ΜΙΑ ΧΡΥΣΗ ΣΦΑΙΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛ ΤΟΜΑΣ ΑΝΤΕΡΣΟΝ, ΑΛΛΑ Η ΝΙΚΗ ΗΡΘΕ ΓΙΑ ΤΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑ

Τα φετινά Όσκαρ μπορεί και να έχουν ολοκληρωθεί πριν καλά-καλά ξεκινήσουν. Μετά από μια σειρά βραβεύσεων από ενώσεις κριτικών και βασικές υποψηφιότητες για τα βραβεία των σωματείων, το “Μια Μάχη Μετά την Άλλη” του Πολ Τόμας Άντερσον σκούπισε τα μεγάλα βραβεία στη μεγαλύτερη τηλεοπτική τελετή βραβείων πριν τις οσκαρικές υποψηφιότητες.

Οι Χρυσές Σφαίρες και τα Όσκαρ προκύπτουν φυσικά από τελείως διαφορετικά σώματα ψηφοφόρων (disclaimer: ο υπογράφων ψηφίζει στις Χρυσές Σφαίρες), όμως κανείς δε μπορεί να αρνηθεί την ώθηση που μπορεί να δώσει μια τέτοια βραδιά: Τηλεοπτική μετάδοση, η αφρόκρεμα του Χόλιγουντ παρούσα, και ευχαριστήριες ομιλίες μπροστά στους πάντες.

Μια καλή, ξεσηκωτική νίκη στις Σφαίρες φυσικά και μπορεί να επηρεάσει αυτό που θα συμβεί όταν τα Όσκαρ αρχίζουν να ψηφίζουν για τις υποψηφιότητές τους, αργότερα την ίδια εβδομάδα.

Ή μια σαρωτική επικράτηση όπως του “Μια Μάχη Μετά την Άλλη” που κέρδισε 4 Χρυσές Σφαίρες: Ταινία (Κωμωδία ή Μιούζικαλ), Σκηνοθεσία, Σενάριο και Β’ Γυναικείο Ρόλο (Τεγιάνα Τέιλορ).

Η Τέιλορ άνοιξε τη βραδιά με τη βράβευσή της για την ηλεκτρισμένη της ερμηνεία ως Περφίντια Μπέβερλι Χιλς, ενώ ο Πολ Τόμας Άντερσον ανέβηκε στη σκηνή τρεις φορές. Κερδίζοντας τη Χρυσή Σφαίρα Σεναρίου έδωσε έναν πολύ γλυκό λόγο αναφέροντας ποιήματα, βιβλία και τραγούδια από τα οποία βούτηξε στοιχεία που τελικά συνέθεσαν το σενάριο της ταινίας.

Λίγο αργότερα, κερδίζοντας τη Χρυσή Σφαίρα Σκηνοθεσίας έκανε ειδική μνεία στο βοηθό σκηνοθέτη Άνταμ Σόμνερ ο οποίος πέθανε τον Νοέμβριο του ‘24. Ενώ αφιέρωσε το βραβείο στον Μάικλ ΝτεΛούκα, που ως αφεντικό του στούντιο έχει επιβλέψει ένα εντυπωσιακό σύνολο ταινιών, ανάμεσά τους η “Μάχη”, οι “Αμαρτωλοί” και το “Weapons”. (Αντιθέτως, παρά τις πολλαπλές βραβεύσεις για ταινίες της Warner, καμία απολύτως αναφορά δεν έγινε στον Ντέιβιντ Ζάσλαβ, τον CEO της εταιρείας, τον ρόλο του οποίου έχουμε αναλύσει στο άρθρο για την επικείμενη πώληση του στούντιο.)

Σημαντικά ήταν τα αποτελέσματα για το “Άμνετ”, το οποίο διαγωνιζόταν στην κατηγορία Δράματος. Η ταινία της Κλόι Ζάο, για τον θρήνο του Σαίξπηρ για την απώλεια του μικρού γιου του και το πώς αυτή διοχετεύτηκε μέσα στο έργο του, κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Δραματικής Ταινίας και Α’ Γυναικείου Ρόλου σε Δράμα για την σπαρακτική ερμηνεία της Τζέσι Μπάκλεϊ.

Η ταινία της Ζάο έκανε πολύ σημαντικό βήμα κρατώντας ζωντανές κάποιες ελπίδες κόντρας με το “Μια Μάχη Μετά την Άλλη”, την ώρα που ο έτερος διεκδικητής “Αμαρτωλοί” φεύγει μάλλον με απογοήτευση από την βραδιά.

