Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΤΗΣ “ΑΙΩΝΙΑΣ ΛΙΑΚΑΔΑΣ” ΕΦΤΙΑΞΕ ΕΝΑ ANIMATION ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΤΟΥ ΚΟΡΗ

Ο Μισέλ Γκοντρί μπορεί να απέκτησε τη μεγαλύτερη φήμη του για την εμβληματική Αιώνια Λιακάδα Ενός Καθαρού Μυαλού, όμως το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς του στην πραγματικότητα συνδέεται απόλυτα με κατασκευές, με animation, με κολάζ, με χειροποίητες συνθέσεις.

Σε ταινίες όπως το Γύρνα το Μόνος Σου (Be Kind Rewind) αποθεώνει την ιδέα αυτή, με ήρωες που κυριολεκτικά ανασυστήνουν ταινίες με no budget, χειροποίητο τρόπο. Ακόμα και σε πιο πρόσφατα φιλμ του, όπως το υποτιμημένο Λυσάρι της Ζωής, η ιστορία περιστρέφεται γύρω από χαρακτήρες που κατανοούν τον κόσμο μέσα από ιστορίες, κατασκευές, χειροτεχνίες.

Ή πάμε στις άλλες διάσημες δουλειές του Γκοντρί, όπως τα εμβληματικά βίντεο κλιπ του. Στο Around the World των Daft Punk, τοποθετεί ανθρώπους/ρομπότ σε θέσεις και ρόλους ώστε να ανασυστήνει την εικόνα και τη λειτουργία ενός βινυλίου. Στο Hardest Button to Button των White Stripes, χρησιμοποιεί μια animation τεχνική ώστε να εμφανίζει οπτικά στοιχεία βάσει του ρυθμού.

Τα πάντα στο έργο του Γκοντρί –και, κατ’επέκταση, στο πώς κοιτάζει τον κόσμο– είναι συνθέσεις, χειροτεχνίες, animation, κατασκευές. Σαν ένα εν εξελίξει οπτικό λεύκωμα.

Και πουθενά όλα αυτά δεν γίνονται πιο εμφανή, από ό,τι στο υπέροχο animation Μάγια, Δώσε Μου Ένα Τίτλο!, το οποίο αποτελεί σύνθεση μικρών κινουμένων σχεδίων που έφτιαξε για την μικρή του κόρη. Και το οποίο προβάλλεται τώρα στο πλαίσιο του 26ου φεστιβάλ γαλλόφωνου κινηματογράφου.

Σε διάστημα αρκετών χρόνων, από όταν η Μάγια ήταν 3 μέχρι περίπου 8, ο μπαμπάς Μισέλ βρισκόταν μακριά από τη Μάγια, σε διαφορετικές χώρες, σε περιόδους που εκείνος ταξίδευε για δουλειά. Η Μάγια του έστελνε έναν τίτλο που σκεφτόταν. Κι εκείνος, όσο σουρεαλιστική κι αν ήταν η ιδέα, αναλάμβανε να φτιάξει ένα μικρό animation βάσει αυτής, στο οποίο η Μάγια είναι η ηρωίδα.

Αυτός ήταν ο τρόπος τους να κρατάνε επαφή σε αυτές τις περιόδους της μεταξύ τους απόστασης – τα πιο αξιαγάπητα, συναισθηματικά, ευρηματικά home video που βάζει ο νους. Μέσα από τα οποία κιόλας μπορεί κανείς να διακρίνει και τις ανασφάλειες του ίδιου του Γκοντρί, που φοβάται πως απομακρύνεται από την αγαπημένη του Μάγια καθώς εκείνη μεγαλώνει, κι εκείνος δεν είναι πάντα εκεί για να το βιώσει.

Το Μάγια, Δώσε Μου Ένα Τίτλο! είναι η σύνθεση των επιμέρους animation, που προβλήθηκε για πρώτη φορά στο φεστιβάλ Βερολίνου τον Φεβρουάριο του ‘25. Εκεί, το NEWS24/7 μπόρεσε να καθίσει στο τραπέζι με τον λατρεμένο σκηνοθέτη Μισέλ Γκοντρί, αλλά και την μικρή Μάγια. Και να μιλήσει μαζί του (ή και να τους αφήσει να μιλήσουν μεταξύ τους) για αυτή τη δημιουργικότητα, τη σχέση τους, και το πώς το ένα περνά μέσα από το άλλο.

Ήταν μια υπέροχη εμπειρία, με τον Μισέλ να έχει πάντα το νου και την έγνοια του στη Μάγια, πάντα φροντίζοντας να είναι κομμάτι της συζήτησης και να έχει τον χώρο για να εκφράσει τις δικές της σκέψεις. Ο Γκοντρί φαίνεται πως είναι στην πραγματικότητα ένας αρκετά εσωστρεφής άνθρωπος, όπου ακόμα και τα πιο quirky κινηματογραφικά του έργα καταλήγουν συχνά σε κάτι το σκοτεινό ή βαθιά εσωτερικό – νομίζω πως η πιο μεγάλη κι η πιο αγνή έκφραση χαράς εκ μέρους του, είναι όλες οι στιγμές που κοιτούσε περήφανος την μικρή Μάγια να μιλάει, με ένα ζεστό χαμόγελο στο πρόσωπό του.

Πώς βλέπετε ο ένας τη γενιά του άλλου; Πώς βλέπεις εσύ τη δική σου γενιά, και πώς βλέπεις τη δική της;

Μισέλ Γκοντρί: Θα ξεκινήσω εγώ. Νομίζω ότι επειδή η δουλειά που κάνω είναι χειροποίητη, είναι κάτι που γίνεται σε αλληλεπίδραση με άνθρωπο, όχι με μια μηχανή. Έτσι δουλεύω, βασικά. Στην ουσία εγώ το κάνω. Εκείνη βρίσκει τον τίτλο, φυσικά. Οπότε είναι πολύ κοντά σε αυτό που θα έκανα κι εγώ όταν ήμουν παιδί.

[Προς τη Μάγια] Και για σένα;

Μάγια Γκοντρί: Λοιπόν… τώρα όλοι έχουν ένα τηλέφωνο. Δηλαδή, όχι τα παιδιά, αλλά… όχι, δεν είναι καλό παράδειγμα. Πρέπει να το σκεφτώ.

Μισέλ: [της χαμογελά] Δεν πειράζει, θα βρεις ένα σύντομα.

Μάγια: Σε λίγο… Λοιπόν, όταν ήσουν μικρός, είχατε… ίσως… νομίζω ότι είχατε πράγματα που δεν υπήρχαν πριν… Δηλαδή τώρα, ας πούμε, υπάρχουν αυτοκίνητα που οδηγούν μόνα τους. Και… οι μπαταρίες… εννοώ, τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Πολλοί άνθρωποι τα χρησιμοποιούν τώρα.

Σου άρεσε όταν ο μπαμπάς σου σε μίκρυνε μέσα στην πισίνα; Τι σκέφτηκες γι’ αυτό;

Μάγια: Συνήθως οι ιστορίες έχουν καλό τέλος, οπότε ήταν εντάξει. Δεν θα μου άρεσε να είμαι μικρή για όλη μου τη ζωή, αλλά… τα 15 εκατοστά είναι εντάξει.

Είχες δει το Αγάπη Μου, Συρρίκνωσα τα Παιδιά;

Μάγια: Χμ… όχι.

Μισέλ: Ναι, το είδαμε. Απλώς έχει κακή μνήμη. [χαμογελάει]

Μπορείς να μιλήσεις για την αγάπη σου για το stop motion; Το έχεις χρησιμοποιήσει και στο παρελθόν. Γιατί σου αρέσει ιδιαίτερα αυτή η μορφή animation;

Μισέλ: Όταν βλέπεις ένα σχέδιο, είναι απλώς ένα σχέδιο. Αν θέλεις να το κάνεις να κινηθεί, πρέπει να το πάρεις και να το κινήσεις με το χέρι σου. Αλλά όταν το κάνεις animation, απλώς τραβάς μια φωτογραφία, μετά άλλη μία, και κινείται μόνο του. Οπότε μοιάζει με μαγεία.

Κάθε φορά που το κάνω, έχω το ίδιο συναίσθημα. Είναι σαν όταν οι άνθρωποι ανακάλυψαν το μικροσκόπιο, όταν είδαν για πρώτη φορά τους ιούς και κατάλαβαν ότι αυτό ήταν που σκότωνε τους ανθρώπους. Είναι σαν να έχεις ένα σύστημα που σου επιτρέπει να δεις μια άλλη διάσταση. Είναι πραγματικά συναρπαστικό.

Στην εποχή της υπερτεχνολογίας, νιώθεις την ανάγκη να επιστρέψεις στα πιο βασικά στοιχεία της δημιουργικότητας; Όπως είπες, με το stop motion. Να κόβεις πράγματα, να τα τοποθετείς, και να προχωράς έτσι;

Μισέλ: Ναι, σίγουρα. Αλλά δεν είναι μια δήλωση. Νομίζω ότι μπορείς να είσαι εξίσου δημιουργικός με έναν υπολογιστή. Απλώς, όταν η μηχανή κάνει πάρα πολλά, περιορίζει τη δημιουργικότητά σου.

Τα χέρια σου, σωστά;

Μισέλ: Ναι. Αλλά θέλω να επιμείνω: δεν είναι αυτός ο στόχος. Ο στόχος είναι να έχω απόλυτη ελευθερία.

Αν χρησιμοποιώ μια μηχανή, πρέπει να συμμορφωθώ με αυτόν που έγραψε το πρόγραμμα. Και αυτό με θυμώνει καμιά φορά, γιατί υπάρχουν συντομεύσεις, αυτόματα πράγματα, φτιαγμένα για ανθρώπους που είναι λίγο τεμπέληδες. Οπότε εγώ την πληρώνω γι’ αυτό.

Γι’ αυτό δεν το προσπαθώ καν. Αυτό που μου αρέσει στο animation είναι να πηγαίνω στο μαγαζί και να αγοράζω όλα τα χρώματα χαρτιού που μπορώ να βρω. Είναι απόλυτη ελευθερία. Αλλά δεν θέλω να ακούγομαι νοσταλγικός και να λέω “ήταν καλύτερα παλιά”. Χρησιμοποιώ υπολογιστές για σύνθετες ιδέες, αλλά πρέπει να είναι κάτι διαφορετικό από το τυπικό animation.

Έχεις σκεφτεί ποτέ να χρησιμοποιήσεις ξανά Lego, όπως στο βίντεο των White Stripes, και να κάνεις animation με Lego σε αυτή την ταινία;

Μισέλ: Είχα κάποια projects όπου μου το ζήτησαν, αλλά ήταν πάντα με CGI, κι εγώ ήθελα να χρησιμοποιήσω πραγματικά Lego, οπότε δεν προχώρησε.

Ανησυχείτε ή σας προκαλεί περιέργεια η τεχνητή νοημοσύνη;

[Ο Γκοντρί κοιτάζει την Μάγια χαμογελώντας, σα να της λέει «για πες»]

Μάγια: Μπορεί να είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά είναι και επικίνδυνη. Έχω ακούσει ότι μπορεί να δημιουργήσει… σαν… έναν τεχνητό άνθρωπο στο τηλέφωνό σου. Μπορείς να του κάνεις ερωτήσεις, και σου απαντάει κάπως όπως θα απαντούσες κι εσύ. Οπότε, ναι, έχω ακούσει γι’ αυτό.

Μισέλ: Η βασική μου ανησυχία είναι η εξής: είμαστε μια μικρή ομάδα ανθρώπων που είμαστε τυχεροί που κάνουμε δημιουργική δουλειά, και όλοι παλεύουμε να το διατηρήσουμε αυτό.

Αλλά οι πιο ευάλωτοι είναι οι εργαζόμενοι. Θα υπάρχει περισσότερος έλεγχος, περισσότερη αξιολόγηση. Το βλέπετε ακόμα και στο ξενοδοχείο που μένουμε, δεν υπάρχει κανείς, είναι όλα υπολογιστές. Η αξία του ανθρώπου χάνεται, ακυρώνεται εντελώς. Αυτή είναι η βασική μου ανησυχία.

Νομίζω ότι θα καταστρέψει τη ζωή μας. Όχι δημιουργικά, γιατί εμείς είμαστε μια μικρή ομάδα τυχερών ανθρώπων. Αλλά για τον περισσότερο κόσμο. Οι άνθρωποι θα έχουν λιγότερη ελευθερία.

Η δουλειά σου με τη μουσική είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Είδα πρόσφατα ένα βίντεο όπου εξηγούσες το project με τους Daft Punk και πόσο δομημένο και οργανωμένο ήταν. Είναι κι αυτός ένας τρόπος με τον οποίο δουλεύεις και στις ταινίες σου;

Μισέλ: Είναι περίπλοκο. Στον κινηματογράφο, το πιο σημαντικό στοιχείο είναι ότι δεν θέλεις να βαρεθεί ο θεατής, οπότε πρέπει να δουλέψεις πολύ πάνω σε αυτό.

Μετά υπάρχει ο χαρακτήρας, το πόσο θέλεις να τον αναπτύξεις. Για μένα δεν είναι πάντα απαραίτητο. Μπορείς να έχεις εξαιρετικές ιστορίες χωρίς να πας βαθιά στον χαρακτήρα. Είναι επιλογή, βασικά.

Λέγονται πολλά για το τι πρέπει να είναι το σινεμά. Μια ολόκληρη φιλοσοφία όπου ο καθένας έχει τη γνώμη του. Και αυτό είναι λίγο απογοητευτικό. Οπότε είναι διαφορετικά πράγματα.

[Στη Μάγια] Αλλά εσύ τι νομίζεις για το βίντεο των Daft Punk;

Μάγια: Μου αρέσει.

Μισέλ: Καταλαβαίνεις πώς λειτουργεί; Γιατί τα πράγματα είναι εκεί που είναι;

Μάγια: Ναι… νομίζω κάθε άνθρωπος… ή κάθε ομάδα… ή ένα όργανο, ή ένας ήχος… έχει κάπως τη θέση του… ναι.

Ποιες ταινίες του πατέρα σου έχεις δει;

Μάγια: Έχω δει δύο, το Γύρνα το Μόνος Σου (Be Kind Rewind) και το Απίθανο Ταξίδι (Microbe et Gasoil). Α, και Το Λυσάρι της Ζωής (The Book of Solutions). Το ξέχασα αυτό!

Την Αιώνια Λιακάδα;

Μάγια: Όχι, δεν το έχω δει ακόμα, αλλά θέλω.

Έχετε ακόμα επαφή με την Κέιτ Γουίνσλετ και τον Τζιμ Κάρεϊ;

Μισέλ: Ναι, κυρίως με τον Τζιμ Κάρεϊ. Δεν είμαστε πολύ στενοί φίλοι, αλλά μιλάμε πού και πού. Μου έχει ζωγραφίσει και το πορτρέτο μου.

Ήσουν εδώ πριν από 12 χρόνια με μια άλλη ταινία animation, εκείνη για τον Νόαμ Τσόμσκι.

Μισέλ: Ήταν πριν από 20 χρόνια.

