαΐντ, που έφερε τον φίλο του στο νοσοκομείο για να αντιμετωπιστούν τα τραύματα από σκάγια κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στην πόλη Αρακ, θυμάται ότι τους έβαλαν να περάσουν από την πίσω πόρτα του νοσοκομείου.

Έτσι, κατάφεραν να παρακάμψουν τις ελέγχους και να βρουν τη βοήθεια που χρειαζόντουσαν.

Μερικοί τραυματίες, όπως ο Σίνα, αφηγούνται την εμπειρία τους σε μικρότερα νοσοκομεία, όπου οι γιατροί και οι νοσηλευτές αγωνίζονται να τους φροντίσουν εν μέσω έλλειψης βασικών υλικών.

«Ήταν σαν νοσοκομείο πεδίου μάχης», αναφέρει, περιγράφοντας την κατάσταση στον θάλαμο με τραυματίες. Οι ασθενείς, αναγκασμένοι να αναφέρουν τα πραγματικά τους στοιχεία, βιώνουν την αβεβαιότητα καθώς γνωρίζουν πως οποιαδήποτε στιγμή οι αρχές μπορεί να κάνουν έφοδο στο σπίτι τους.

Σύμφωνα με καταγγελίες, οι δυνάμεις ασφαλείας δεν περιορίζονται σε συλλήψεις μόνο διαδηλωτών, αλλά επιτίθενται και στους γιατρούς και τους εθελοντές που παρέχουν βοήθεια στους τραυματίες.

Η σύλληψη του χειρουργού Αλίρεζα Γκολτσίνι, που κατηγορείται για «εχθρότητα κατά του Θεού» λόγω της βοήθειας που παρείχε στους διαδηλωτές, καταδεικνύει τη σφοδρότητα της καταπίεσης.

Η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί ανήσυχη την κατάσταση στο Ιράν, με ανθρωπιστικές οργανώσεις να καταδικάζουν τη βία κατά των γιατρών και των τραυματιών. Η Ιρανική Ανθρωπιστική Οργάνωση (IHR) αναφέρει ότι γιατροί και εθελοντές πλέον αντιμετωπίζουν αυξημένη καταστολή, με στόχο να αποτραπεί η βοήθεια στους τραυματίες διαδηλωτές.

Η κρατική καταστολή συνεχίζεται και ενώ οι διαδηλωτές αγωνίζονται να αναπνεύσουν, οι γιατροί, οι νοσηλευτές και οι εθελοντές προσπαθούν να τους σώσουν, ρισκάροντας τη ζωή τους σε έναν πόλεμο που δεν αφορά μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχή.