ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ, Ο ΚΡΙΣ ΑΙΖΑΚ ΕΒΓΑΛΕ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ ΣΕ ΕΝΑ ΤΑΞΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

«Μου αρέσει να πηγαίνω σε λάιβ και να ακούω νέα μουσική ζωντανά, αλλά στο σπίτι ακούω τα αγαπημένα μου. Για παράδειγμα, τις τελευταίες μέρες ακούω πολύ Μπίλι Φιούρι, αλλά και τη live version του “Off The Hook” των Rolling Stones…»

…Και σε εκείνο το σημείο, χωρίς να του το ζητήσω, χωρίς καν να είναι το κύριο θέμα της συζήτησής μας, ο Κρις Άιζακ ξεχειλώνει την παρέκβαση που ο ίδιος έχει ανοίξει κι αρχίζει να μου τραγουδά στην άλλη άκρη της γραμμής: “Sitting in the bedroom late last night / hopped into bed and turned off the lights / Tried to call my baby on the telephone / All I got was the busy zone / It’s off the hook”. Με αυτην την υπέροχη, βελούδινη και, σας διαβεβαιώνω, αναλλοίωτη στο πέρασμα του χρόνου φωνή. Μια φωνή που όταν πρωτοακούστηκε στο δεύτερο μισό των 80s προκάλεσε βλάσφημες αλλά εύλογες συγκρίσεις με τα ιερά τέρατα του ροκ εν ρολ, για τις οποίες ο ίδιος και τότε, αλλά και σήμερα, πότε δεν ένιωσε ότι τον φυλακίζουν.

Βέβαια, χρειάστηκε ένα τεράστιο ραδιοφωνικό χιτ (ως τις μέρες μας) και ίσως το πιο σέξι βίντεο κλιπ όλων των εποχών, με τον Κρις Άιζακ να ερωτοτροπεί με την Έλενα Κρίστενσεν, εκθαμβωτικοί και οι δύο σε ασπρόμαυρο καρέ στην παραλία της Χαβάης, για να εκτοξευτεί και να αλλάξει πίστα σε μέγκα σταρ. Παράλληλα, έκανε τα πρώτα βήματά του στον κινηματογράφο με μικρούς ρόλους σε ταινίες του Τζόναθαν Ντέμι, του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, και βέβαια στο κινηματογραφικό Twin Peaks του αγαπημένου του φίλου Ντέιβιντ Λιντς, ενώ έπαιξε ακόμα και σε σπέσιαλ επεισόδιο στα Φιλαράκια.

Κι όμως αυτό ο αρχετυπικός crooner, ίσως επειδή ακριβώς αυτό επιτάσσει, η παράδοση στην οποία τοποθετεί τον εαυτό του, όσο περνούσαν οι δεκαετίες σχετικά αποτραβήχτηκε. Πιο επιλεγμένες κυκλοφορίες, τα μεγάλα τραγούδια του να μη φεύγουν ποτέ από την επικαιρότητα, κι εκείνος να κάνει σπάνιες δημόσιες εμφανίσεις.

Ο Κρις Άιζακ μιλάει αργά, ένρινα και με μια χαρακτηριστική νότια προφορά (πράγμα μυστήριο, μιας και ο ίδιος Καλιφορνέζος). Δεν έχει πει την τελευταία του λέξη – ετοιμάζει νέο άλμπουμ και βγαίνει ξανά στον δρόμο με πρώτο σταθμό της ευρωπαϊκης του περιοδείας την Αθήνα τον Ιούνιο. Στα 70 του φέτος ακούγεται πολύ συμφιλιωμένος με τις επιλογές του, όπως θα διαβάσετε παρακάτω, σε καλλιτεχνικό και προσωπικό επίπεδο (αιώνιος εργένης γαρ). Και δεν ξεχνά ποτέ αυτούς που τους διαμόρφωσαν. Ούτε βέβαια την προηγούμενη φορά που είχε έρθει στην Αθήνα ξεχνά…

 

Ζω στο Νάσβιλ του Τενεσί. Το σπίτι μου αυτήν την εποχή μοιάζει με μουσικό κατάστημα, στο οποίο έχει συμβεί έκρηξη. Έχω κιθάρες παντού, ντραμς παντού, παλιούς ενισχυτές, ένα ακορντεόν κι ένα beat box. Αυτή είναι η εικόνα γύρω μου, καθώς σου μιλάω. Ο μπασίστας μου μένει δίπλα μου. Ε, λοιπόν, μόλις κλείσουμε, θα βρεθούμε και θα δούμε τη λίστα με τα τραγούδια που θα παίξουμε στην περιοδεία.

