ΕΙΔΑΜΕ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ – ΦΑΜΕΛΛΟ UNPLUGGED ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥΣ: ΜΕ ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ

Το βλέμμα πέφτει πρώτα πάνω στο δέντρο. Στέκει στο κέντρο της σκηνής και μοιάζει με βιολετί πασχαλιά, που αλλάζει διαρκώς αποχρώσεις όταν φωτίζεται ανάλογα με τα τραγούδια της βραδιάς. Τριγύρω, το κοινό έχει γεμίσει ασφυκτικά κάθε σημείο του Θεάτρου Θησείον. Κατάμεστο το θέατρο, με μια πυκνότητα που φέρνει τους ανθρώπους πάρα πολύ κοντά, σχεδόν αγκαλιά. Μπροστά από τη σκηνή, νεότερα παιδιά κάθονται στο πάτωμα. Η αίσθηση θυμίζει μια συλλογική, ήσυχη συνενοχή. Ένα «χουχούλιασμα» με αγνώστους που πολύ γρήγορα παύουν να είναι και τόσο άγνωστοι.

Η Νατάσσα Μποφίλιου και ο Μανώλης Φάμελλος μπαίνουν και κάθονται στις θέσεις τους. Πίσω τους οι μουσικοί, μπροστά τους ένας χώρος που μοιάζει περισσότερο με αυλή, παρά με σκηνή. Βρισκόμαστε στον κήπο τους και η «Μαγική εικόνα», το τραγούδι του Φάμελλου από το 2000 – που σήμερα αποκτά βιολί και μια ακόμη πιο ονειρική υφή – ανοίγει τη βραδιά. «Καλωσήρθατε σε ένα unplugged στον κήπο μας, αυτή τη μαγική εικόνα την ονειρευόμουν», μας λέει η Μποφίλιου, δίνοντας από νωρίς τον τόνο της βραδιάς. Θα ακούσουμε τραγούδια γύρω από όνειρα, που γίνονται πραγματικότητα, και μετακινούν τη ζωή μας πιο πέρα και από αυτό που φανταζόμασταν.

Στον μυστικό μας κήπο – Έξω θα είναι άνοιξη και μέσα καλοκαίρι!

Με αφορμή την κυκλοφορία του άλμπουμ «Όλα είναι μπροστά» σε βινύλιο, Μποφίλιου και Φάμελλος αποφάσισαν να παρουσιάσουν αυτά τα τραγούδια με έναν τρόπο πιο θεατρικό και ταυτόχρονα σε μια νέα, ζωντανή, ακουστική εκδοχή.

Παράλληλα, η βραδιά γεμίζει με ιστορίες που τους διαμόρφωσαν, ιστορίες που κουβαλούν. Η ροή ακολουθεί αυτή τη λογική. Το «Ένα φιλί από δυόσμο» βρίσκει το κοινό ήδη έτοιμο να το τραγουδήσει. Η φωνή απλώνεται από τη σκηνή μέχρι την πλατεία και η απόσταση εκμηδενίζεται.

Την αγάπη που μοιράζονται οι δυο τους τη γνωρίζουμε. Αλληλοσυμπληρώνονται με ένα απόλυτα φυσικό τρόπο. Ο Φάμελλος κινείται με χιούμορ και αυτοσαρκασμό και επιστρέφει συχνά στη «σκοτεινή πλευρά» των ιδεών του. Ενώ η Μποφίλιου φέρνει στη σκηνή ιστορίες πιο φωτεινές, εμψυχωτικές.

Ανάμεσα στον κόσμο κάθεται η Δήμητρα Γαλάνη, που ήρεμα παρακολουθεί, σιγοτραγουδά και γελά με τα αστεία του Φάμελλου. Η παρουσία της προσθέτει ένα ακόμη επίπεδο σε αυτή τη συνάντηση. Όταν ακούγεται το «Στη Μεγάλη Πόλη», η επιλογή να το ερμηνεύσει η Μποφίλιου, ως ένα πάλαι ποτέ αγαπημένο της, μεταφέρει το τραγούδι σε ένα πιο προσωπικό πεδίο. Λίγο αργότερα, της αφιερώνουν «Τα δειλινά» του Γιώργου Ζαμπέτα και ο κόσμος σιγοντάρει.

Η Μποφίλιου θυμάται πώς πρωτο-ερωτεύτηκε τα τραγούδια της Δήμητρας Γαλάνη, πώς μοιράστηκαν με τον Φάμελλο το «Άνθρωπος Νησί» στη Φολέγανδρο, πώς άκουσε τους Ποδηλάτες σε ένα στασίδι νυχτερινού μαγαζιού, πριν την πάρει ο ύπνος από την κούραση. Μικρές αφηγήσεις που λειτουργούν σαν αρμοί ανάμεσα στα τραγούδια και κρατούν τη βραδιά ενιαία και ζωντανή.

Το πρόγραμμα κινείται με εναλλαγές ανάμεσα στη μελαγχολία και τη χαρά. Οι «Μέρες του φωτός» φέρνουν μια έκρηξη ενθουσιασμού. Το «Σπασμένο παράθυρο» από το «Όλα είναι μπροστά» εντάσσεται οργανικά στη ροή της αφήγησης. Στο «Η ευτυχία είναι αυτό (που περιμένουμε να ’ρθει)», με τη φυσαρμόνικα του Φάμελλου, η αίθουσα ενώνεται σε ένα μάντρα για το μέλλον μας.

Υπάρχουν και πιο εσωστρεφείς κορυφώσεις. Το «Αγάπη σε μένα» και το «Πόσα μου φύλαγες» διαδέχονται το καουμπόικο «Φωτόσπαθο» και το τρυφερό «Δεν είδα μάτια». Το υλικό απλώνεται σε μολυβένιες καρδιές και σε καρδιές που πονάνε όταν ψηλώνουν. Όπως συμβαίνει κάθε φορά που η Μποφίλιου τραγουδά το «Μέτρημα», ο κόσμος μετρά τους ανθρώπους της ζωής του και τους ξανασυναντά νοερά. Κάθε τραγούδι εντάσσεται σε μια κοινή διαδρομή. Η έννοια του «κήπου» αποκτά ουσία. Λειτουργεί ως τόπος και τρόπος συνύπαρξης.

Μετά από δυόμισι ώρες, το «Όλα είναι μπροστά» έρχεται σαν φυσικός επίλογος, με τη βραδιά να κλείνει με το σάουντρακ μιας πυρηνικής καταστροφής που λέγεται «Πολύ μετά από μας».

Επιμύθιο: Η δύναμη αυτής της παράστασης (πέρα από την επιλογή των τραγουδιών και τους εξαιρετικούς μουσικούς) βρίσκεται στην επιλογή της κλίμακας. Ένας θεατρικός χώρος, μια σκηνή που θυμίζει αυλή, δύο ερμηνευτές που εμπιστεύονται απόλυτα ο ένας τον άλλο και αφήνουν χώρο στο κοινό να μπει μέσα σε αυτή τη συνθήκη οικειότητας. Η συναυλία μετατρέπεται σε κοινή εμπειρία. Έτσι στήθηκε και έτσι λειτούργησε.