Ουάο, ναι, ο χρόνος περνάει. Αναρωτιόμουν… εκείνη η ταινία ήταν επίσης ένας διάλογος ανάμεσα σε εσένα και τον Τσόμσκι, όπως κι αυτή είναι ένας διάλογος ανάμεσα σε εσένα και τη Μάγια. Υπάρχει κάποια σύνδεση ανάμεσα στους δύο;

Μισέλ: Ναι, υπάρχει μια σύνδεση. Έχει να κάνει με την απόκτηση της ομιλίας, της γλώσσας, πώς λειτουργεί σε μια συγκεκριμένη ηλικία, σαν την εφηβεία. Το μελέτησα όταν απέκτησα την κόρη μου. Μπορείς να δεις καθαρά ότι υπάρχει μια αρχή και ένα τέλος, αν και φυσικά συνεχίζεται και μετά. Αλλά είναι πολύ γρήγορο.

Η Μάγια έμαθε τρεις γλώσσες ταυτόχρονα –αγγλικά, σουηδικά και γαλλικά– και όλα πήγαν στον εγκέφαλό της. Οπότε σκέφτομαι τον Τσόμσκι.

Όσο για το ίδιο το έργο, προσπαθούσα να καταλάβω τι έλεγε, και κάποιες φορές δεν μπορούσα. Οπότε έκανα animation με πιο αφηρημένο τρόπο, και μετά επέστρεφα σε κάτι πιο εικονογραφικό όταν μπορούσα να βγάλω νόημα.

Πώς ήταν ο Μισέλ στην ηλικία της Μάγια; Πότε άρχισες να γίνεσαι περίεργος για το να φτιάχνεις πράγματα, να εξερευνάς;

Μισέλ: Είμαστε πολύ διαφορετικοί, κι αυτό μου αρέσει. Η Μάγια είναι πολύ περισσότερο προς την αφήγηση, τη λεκτική επικοινωνία. Εγώ ήμουν το αντίθετο. Αλλά είναι ωραίο.

Έχω κι έναν γιο, είναι κι εκείνος εντελώς διαφορετικός. Μου αρέσει πολύ να βλέπω πώς λειτουργεί η γενετική.

Μάγια: Και αν με συγκρίνεις με τον Πολ, πώς είμαστε;

Μισέλ: Αυτή είναι δύσκολη ερώτηση.

Ο Πολ είναι λιγότερο συγκεντρωμένος. Είναι πολύ δημιουργικός – κι η Μάγια επίσης – αλλά η Μάγια μαθαίνει την πειθαρχία. Δεν νομίζω ότι ο Πολ θα είχε την υπομονή.

Μάγια: Δεν έχω και πολλή υπομονή, όμως.

Μισέλ: Όταν έχεις κίνητρο, έχεις πολλή υπομονή. Αυτό πρέπει να είναι μέρος του.

[Προς εμάς] Πρέπει να δείτε πόσο πολύ δουλεύει, είναι πολύ καλή στο σχολείο.

Ο γιος μου είναι διαφορετικός. Ήταν πολύ καλός στην ψυχολογία. Με την έννοια ότι καταλάβαινε πώς να πάρει την απάντηση από τον δάσκαλο χωρίς να σκεφτεί. Σκεφτόταν πώς θα κάνει τον δάσκαλο να του δώσει την απάντηση με μια έξυπνη ερώτηση. Είναι πολύ πονηρός, με την καλή έννοια.

Θυμάσαι πότε συνειδητοποίησες ότι οι ιστορίες είναι σημαντικές για εσένα, ως τρόπος να κατανοείς τον κόσμο και να εκφράζεσαι; Γιατί αυτό συνδέεται πολύ με αυτή την ταινία.

Μισέλ: Στην αρχή δεν ήταν ακριβώς το αντικείμενό μου. Ήμουν περισσότερο στην ανακάλυψη, στην εφεύρεση, στο να δοκιμάζω πράγματα.