Έχω διαμορφώσει έτσι το setlist ώστε ο κόσμος να ακούει τελικά τα τραγούδια που εγώ νομίζω ότι θέλουν να ακούσουν. Το “Wicked Game”, το “Baby Did A Bad Bad Thing”, το “Blue Hotel”, ξέρεις. Αλλά δίπλα τους θα προσθέσω κι άλλα πράγματα π.χ. ένα παλιό τραγούδι του Έλβις ή κάτι από Ρόι Όρμπισον. Και, βέβαια, μου αρέσει να τραγουδάω τις δικές μου μπαλάντες. Μερικές φορές αλλάζουμε το σετ ανάλογα και με το πώς είναι το κοινό. Αν θέλουν να χορέψουν και να ακούσουν πιο αισιόδοξο ροκ εν ρολ, μπορούμε να το κάνουμε. Στο τέλος της ημέρας, αυτό που κάνω είναι να πηγαίνω με το πλήθος. 

Σίγουρα υπάρχουν τραγούδια που δεν έγιναν και τα μεγαλύτερα χιτ, αλλά πάντα νιώθω καλά μαζί τους και είμαι ευχαριστημένος με το πώς βγήκαν. Ας πούμε, πολλές φορές παίζω την μπαλάντα “Forever Blue” (σ.σ. από το ομώνυμο άλμπουμ του 1995), ένα ερωτικό τραγούδι και μια μπαλάντα που ποτέ δεν περίμενα να γίνει επιτυχία. Αρέσει στον κόσμο, αλλά δεν είναι ότι το ζητάνε κιόλας.. Όμως το παίζω επειδή σημαίνει πολλά για μένα. Είναι ένα τραγούδι για πάντα. Ξεκίνησε σαν να έγραφα ένα γράμμα στην πρώην κοπέλα μου, κι έσβηνα, συνέχιζα, διόρθωνα, το ξαναέγραψα τρεις, τέσσερις, πέντε φορές. Στο τέλος σκέφτηκα ότι είναι μάταιο επειδή μάλλον δεν θα το διάβαζε. Αν το έκανα όμως τραγούδι, σίγουρα θα το άκουγε.

Δε νομίζω ότι αν ξεκινούσα σήμερα, θα έκανα κάτι πολύ διαφορετικό. Αφού, έτσι κι αλλιώς, οι μεγαλύτερες επιρροές μου ήταν ο Έλβις, ο Ρόι Όρμπισον, ο Μπινγκ Κρόσμπι, ο Ντιν Μάρτιν και ο Τζέρι Λι Λιούις. Σε αυτούς ανέτρεχα, αυτοί πάντοτε με ενέπνεαν. Όταν έκανα δίσκους, δεν άκουγα ραδιόφωνο.

Δεν πίστευα ότι ακουγόμουν σαν τον Έλβις ή σαν τον Ρόι Όρμπισον. Αλήθεια το λέω. Αλλά έπαιρνα ως κομπλιμέντο τις συγκρίσεις, επειδή αυτοί ήταν οι ήρωές μου. Ξέρεις, είναι πολύ ενδιαφέρον το πως, αν πραγματικά αγαπάς κάτι, αυτό σε τραβάει στον κύκλο του. Όταν ήμουν παιδί, άκουγα Έλβις, Τζόνι Κας και Τζέρι Λι Λιούις – ε, λοιπόν, στην πορεία γνώρισα τον Τζόνι Κας, γνώρισα και τραγούδησα με τον Τζέρι Λι Λιούις, κι έγινα φίλος με τον Σκότι Μουρ, τον κιθαρίστα του Έλβις. Μεγάλωσα αγαπώντας αυτούς τους ανθρώπους, δεν θα πίστευα ποτέ ότι θα τους γνώριζα, πόσο μάλλον ότι θα κατέληγα να συνεργαστώ μαζί τους.

