“Μουντιάλ” για μετανάστριες: Η χαρά του αθλητισμού κόντρα στον φόβο της ICE

«Πίεσε!» «Πάτα!» «Καλή μπαλιά!»

Καθώς ο εθελοντής προπονητής ποδοσφαίρου φώναζε λόγια ενθάρρυνσης, μία από τις παίκτριές του έσπρωξε την μπάλα στα δίχτυα, κάνοντας τον πάγκο να ζητωκραυγάζει. Αυτή ήταν η εικόνα την Κυριακή στο Πόρτλαντ του Όρεγκον, σε ένα τουρνουά ποδοσφαίρου που ο διοργανωτής του ονόμασε «Παγκόσμιο Κύπελλο για μετανάστριες και προσφύγισσες».

Ο ακτιβιστής Som Subedi, μετανάστης από το Μπουτάν, οργάνωσε το παιχνίδι για να δώσει λίγη χαρά και να ενισχύσει την ενότητα, σε μια περίοδο που οι ομοσπονδιακές επιχειρήσεις κατά των μεταναστών έχουν σκορπίσει τον φόβο στις οικογένειες των παικτριών. «Η ICE και η ομοσπονδιακή καταστολή πρέπει να μείνουν έξω από τα πάρκινγκ μας, έξω από τα γήπεδα ποδοσφαίρου μας και, το σημαντικότερο, έξω από τον φόβο στις καρδιές και το μυαλό μας», δήλωσε ο Subedi κατά την τελετή έναρξης.

Υποστήριξη για οικογένειες που επηρεάζονται από την ICE

Ο φόβος για τις συλλήψεις από τις μεταναστευτικές αρχές έχει επηρεάσει πλέον και τον παιδικό αθλητισμό σε όλη τη χώρα. Το περασμένο φθινόπωρο, η Ένωση Ποδοσφαίρου Νέων του Όρεγκον αναγκάστηκε να ακυρώσει ή να αναβάλει αγώνες στο Πόρτλαντ, καθώς υπήρχαν έντονες ανησυχίες για την παρουσία πρακτόρων της ICE μέσα στα πάρκα, όπως ανέφερε η εφημερίδα The Oregonian/OregonLive.

Για πολλές από τις παίκτριες (κορίτσια 10 έως 18 ετών) από το Μεξικό, τη Σομαλία και τη Μιανμάρ, αυτή είναι μια σκληρή πραγματικότητα.

Η Valeria Hernandez, 15 ετών, δήλωσε ότι ο αδελφός της απελάθηκε στο Μεξικό στα τέλη του περασμένου έτους. «Κατέρρευσα εκείνη τη στιγμή. Ήμουν πολύ λυπημένη», είπε στο AP, με κόμπο στον λαιμό. «Ήταν ο καλύτερος μου φίλος».

Έγινε πιο δύσκολο να πηγαίνει στην προπόνηση, καθώς ο αδελφός της ήταν αυτός που την μετέφερε. Ήταν η κύρια έμπνευσή της για να παίζει ποδόσφαιρο, είπε, προσθέτοντας ότι του έστειλε μια φωτογραφία από το τουρνουά πριν από το πρώτο της παιχνίδι. «Ήταν πολύ παθιασμένος με αυτό…οπότε ήθελα να γίνω ακριβώς σαν αυτόν».

Μια αγκαλιά αλληλεγγύης

Προκειμένου να νιώσουν οι συμμετέχοντες ασφαλείς, στο τουρνουά έδωσαν το «παρών» αστυνομικοί από δύο τμήματα, μαζί με μια τοπική οργάνωση για τα δικαιώματα των μεταναστών. Βάσει της νομοθεσίας του Όρεγκον, η τοπική αστυνομία απαγορεύεται να βοηθά στις ομοσπονδιακές απελάσεις.

Ο Subedi εξήγησε ότι η παρουσία των αρχών ήταν καθαρά υποστηρικτική: «Βοήθησαν τις οικογένειες να νιώσουν προστατευμένες και όχι υπό διωγμό». Αυτό το κλίμα ασφάλειας ενισχύθηκε και από το πλήθος των θεατών που βρέθηκαν εκεί για να στηρίξουν τα κορίτσια. «Όταν νιώθεις ότι η κοινότητα σε καλύπτει, γεννιέται το αίσθημα ότι ανήκεις κάπου», πρόσθεσε.

Το τουρνουά ήταν εντελώς δωρεάν, χάρη σε δωρεές. Οι έξι ομάδες που σχηματίστηκαν εκπροσωπούσαν διαφορετικές κοινότητες, όπως τους Karen από τη Μιανμάρ ή πρόσφυγες από την Αφρική. Δεκάδες εθελοντές προσφέρθηκαν να βοηθήσουν ως διαιτητές και προπονητές, θέλοντας να στείλουν ένα μήνυμα: «Δεν είστε μόνοι».

Για τον Subedi, το ποδόσφαιρο παραμένει το απόλυτο μέσο επικοινωνίας. Όπως λέει και ο ίδιος, είναι ένα παιχνίδι όπου «Απλώς έρχεστε μαζί και παίζετε».