Η θαυμάσια βαμπίρ ταινία του Ράιαν Κούγκλερ με τον Μάικλ Μπ. Τζόρνταν σε διπλό ρόλο περιορίστηκε σε δύο βραβεία ενώ κυνηγούσε με αξιώσεις τουλάχιστον 3 ακόμα. Κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα Μουσικής για τον Λούντβιχ Γκόρανσον (“Οπενχάιμερ”, “Black Panther”) που για άλλη μια χρονιά αναμένεται να πάρει περπατητά το Όσκαρ, και το σταθερά ανεξήγητο βραβείο Box Office Και Κινηματογραφικού Επιτεύγματος – ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Η θεωρία μου είναι πως οι “Αμαρτωλοί” πληγώθηκαν κατεβαίνοντας σε αυτή την σαχλή κατηγορία που υπάρχει για να προτείνονται ένα μάτσο δημοφιλείς ταινίες στην τελετή. Πέρσι, το “Dune: Μέρος Δεύτερο” του Ντενί Βιλνέβ δεν είχε καν κατατεθεί από το στούντιο στην συγκεκριμένη κατηγορία γιατί προφανώς κυνηγούσε τα μεγάλα βραβεία – δεν τα κέρδισε, αλλά η σκέψη ήταν κατά τη γνώμη μου πολύ σωστή.

Με το να δίνεται σε μια μάζα ψηφοφόρων η δυνατότητα να τιμήσουν μια ταινία σε κάποια άλλη κατηγορία, χάνεται λίγη από την “αναγκαιότητα” να ψηφιστεί στην κατηγορία Καλύτερης Ταινίας. Πρόπερσι, την κατηγορία αυτή κέρδισε το “Barbie” που παρότι σε εκείνο το σημείο ήταν φαβορί για τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ταινίας (Κωμωδία ή Μιούζικαλ), τελικά την έχασε – από το “Poor Things”.

Υποθετικά είναι όλα αυτά σε κάθε περίπτωση, δε μπορούμε να ξέρουμε ποτέ σίγουρα. Ξέρουμε όμως πως ένα ακόμα βραβείο που θα ήθελε πολύ να έχει κερδίσει η ταινία ήταν αυτό του Α’ Ανδρικού Ρόλου σε Δράμα, το οποίο αντί για τον Μάικλ Μπ. Τζόρνταν πήγε στην μάλλον πιο ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς.

Το βραζιλιάνικο ιστορικό δράμα “The Secret Agent” εξελίσσεται τελικά στον μεγαλύτερο μη-αγγλόφωνο παίχτη της σεζόν – μια ελαφρώς απρόσμενη, αλλά απίστευτα καλοδεχούμενη εξέλιξη για όσους είχαμε λατρέψει την εξαιρετική, όσο και ελαφρώς αλλόκοτη, ταινία στις περσινές Κάννες.

Το φιλμ, ένα ιστορικό δράμα με στοιχεία κατασκοπικού θρίλερ και επιρροές από Τζον Κάρπεντερ(!), μας ταξιδεύει στη Βραζιλία του 1977 ακολουθώντας έναν αινιγματικό άντρα που τρέχει να ξεφύγει από σκιώδεις δυνάμεις. Ένα παθιασμένο, ευρηματικό φιλμ πάνω στην μνήμη, το διαγενεακό τραύμα και την ιστορική καταγραφή, είναι αστείο, είναι αγωνιώδες και είναι γεμάτο με ιδέες και φρεσκάδα. Πραγματικά ένα από τα καλύτερα φιλμ της νέας σεζόν.

Το “Secret Agent”, που θα κυκλοφορήσει τον άλλο μήνα στην Ελλάδα, κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα Μη Αγγλόφωνου Φιλμ σε μια απίστευτη, και φοβερά αμφίρροπη, φετινή κατηγορία – που μεταξύ άλλων συμπεριλάμβανε άλλες 3 ταινίες με βραβεία στις Κάννες (ο Χρυσός Φοίνικας “Ένα Απλό Ατύχημα”, “Sirat”, “Συναισθηματική Αξία”), το “Καμιά Άλλη Επιλογή” του θρύλου Παρκ Τσαν-γουκ και το σπουδαίο “Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ”.

Ο σκηνοθέτης Κλέμπερ Μεντόζα Φίλιου μίλησε για την σημασία της καταγραφής και της Ιστορίας στην ευχαριστήρια ομιλία του (όπου ευχαρίστησε και το φεστιβάλ Καννών), πριν διακοπεί από την αγενέστατη μουσική. Η οποία σημειωτέον, δεν διέκοψε κανέναν απολύτως άλλο νικητή καθ’όλη τη διάρκεια της βραδιάς, εκτός από εκείνον την ξενόγλωσσης κατηγορίας. Μου θέλετε και διεθνές σινεμά μετά.

Ο “Πράκτορας” κέρδισε όμως άλλο ένα βραβείο, για τον Βάγκνερ Μούρα (“Narcos”) στην κατηγορία Α’ Ανδρικού Ρόλου σε Δράμα. Την αντίστοιχη κατηγορία της Κωμωδίας κέρδισε ο Τίμοθι Σαλαμέ για το “Marty Supreme” –που κυκλοφορεί στα ελληνικά σινεμά αυτή την Πέμπτη– που φαντάζει ως ακλόνητο φαβορί για το Όσκαρ.

Οι υπόλοιπες ερμηνευτικές νίκες της βραδιάς ανήκαν στην Ρόουζ Μπερν για την ξέφρενη ερμηνεία της στο “Αν Είχα Πόδια Θα Σε Κλωτσούσα” (Α’ Γυναικείος Ρόλος σε Κωμωδία) και στον σπουδαίο βετεράνο Στέλαν Σκάρσγκαρντ για τη “Συναισθηματική Αξία” (Β΄Ανδρικός Ρόλος), που έκλεισε την ευχαριστήρια ομιλία του με τη φράση «το σινεμά είναι για να το βλέπουμε στο σινεμά».

Η άλλη ταινία με περισσότερα του ενός βραβεία; Φυσικά το αληθινό φαινόμενο της χρονιάς, το εξαιρετικό animation “Kpop Demon Hunters” του Netflix, που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Κινουμένων Σχεδίων αλλά και Τραγουδιού, για το υπερ-χιτ “Golden”.

Στις τηλεοπτικές κατηγορίες, επικράτησαν τα “Adolescence”, “The Studio” και “The Pitt”.

ΠΩΣ ΗΤΑΝ Η ΤΕΛΕΤΗ

Παρακολουθήσαμε μια αναίτια φουσκωμένη χρονικά τελετή, με τρομερά συχνές διακοπές, και στην οποία παρόλαυτά ένα βραβείο απονεμήθηκε κατά τη διάρκεια των διαφημίσεων (;!), η Χρυσή Σφαίρα Μουσικής για τους “Αμαρτωλούς”. Η Νίκι Γκλέιζερ επανήλθε ως παρουσιάστρια μετά το επιτυχημένο περσινό της πέρασμα – είπε 2-3 χαριτωμένα, αλλά όχι κάτι αξιοσημείωτο, ενώ ένα μουσικό νούμερο θα μπορούσε να λείπει τελείως.

Πολλά σκετσάκια αμφιβόλου χιουμοριστικής αξίας τράβηξαν παραπάνω από όσο θα έπρεπε – η αντίδραση εδώ του Μπένι Μπλάνκο έμοιαζε αρκετές φορές με τη δική μου.

(Και ο Τζαντ Άπατοου, γιατί μιλούσε τόση ώρα πριν απονείμει το βραβείο Σκηνοθεσίας;)

Οι μουσικές επιλογές κομματιών πριν και μετά τις βραβεύσεις ήταν σαν shuffle playlist τύπου «παίξε μου μερικά χιτάκια που ακούγονται τώρα», ενώ κάκιστη ήταν η ιδέα να προστεθούν δύο σχολιαστές που γέμιζαν τα λιγοστά δευτερόλεπτα αναμονής μέχρι να ανέβει κάθε νικητής στη σκηνή – λες και βλέπουμε ζωντανή μετάδοση αγώνα ποδοσφαίρου.

(Μιλώντας για τη μουσική… deranged επιλογή να παίξει το “APT” τη στιγμή που υποδεχόμασταν στην σκηνή τον Άπατοου.)

Ενώ καθόλη τη διάρκεια της τελετής οι δύο αμερικάνοι σχολιαστές προμόταραν ένα σύστημα στοιχηματικών αποδόσεων, κάτι που αν η παραγωγή δεν καταλαβαίνει ότι φτηναίνει την τελετή, δε νομίζω πως έχει νόημα να το εξηγήσω.

Σε μια βραδιά που ήταν πάντως εν γένει απογοητευτικό το πόσο ελάχιστη σύνδεση ή αναφορά έγινε στα σοκαριστικά γεγονότα που βιώνουμε αυτή την περίοδο (εμφανέστατα οι πάντες προσπαθούν να παίζουν με ασφάλεια ενόψει οσκαρικής ψηφοφορίας), οι πιο αξιομνημόνευτες στιγμές ήταν εκείνες που προέκυψαν απρόσμενα και αβίαστα.

Παρουσιάζοντας την κατηγορία καλύτερου Κωμικού Stand-Up Σόου, η Γουάντα Σάικς είπε για τον αμφιλεγόμενο Μπιλ Μάχερ πως «δίνει τόσα πολλά… θα ήθελα να έδινες κάτι λιγότερο. Απλά προσπάθησε λιγότερο» ενώ μιλώντας για τον Ρίκι Τζερβές (που απουσίαζε από την τελετή) είπε πως ευχόταν να κερδίσει εκείνος προκειμένου να παραλάβει το βραβείο εκ μέρους του ευχαριστώντας τον Θεό και την τρανς κοινότητα. (Ο άγγλος κωμικός έχει κάνει αντι-τρανς “αστεία” στο παρελθόν, ενώ φυσικά είναι άθεος, δεν ξέρω αν το ξέρετε.)

Όταν ο Τζερβές πράγματι κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα, η Σάικς δήλωσε από το μικρόφωνο: «Ο Ρίκι Τζερβές θα ήθελε να ευχαριστήσει τον Θεό και την τρανς κοινότητα».

Προς το τέλος της βραδιάς, όταν η Τζούλια Ρόμπερτς ανέβηκε για να παρουσιάσει τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ταινίας (Κωμωδία ή Μιούζικαλ), λίγα δευτερόλεπτα πριν ανακοινώσει τη νίκη του “Μια Μάχη Μετά την Άλλη” έσπασε χαρακτήρα και παραμέρισε για μια στιγμή το οτοκιού. Προκειμένου να απευθυνθεί συγκεκριμένα στην Εύα Βίκτορ του λατρεμένου “Sorry, Baby”, λέγοντας πόσο την θαυμάζει και πόσο πρέπει οι πάντες να δουν την ταινία.

Πολύ σωστά, Τζούλια!

Αν και μάλλον τίποτα δεν φτάνει τον Στίβεν Γκρέιχαμ του “Adolescence”, που κερδίζοντας τη Χρυσή Σφαίρα Α’ Ανδρικού Ρόλου σε Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία, κι αφού έδωσε έναν γλυκό, ειλικρινή ευχαριστήριο λόγο, έκλεισε με ένα επιφώνημα θαυμασμού επειδή είδε στο κοινό την Κουίν Λατίφα. Ένας από εμάς!

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΟΣΚΑΡ

 

Όπως είπαμε και στην αρχή, δεν υπάρχει αληθινή σχέση ανάμεσα στα άτομα που ψηφίζουν στις Σφαίρες και στα Όσκαρ, όμως μια τόσο μεγάλη και διάσημη τελετή σίγουρα μπορεί να βοηθήσει. Είτε την πλάστιγγα να γείρει σε ορισμένες αμφίρροπές κούρσες, είτε να δείξει στους οσκαρικούς ψηφοφόρους πως «είναι ΟΚ» να ψηφίσουν κάποιο too-good-to-be-true βραβείο.

Φυσικά ΟΚ θα ήταν έτσι κι αλλιώς, αλλά αυτό που εννοώ είναι το εξής: Όταν βραβεύεται σε ένα θεσμό σαν τις Σφαίρες μια μικρότερη ταινία ή μια ταινία εκτός του χολιγουντιανού συστήματος, ένας ψηφοφόρος των Όσκαρ μπορεί να σκεφτεί ότι αυτή δε θα είναι μια “χαραμισμένη” ψήφος. Αναμφίβολα, η περσινή υποψηφιότητα της Φερνάντα Τόρρες στα Όσκαρ, ή οι οσκαρικές νίκες πρόπερσι για την “Ανατομίας Μιας Πτώσης” σίγουρα οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στις αντίστοιχες βραβεύσεις στις Σφαίρες.