Ο Ρόι Όρμπισον ήταν ίσως ο πιο καλός άνδρας που έχω γνωρίσει ποτέ. Ήταν ένας γλυκός κι ευγενικός τύπος, όπως επίσης αστείος και πολύ αληθινός. Θυμάμαι να πηγαίνω στο σπίτι του και οι δυο μας να τραγουδάμε και να παίζουμε κιθάρα. Και όταν έφευγα από εκεί, κι έφτανα στην επόμενη γωνία που δεν μπορούσε να με δει, απλά χόρευα από τη χαρά μου για τις ώρες που είχαμε περάσει μαζί. Όπως είπα και πριν, δούλεψα με τον Σκότι Μουρ, τον κιθαρίστα του Έλβις. Και ήταν υπέροχο, γιατί είναι πραγματικά διασκεδαστικό να μπορείς να λες στους ήρωές σου ότι τους αγαπάς. Αράζαμε, λοιπόν, συχνά με τον Σκότι, τρώγαμε κι ακούγαμε δίσκους. Φυσικά, μου έπαιζε δίσκους του Έλβις. Κι εγώ του είπα μια μέρα: “Ξέρεις Σκότι, οι άνθρωποι πάντα με συγκρίνουν με τον Έλβις, νομίζω λόγω του χτενίσματος . Αλλά αυτό που πραγματικά με έκανε να θέλω να γίνω τραγουδιστής ήταν να ακούω την κιθάρα σου. Ήθελα να είμαι εσύ. Απλώς δεν είχα το ταλέντο σου στην κιθάρα”. 

Κοίτα, σε μένα το “Wicked Game” φαίνεται ακόμα φρέσκο. Συνεχώς με ρωτούν αν βαρέθηκα να το τραγουδώ, σε όλες αυτές τις περιοδείες όλα αυτά τα χρόνια. Καθόλου. Λατρεύω να το παίζω κι απολαμβάνω την ανταπόκριση του κοινού. Κι αφού συνεχίζουν να ισχύουν αυτά τα δύο, τότε το κομμάτι δεν πρόκειται να παλιώσει ποτέ. 

Στην πραγματικότητα, γυρίσαμε δύο βίντεο για το “Wicked Game”. Δεν είχα καθόλου χρήματα. Πήγα στη δισκογραφική εταιρεία και τους είπα “ξέρετε, στον κόσμο αρέσει πολύ αυτό το τραγούδι, κάθε φορά που το παίζουμε, ανταποκρίνεται πολύ καλά”. Μου υποσχέθηκαν ότι επειδή εκείνο το άλμπουμ είχε ήδη κυκλοφορήσει εδώ και πολύ καιρό (σ.σ. το Heart Shaped World είχε βγει το 1989, το Wicked Game κυκλοφόρησε ως single το 1991), θα μου έδιναν χρήματα να κάνω βίντεο κλιπ αλλά για κομμάτι του επόμενου δίσκο.

Στο μεταξύ, μου τηλεφώνησε ο Ντέιβιντ Λιντς και προσφέρθηκε να κάνει εκείνος ένα βίντεο κλιπ για το “Wicked Game”, κάτι που όντως έγινε μόνο που είχαμε χρονικό περιορισμό να το παίξουμε για συγκεκριμένο αριθμό εβδομάδων, επειδή  περιείχε σκηνές από την ταινία του Ατίθαση Καρδιά. Κι αυτός ήταν ένας απαράβατος κανόνας του MTV εκείνη την εποχή – να μην προβάλλουν βίντεο κλιπ με σκηνές από ταινίες που την ίδια περίοδο παίζονταν στα σινεμά. Έτσι καταλήξαμε να κάνουμε την πιο διάσημη εκδοχή με τον Χερμπ Ριτς στην Χαβάη. Μέχρι να παιχθεί, βέβαια, το κομμάτι είχε ήδη γίνει μεγάλο χιτ. 

