Η ΛΟΚΑΝΤΙΕΡΑ ΞΑΝΑΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΙΛΙΓΓΙΩΔΗ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Με τη σκηνοθετική υπογραφή του Γιάννη Κακλέα και τη μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου, η «Λοκαντιέρα» του Κάρλο Γκολντόνι επιστρέφει στη σκηνή του ιστορικού Θεάτρου Τέχνης στην Πλάκα μεταφέροντάς μας σε έναν κόσμο γεμάτο αντιφάσεις, όπου οι σχέσεις των φύλων και οι κοινωνικές συμβάσεις τίθενται σε αμφισβήτηση με δυναμικό τρόπο.

H Βερόνικα Δαβάκη και ο Ιβάν Σβιτάιλο δίνουν σάρκα κι οστά στην ιστορία της Μιραντολίνας, της αυτοδημιούργητης και ελεύθερης γυναίκας, που αγωνίζεται να ελέγξει τη ζωή της σε μια κοινωνία γεμάτη περιορισμούς, αναβιώνει σε μια παράσταση που συνδυάζει έντονη μουσικότητα και δραματική ένταση.

Η σκηνή της Φρυνίχου του Θεάτρου Τέχνης μεταμορφώνεται σ’ ένα ζωηρό ερωτικό παιχνίδι, μια κωμωδία σχέσεων με αιχμηρό λόγο, ένταση και σύγχρονη ματιά. Επί σκηνής μια τετραμελής ορχήστρα υπό τη μουσική διεύθυνση του Ανδρέα Κουρέτα ερμηνεύει ζωντανά τα κομμάτια του Δημήτρη Παπαδημητρίου, ενώ ένα εξαιρετικό υποκριτικό ανσάμπλ (Αλέξανδρος Ζουριδάκης, Βάσια Λακουμέντα, Ντίνος Ποντικόπουλος, Σαμψών Φύτρος, Μάϊρα Γραβάνη) παίζει, τραγουδά και εκτελεί τις εξαιρετικές χορογραφίες της Στεφανίας Σωτηροπούλου.

Γιάννης Κακλέας: “Ο έρωτας χρειάζεται μερικές φορές να ξεκινήσει από έναν σπινθήρα σύγκρουσης”

Ο Γιάννης Κακλέας αναφέρει στο NEWS 24/7 για το έργο αυτό πως: “ο Γκολντόνι, είναι ένας αγαπημένος μου συγγραφέας. Συνδυάζει την εξωστρεφή ποιότητα κωμωδίας και ταυτόχρονα ξέρει να αναδεικνύει ολοκληρωμένους χαρακτήρες μέσω της γραφής του. Στη Λοκαντιέρα η κεντρική ηρωίδα, είναι αυτοδημιούργητη, ελεύθερη, ερωτεύσιμη, μια γυναίκα που αγαπά τη ζωή. Αυτό ακριβώς το γεγονός, ότι το έργο πραγματεύεται τα αισθήματα μιας γυναίκας είναι πολύ ενδιαφέρον για μένα.

Πέρα από αυτό, υπάρχει και το αιώνιο θέμα της διαμάχης του άνδρα και της γυναίκας. Στη σύγχρονη εκδοχή του έργου, βλέπουμε τη Μιραντολίνα να αντιμετωπίζει έναν μισογύνη άντρα, ο οποίος τη βρίζει και την προκαλεί με τη συμπεριφορά του. Η προσπάθεια της να «τιμωρήσει» και να κατανοήσει τα βαθύτερα αίτια του μίσους αυτού του ανθρώπου για τις γυναίκες είναι το κεντρικό θέμα του έργου. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, βλέπουμε πώς η ίδια καταφέρνει να διεισδύσει στην ψυχή του και να εισάγει το στοιχείο του έρωτα, με έναν τρόπο ανατρεπτικό και έξυπνο.

Και αυτό θα έλεγα είναι που με γοήτευσε περισσότερο, η ιδιοφυΐα του Γκολντόνι και ο τρόπος που χειρίζεται μια έντονα αρνητική συνάντηση δύο ανθρώπων, και το πώς σιγά σιγά καταφέρνει να φέρει αυτούς τους δύο αντίθετους πόλους κοντά. Για μένα, ο έρωτας χρειάζεται μερικές φορές να ξεκινήσει από έναν σπινθήρα σύγκρουσης. Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον, γιατί περιέχει μέσα μια ολόκληρη ψυχολογική και θεατρική διαδικασία.