Η αντίθετη περίπτωση φυσικά, έχει πολύ απλά να κάνει με κάποια λογιζόμενα ως φαβορί. Εκεί, οι Σφαίρες μπορούν να παίξουν τον ρόλο ενός πολύ δυνατού test run. Οι ψηφοφόροι των Όσκαρ βλέπουν πώς μοιάζει πάνω στη σκηνή ένας καλλιτέχνης – έχουν την ευκαιρία να νιώσουν αν τους φαίνεται σωστή ή λάθος μια κίνηση, μια ψήφος, πριν ρίξουν τη δική τους.

Με αυτά κατά νου, τι μας μαθαίνουν οι Χρυσές Σφαίρες για τα φετινά Όσκαρ;

Το “Μια Μάχη Μετά την Άλλη” είναι το μεγάλο φαβορί. Κέρδισε Ταινία – Σκηνοθεσία – Σενάριο, συν μια ερμηνευτική κατηγορία. Ποιος θα είδε τον μεγάλο Πολ Τόμας Άντερσον να συλλέγει βραβεία, να δίνει αυτές τις πολύ γλυκές και ανθρώπινες ευχαριστήριες ομιλίες, και θα πει πως έγινε λάθος;

Στο ίδιο κλίμα, νομίζω πως οι 4 ερμηνευτικές κατηγορίες “δείχνουν” όλες προς νικητή μετά και τις αποψινές τους βραβεύσεις. Έτσι κι αλλιώς η Τζέσι Μπάκλεϊ του “Άμνετ” και ο Τίμοθι Σαλαμέ του “Marty Supreme” ήταν φαβορί, απόψε το επιβεβαίωσαν. Από κοντά, στις δύο πολύ πιο ανοιχτές κατηγορίες Β’ Ρόλων, οι Τεγιάνα Τέιλορ και Στέλαν Σκάρσγκαρντ πήραν νίκες που χρειάζονταν για να λογίζονται πλέον ως τα φαβορί.

Η Ρόουζ Μπερν κι ο Βάγκνερ Μούρα δύσκολα θα χτυπήσουν Όσκαρ, όμως με τις νίκες και τις ευχαριστήριες ομιλίες τους απόψε μάλλον κατάφεραν να κλειδώσουν τις κάθε άλλο παρά δεδομένες υποψηφιότητες.

Μιλώντας για τον βραζιλιάνο, το “The Secret Agent” που έτσι κι αλλιώς έδειχνε να έχει εκείνο την περισσότερη φόρα, τώρα φαίνεται να μπαίνει όντως σε θέση φαβορί στην πάρα πολύ ανταγωνιστική φετινή Μη Αγγλόφωνη κατηγορία. Ενώ την ίδια στιγμή κλειδώνει τη θέση του και στην κατηγορία Καλύτερης Ταινίας, παίζοντας ακόμα και για Σενάριο.

Ενώ οι φανταστικές νικήτριες για το “Kpop Demon Hunters” επιβεβαίωσαν –όχι πως υπήρχε και αβεβαιότητα, εδώ που τα λέμε– το ότι η επιτυχία του Netflix είναι πολύ μπροστά στις δύο κατηγορίες που διεκδικεί: Κινουμένων Σχεδίων και Τραγουδιού.

Τι σημαίνουν όμως όλα αυτά για τις πιθανότητες των “Αμαρτωλών” και του “Άμνετ”; Μπορεί κάποιο από τα δύο να σπάσει τις μεγάλες κατηγορίες του “Μια Μάχη Μετά την Άλλη”; Το “Ένα Απλό Ατύχημα” του Τζαφάρ Παναχί δεν κέρδισε κάτι – μήπως αυτό του κόβει λίγο τη φόρα; Και πού βρίσκεται η “Συναισθηματική Αξία”;

Με την απονομή των Χρυσών Σφαιρών, περνάμε επισήμως στην οσκαρική περίοδο, και σύντομα θα ξέρουμε περισσότερα.

Πάντως ασχέτως του τι θα γίνει παρακάτω, απόψε οι Χρυσές Σφαίρες έδωσαν ένα σύνολο εξαιρετικών βραβεύσεων, με το δάχτυλο στον παλμό του καλού χολιγουντιανού αλλά και παγκόσμιου σινεμά. Είναι μια καλή αρχή.