Δεν ξέρω αν ήταν όντως game changer. Γιατί η πρώτη μου επιτυχία ήταν το “Blue Hotel” από τον προηγούμενο δίσκο (σ.σ. το Chris Isaac του 1987), συγκεκριμένα είχε πάει πολύ καλά στη Γαλλία, όπου ακόμα και σήμερα ίσως το αγαπάνε περισσότερο από το “Wicked Game”. Το σημαντικό είναι ότι ήμουν τυχερός και δεν έπεσα στην παγίδα που πέφτουν πολλοί καλλιτέχνες -ειδικά στο ξεκίνημα τους- να έχουν χιτ, τα οποία στ’ αλήθεια δεν αντιπροσωπεύουν τον ήχο τους. Στη δική μου περίπτωση, με αυτά τα δύο κομμάτια και λίγα χρόνια αργότερα με το “Baby Did A Bad Bad Thing”, ο κόσμος σχημάτισε μια πολύ καλή ιδέα για το τι μουσική κάνω. 

Όχι, δεν το κατάλαβα αμέσως ότι είχα γίνει διάσημος. Νομίζω, η πρώτη φορά που είπα ότι κάτι γίνεται ήταν σε ένα λάιβ στο Παρίσι. Είχαμε ταξιδέψει μετά από κάποια σόου στις ΗΠΑ που ήταν έτσι κι έτσι και ξαφνικά βρεθήκαμε να παίζουμε σε αυτήν την πόλη (που όπως είπα και πριν, είχαμε ήδη “γίνει”) και ήταν sold out. Τελειώσαμε και, ξέρεις, ήμασταν νέοι τότε, μετά τα λάιβ βγαίναμε να χαιρετήσουμε κόσμο, να γνωρίσουμε κορίτσια κτλ. Και ξαφνικά βλέπουμε ένα μεγάλο πλήθος έξω από το venue, εμείς νομίζαμε ότι περίμεναν στην στάση του λεωφορείου. Αλλά αυτοί περίμεναν εμάς. Δε μας είχε ξανασυμβεί. Ήταν η πρώτη φορά που κάποιος μου ζήτησε αυτόγραφο ή φωτογραφία. “Άκου να δεις”, σκέφτηκα, “εντάξει, pia ο κόσμος ξέρει ποιοι είμαστε”. 

Αγαπούσα πολύ τον Ντέιβιντ Λιντς, Ήταν ένας πολύ πολύ γλυκός άνθρωπος. Ερχόταν από το στούντιο και αν είχε μια ιδέα για κάτι, του έλεγα “έλα, πάμε να την δοκιμάσουμε”. Διασκέδαζα τόσο πολύ μαζί του. Μακάρι να είχε κόψει το κάπνισμα. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο πολύ κάπνιζε, νομίζω περίπου τέσσερα πακέτα την ημέρα.

Πάντα μου άρεσαν οι ταινίες και πάντα με ενέπνεαν. Όταν βλέπω μια καλή ταινία, με κάνει να θέλω να γράψω ένα καλό τραγούδι ή να κάνω κάτι άλλο που, επίσης, μου αρέσει πολύ: να ζωγραφίζω. Όλες αυτές οι δημιουργικές διέξοδοι βοηθούν η μία την άλλη. Ας πούμε, τώρα γράφω τραγούδια για ένα νέο άλμπουμ, έχω ήδη 7 ή 8 έτοιμα. Και στην ερώτηση που πάντα σου κάνουν αν προηγείται η μουσική ή οι στίχοι, εγώ απαντώ ότι προηγείται η εικόνα. Υπάρχει πάντα μια εικόνα στο κεφάλι μου, σαν ταινία. Είναι σαν να φτιάχνω μουσική, λοιπόν, για να ενισχύσω την ταινία. Και με έναν μαγικό τρόπο, όλα συνδέονται. Ο στόχος είναι αυτό το καινούριο υλικό να γίνει άλμπουμ και να κυκλοφορήσει πιθανότατα μέσα στη χρονιά. Θα είναι το πρώτο μου άλμπουμ από το 2015, αν και στο ενδιάμεσο, το 2022, είχα κυκλοφορήσει έναν χριστουγεννιάτικο δίσκο. 