Για τη συνεργασία του με τον Δημήτρη Παπαδημητρίου ανέφερε πως: “Η απόφαση να ανέβει η Λοκαντιέρα ήταν και μια επιθυμία συνεργασίας με τον Δημήτρη Παπαδημητρίου, όταν αποφασίσαμε ότι η μουσική θα παίξει κυρίαρχο ρόλο στο έργο. Με τη μουσική του εκφράζει τη γυναικεία προσωπικότητα με ειρωνική ελαφρότητα, ενώ ταυτόχρονα αποκαλύπτει τον εσωτερικό κόσμο των χαρακτήρων με τον πιο συναισθηματικό τρόπο”.

Και συνεχίζει: Η μουσική είναι, κατά τη γνώμη μου, το κεντρικό στοιχείο του έργου. Δεν πρόκειται απλώς για μουσική διακοσμητική, αλλά για κάτι που εκφράζει την ψυχολογία των χαρακτήρων. Οι βασικοί ήρωες μέσω της μουσικής εκμυστηρεύονται τον εσωτερικό τους κόσμο στους θεατές. Τα τραγούδια, που συμπληρώνουν τη δραματουργία, δίνουν βάθος στους χαρακτήρες και αναδεικνύουν τις σχέσεις τους.

Άλλωστε ο Δημήτρης Παπαδημητρίου είναι ένας συνθέτη που εκτιμώ ιδιαίτερα, καθώς κατανοεί απόλυτα την δραματουργία των κειμένων και αναδεικνύει τις πιο σημαντικές στιγμές του έργου. Η μουσική του είναι αποκαλυπτική και ουσιαστική στην αφήγηση.

Η συνεργασία μαζί του ήταν ιδανική, καθώς η μουσική δεν είναι απλώς συνοδευτική, αλλά αναπόσπαστο κομμάτι της σκηνοθεσίας. Αυτό το έργο έχει έντονη μουσικότητα, κάτι που συνηθίζω πολύ τα τελευταία χρόνια, αλλά με τον Δημήτρη αυτό το στοιχείο απογειώνεται”.

Δημήτρης Παπαδημητρίου: Η φλεγόμενη Λοκαντιέρα μας είναι αληθινά σύγχρονη

Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου αναφέρει πώς προσέγγισε τη σύνθεση της μουσικής και ποια ήταν η κύρια κατεύθυνση που ακολούθησε για να ενσωματώσει τη μουσική στη σύγχρονη προσέγγιση του Γκολντόνι: “Είναι η δεύτερη «Λοκαντιέρα » που κάνω. Η πρώτη ήταν με την Ν. Τσαλίκη και τον Γ. Μπέζο σε σκηνοθεσία Θ.Μουμουλίδη, μια γοητευτική, ορθόδοξη προσέγγιση: πολλά κομμάτια της περιέχονται στις ¨Μάσκες» που εκτέλεσε η Καμεράτα με όργανα εποχής, τόσο ορθόδοξη ήταν. Έχοντας ξεπληρώσει το θεατρολογικό-μουσικολογικό μου χρέος με ζήλο, τώρα βουτάω με έξαψη στον ιλιγγιώδη κόσμο της σημερινής μας Λοκαντιέρας:

Σύγχρονη υποθέτετε και ονομάζετε κι εσείς την προσέγγιση μας, θα συμφωνήσω αν προσθέσω την ορθή για εμένα ερμηνεία του σύγχρονου: Πόσο εποχής μπορεί να είναι μια θεατρική παράσταση όταν το μισό θεατρικό κεφάλαιο μιας παράστασης, οι θεατές, ζουν, αισθάνονται και σκέπτονται απολύτως σημερινά; Όταν επί σκηνής χρησιμοποιείται λόγου χάρη ο ηλεκτρισμός παντού. Όταν η αποκωδικοποίηση των πάντων- από την ρυθμολογία μέχρι την γλώσσα, είναι με σύγχρονα κριτήρια. Άρα ακόμα και οι πλέον «εποχής»παραστάσεις είναι συμβιβασμός.

Αλλά και πόσο «σύγχρονες» είναι παραστάσεις όταν οι μεταφορές στο υποτιθέμενο σήμερα αγνοούν ότι το σύγχρονο- ακόμα και η τελευταία λέξη της μόδας- είναι ένας φλεγόμενος κομήτης όπου η ουρά είναι το απώτατο παρελθόν, το σώμα του κομήτη είναι τα ιστορικά, συνειδητά, χρόνια και μόνο η μύτη του είναι το σημείο τομής του με το απολύτως νέο.

Το «Τώρα» είναι θεωρητική έννοια. Στ’ αλήθεια υπάρχει μόνο το «Μέχρι Τώρα». Άρα ναι, η φλεγόμενη Λοκαντιέρα μας είναι αληθινά σύγχρονη, αφού σε αυτήν υπάρχει και η ουρά και το σώμα, αλλά και η μύτη του Κομήτη.

Και συνεχίζει αναφέρονται τις ιδιαίτερες προκλήσεις που αντιμέτωπισε κατά τη σύνθεση της μουσικής :
“Μόνο προκλήσεις πρέπει να υπάρχουν στα έργα Τέχνης. Και ναι, υπήρξαν πολλές και εδώ. Αλλά η βασική είναι πώς η «ως άνω» θεωρητική προσέγγιση «περί της εννοίας του σύγχρονου» παίρνει σάρκα και οστά και πώς προσαρμόζεται λειτουργικά σε μια θεατρική πράξη.

Η σκηνοθετική προσέγγιση του Γιάννη Κακλέα έχει τρία στάδια : ξεκινά με την αποδόμηση του έργου στα εξω συντεθεί στοιχεία. Εν συνεχεία επιλέγει,διατηρεί τα ζωτικά όργανα, αυτά που κρατούν το έργο ζωντανό, έξω από την φόρμα αλλά και σουσούμια της εποχής. Και τρίτον, ανασυνθέτει με αυτά το έργο έτσι ώστε να είναι τρόπον τινά αυτό που βασίμως θα υπέθετε κάποιος ότι θα έγραφε ο συγγραφέας σήμερα αν έπρεπε ο ίδιος να το ανεβάσει ξανά.

Πήγα ευθέως αντίθετα στην νέα μου συνταγή: Όποτε υποστήριξα την Κακλεϊκή ρυθμολογία, το μοντέρνο, καλοκουρδισμέο σκαμπρόζικο και σχεδόν αστείο ανέβασμα χρησιμοποίησα την ακριβή μουσική της εποχής του Γκολντόνι. Και όπου υπηρετήθηκαν τα «Asside” λεγόμενα Γκολντονικά και πολύ «εποχής» μέρη του έργου, εκεί δηλαδή όπου παραβατικά ο κάθε ρόλος μοιράζεται ευθέως με το κοινό τις σκέψεις του, χρησιμοποίησα ως ήχο της σκέψης, το hip hop. Δηλαδή αυτό που συχνά οι σύγχρονοι σκηνοθέτες κόβουν ως παλαιικό έγινε για την παράσταση μας το πιο μοντέρνο μας στοιχείο.

Στη δε μουσική επιμέλεια οι επιλογές του Κακλέα ήταν από το ωραίο ιταλικό‘60-‘70 όπου η ποπ ιταλικη μουσική έγραφε ιστορική μουσική «υποκουλτούρα», γεμάτη ζωή έρωτα και νεανικότητα. Μουσική που βοήθησε πολύ και αναδείχθηκαν αυτά τα ζωτικά στοιχεία του έργου. Η Ιταλιάνικη προσέγγιση του έρωτα και της ζωής χωρίς δεύτερη σκέψη.

Τέλος στην υπόκρουση των αληθινών ερωτικών συναισθημάτων απηχήθηκαν οι ρομαντικοί χρόνου της κλασικής μουσικής.

Έτσι κάπως μουσικά φτιάξαμε την παράσταση της «Μέχρι Τώρα» Λοκαντιέρας καλώντας την ιδεατή και άπιαστη αλλά και την αιώνια αγαπημένη Λοκαντιέρα του Πάντα.
Ζωντανή μουσική μας συνδέει με το κλασικό μουσικό θέατρο. Η παρουσία μιας ορχήστρας στο θέατρο είναι ένας πολύτιμος κραδασμός αλήθειας στο συναίσθημα”.

Βερόνικα Δαβάκη- ΙβάνΣβιτάιλο: “Εμπιστοσύνη, αποδοχή, διαθεσιμότητα, ευελιξία, κατανόηση, τόλμη, σεβασμός”

Η Βερόνικα Δαβάκη εξομολογείται τι τη γοητεύει ιδιαίτερα στο έργο αυτό λέγοντας: “ Καταρχήν η κωμωδία. Είναι απελευθερωτική, είναι λυτρωτική, είναι πραγματικά πολύ σοβαρή υπόθεση!
Αλλά και το ερωτικό παιχνίδι, πώς στέκεται ο άνθρωπος απέναντι στα συναισθήματα που τον κυριεύουν, πώς διαχειρίζεται την ερωτική έλξη-αυτόν τον δαίμονα που χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι γυρνάει τη ζωή μας ανάποδα!”

Ο Ιβάν Σβιτάιλο σημειώνει : Είναι μια κωμωδία που αντέχει στο χρόνο γιατί το θέμα της αφορά την αέναη μάχη των δύο φύλων. Είμαστε τόσο κοντά και τόσο μακριά τα δύο φύλα. Από το 1753 που γράφτηκε το έργο μέχρι σήμερα, έχουν αλλάξει πολλά, αλλά παρ’ όλα αυτά ο πυρήνας του έργου μάς αφορά ακόμα. Ίσως γιατί οι σχέσεις των δύο φύλων ήταν και θα είναι πάντα ένα καθοριστικό θέμα”.