Δεν ακολουθώ ιδιαίτερα τα νέα μουσικά ρεύματα, ούτε τα trends της μουσικής βιομηχανίας. Όμως, έχω φίλους που γράφουν δίσκους, από αυτούς ακούω νέα μουσική. Ας πούμε, η φίλη μου η Νικόλ Άτκινς μετά από μερικές πολύ καλές δουλειές, γράφει έναν άλλο δίσκο σήμερα για τη Sun Records. 

Κοιτάζω πίσω και σκέφτομαι, πώς θα ήταν αν παντρευόμουν και έκανα παιδιά, αν έμενα μόνιμα σε μια πόλη. Εγώ αντ’ αυτού, ταξίδευα. Είχα μια μπάντα για οικογένεια και τα τραγούδια για παιδιά μου. Διαλέγεις τον έναν δρόμο και τον ακολουθείς, αλλά φυσικά πάντα αναρωτιέσαι, τι θα γινόταν αν είχες πάρει τον άλλον δρόμο; Αν έπρεπε να δώσω συμβουλή στον νεότερο εαυτό μου, θα του έλεγα απλά “μην ανησυχείς τόσο πολύ”. Νομίζω ότι εγώ, ίσως, δούλεψα σκληρότερα και ανησυχούσα περισσότερο από όσο έπρεπε, αλλά έτσι είμαι φτιαγμένος.

Δεν ξέρω αν οι χωρισμοί και οι στιγμές που είσαι πληγωμένος σε κάνουν να γράφεις καλύτερα τραγούδια, αλλά νομίζω ότι είναι καλό να είσαι σε επαφή με τα συναισθήματά σου. Αν πρόκειται να τραγουδήσεις για αυτά τα συναισθήματα, δεν μπορείς απλώς να βάλεις μαζί στην ίδια πρόταση το “moon” και το “June” για να φτιάξεις ένα τραγούδι, είναι προτιμότερο να προέρχεται από την πραγματική σου εμπειρία. Έχοντας πει αυτό, αν είχα την επιλογή να είμαι ένας σπουδαίος τραγουδοποιός ή ένας ευτυχισμένος άνθρωπος, θα προτιμούσα το δεύτερο. Κανείς δεν πρέπει ποτέ να προσπαθεί να κάνει τη ζωή του άθλια, νομίζοντας ότι αυτός είναι ο τρόπος για να γράψει ένα καλό τραγούδι.

Έχω έρθει στην Αθήνα πριν πολλά πολλά χρόνια και μου άρεσε πολύ, πήγα και στη Θεσσαλονίκη. Θυμάμαι ότι μπήκα σε ένα ταξί στην Αθήνα και ο οδηγός έπαιζε το cd μου, η θήκη με το εξώφυλλο ήταν μάλιστα στο ταμπλό του. Τον ρώτησα αν του αρέσει αυτή η μουσική και απάντησε ότι τη λατρεύει κι ο Κρις Άιζακ ένας πολύ, πολύ σπουδαίος τραγουδιστής. Τον κοίταξα λοιπόν και του είπε «φίλε, εγώ είμαι ο Κρις Άιζακ». Εκείνος κοίταξε στον καθρέφτη, κοίταξε εμένα, κοίταξε ξανά στον καθρέφτη, ξανά εμένα. Και μετά είπε, «θα ήθελες αλλά αποκλείεται». Έπρεπε σχεδόν να μαλώσουμε για να με πιστέψει τελικά. Νομίζω, του έδειξα διαβατήριο αλλά, όχι, δεν του τραγούδησα για να τον πείσω. 

Μπορώ να εγγυηθώ στο κοινό που έρχεται στο σόου μου ότι δεν θα ακούσει τίποτα για πολιτική. Αυτό που εγώ προσπαθώ να κάνω είναι να απομακρύνω από τα προβλήματά τους και την πολιτική τους ανθρώπους που μου αφιερώνουν μερικές ώρες, να τους κάνω να διασκεδάσουν και να χαλαρώσουν. Η δουλειά μου είναι η απόδρασή τους.