Οι δύο πρωταγωνιστές σκιαγραφούν τους ρόλους τους:
“Η Μιραντολινα μας είναι ταυτόχρονα γυναίκα και παιδί, ατρόμητη και ευάλωτη, αντιμετωπίζει τη ζωή με τρέλα, με αυθορμητισμό, καλωσορίζει καθετί απροσδόκητο που εμφανίζεται στο ξενοδοχείο της και κυρίως τον έρωτα. Παίζει σαν μικρό παιδί, χωρίς ηθικές αναστολές και χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες – οι οποίες όμως τελικά σε κανέναν δεν χαρίζονται!” λέει η Βερόνικα Δαβάκη.

Και ο Ιβάν Σβιτάιλο προσθέτει “Ο Ρομπέρτο Ριπαρφάτα περιφρονεί όλες τις γυναίκες, τις μισεί, δεν τις αποδέχεται. Μάλλον επειδή δεν μπορεί να τις καταλάβει και σίγουρα υπάρχουν και πολλά άλλα που έχουμε δουλέψει στις πρόβες για να ενσαρκώσω αυτό τον χαρακτήρα. Μπορεί να είναι ένα τραύμα, μια κακή σχέση με την μάνα του. Κανείς δεν ξέρει τι είχε στο μυαλό του ο Γκολντόνι, όταν έγραφε αυτόν τον χαρακτήρα. Ο ήρωας καταλαβαίνει ότι είναι τόσο διαφορετικές οι γυναίκες, σαν να έχουν ένα άλλο “λογισμικό” οπότε τις φοβάται και επιλέγει να κρατάει απόσταση. Κάθε ρόλος είναι πρόκληση, αυτή η εκ διαμέτρου διαφορά του χαρακτήρα του, ίσως να είναι και η μεγαλύτερη για μένα”.

Όσο για τη χημεία και η συνεργασία τους στη σκηνή η Βερόνικα Δαβάκη λέει πως υπάρχει: “Εμπιστοσύνη, αποδοχή, διαθεσιμότητα, ευελιξία, κατανόηση, τόλμη, σεβασμός. Και μια κοινή παραδοχή ότι ο θίασος μας είναι μια άλλη, θνησιγενής οικογένεια. Η τέχνη του θεάτρου πέρα από την υποκριτική δεινότητα του καθενός έχει ανάγκη από αυτές τις αρετές. Αλλιώς για μένα η σκηνή γίνεται αφόρητη. Ο Ιβαν τις έχει όλες! Κι έτσι οι χαρακτήρες μας και η σχέση τους ακολούθησαν τον χάρτη του Γιάννη Κακλέα με τρόπο απολαυστικό”.

Και ο Ιβάν Σβιτάιλο καταλήγει πως : “Την Βερόνικα, την εκτιμώ πάρα πολύ, είναι ένα παιδί γαλουχημένο μέσα στο θέατρο και το τραγούδι. Έχει όλη την παλέτα χρωμάτων που μπορει να χρησιμοποιήσει μια ηθοποιός για να μπορέσει να ενσαρκώσει μια δυναμική Λοκαντιέρα. Σίγουρα μέσα σπό τη διαδικασία των προβών και την καθοδήγηση του σκηνοθέτη μας, έχουμε χτίσει μια δυνατή χημεία, θέλω να πιστεύω ότι θα το ανακαλύψετε και εσείς, όταν έρθετε να μας δείτε”.

Συντελεστές:

Μετάφραση: Αγαθή Δημητρούκα
Σκηνοθεσία-Δραματουργική επεξεργασία: Γιάννης Κακλέας
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση και ενορχήστρωση: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Σκηνικά-Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη
Χορογραφία: Στεφανία Σωτηροπούλου
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιώργος Ψαρράκος
Βοηθός σκηνογράφου: Ιωάννα Καλαβρή
Στίχοι πρωτότυπων τραγουδιών: Μαρίτα Αλημίση, Βερόνικα Δαβάκη
Υπεύθυνος Ήχου: Γιάννης Λαμπρόπουλος
Κομμώσεις – Περούκες: Θωμάς Γαλαζούλας
Μακιγιάζ: Faleichyk Olga
Κατασκευές σκηνικών: Lazaridis Scenic Studio

Παίζουν οι ηθοποιοί:
Βερόνικα Δαβάκη, Ιβάν Σβιτάϊλο, Αλέξανδρος Ζουριδάκης, Βάσια Λακουμέντα, Ντίνος Ποντικόπουλος, Σαμψών Φύτρος, Μάϊρα Γραβάνη