Για παράδειγμα, όταν ήμουν στην ηλικία της Μάγια, ή και μικρότερος, τα δύο αγαπημένα μου ποτά ήταν ο χυμός πορτοκάλι και το γάλα. Οπότε είπα: «αν τα ανακατέψω, θα φτιάξω το καλύτερο ποτό». Οπότε το δοκίμασα. Και ήταν αηδιαστικό. [γελάμε]

Αλλά το δοκίμασα. Και νομίζω ότι από εκεί προέρχεται ένα μέρος των ικανοτήτων μου. Από το ότι δοκιμάζω πράγματα. Αυτό ήταν το πρώτο μου ένστικτο. Και μετά άρχισα σιγά-σιγά να λέω όλο και περισσότερες ιστορίες.

Πάντα με εντυπωσιάζει το πόσο δημιουργικός είσαι. Ως καλλιτέχνης δεν περιορίζεσαι, κάθε project που κάνεις είναι τόσο διαφορετικό, τόσο ποικιλόμορφο, αλλά και διασκεδαστικό…

Μισέλ: Κάθε φορά αποτυγχάνω, οπότε δοκιμάζω κάτι άλλο.

Αυτό δεν είναι αλήθεια.

Μισέλ: Υπάρχει όμως και αυτό σε έναν βαθμό. Έχω ευκαιρίες, ενθουσιάζομαι…

Μάγια, σε κάποιο σημείο της ταινίας, νιώθεις ότι είσαι το “αφεντικό” του μπαμπά σου; Ότι εσύ κάνεις κουμάντο;

Μάγια: Εννοώ… ο τίτλος είναι πολύ σημαντικός. Το να δώσεις έναν τίτλο πριν φτιαχτεί η ταινία είναι αρκετά δύσκολο γι’ αυτόν, γιατί πρέπει κάπως να τον κάνει να έχει νόημα μέσα στην ταινία. Αν έχεις, για παράδειγμα, “στη θάλασσα με ένα μπουκάλι κέτσαπ”, και μετά συμβαίνει κάτι τελείως διαφορετικό, δεν λειτουργεί πραγματικά. Οπότε πρέπει όντως… να δίνουμε σημασία στον τίτλο.

Οι τίτλοι σου έρχονται εύκολα ή τους σκέφτεσαι πολύ;

Μάγια: Νομίζω ότι απλώς έρχονται. Ναι, απλώς έρχονται.

Μισέλ: Μπορώ να προσθέσω κάτι… θα νόμιζες ότι είναι περιορισμός, αλλά στη δημιουργικότητα οι περιορισμοί είναι ελευθερία.

Δεν θα σκεφτόμουν ποτέ μια ιστορία όπου κάποιος παίρνει μια βάρκα και μεταφέρει κέτσαπ, και το κέτσαπ γίνεται κάτι ισχυρό. Δεν θα τολμούσα. Αλλά επειδή είναι στον τίτλο, λέω, “εντάξει, δικαιολογείται”.

Ήταν αυτός ένας τρόπος να ξαναμπείς σε μια παιδική φαντασία; Στον τρόπο που ίσως σκεφτόσουν όταν ήσουν παιδί, αλλά που τον χάνεις μεγαλώνοντας;

Μισέλ: Γενικά, η δουλειά μου έχει κάτι από αυτό. Αλλά εδώ, όταν εικονοποιώ τις ιδέες της Μάγια, δεν χρειάζεται να σκέφτομαι ποιος θα το δει. Ξέρω ότι θα το δει εκείνη. Αλλά με έναν τρόπο είναι και για μένα. Τα κάνω ακριβώς σαν να τα έκανα για τον εαυτό μου.

Πόσο σε επηρέασε η Μάγια; Σου έδωσε ιδέες που μπορούσες να χρησιμοποιήσεις στην ταινία;

Μισέλ: Προσπαθώ να τη βάζω μέσα στο δικό της σύμπαν. Το δωμάτιό της, τη μαμά της, τους παππούδες της, καμιά φορά κι εμένα. Επίσης λεπτομέρειες από το σπίτι, πράγματα που θα αναγνώριζε. Έτσι, όταν φαντάζεται κάτι – ας πούμε ότι φτιάχνει ένα αεροπλάνο – νιώθει ότι χρησιμοποιεί πράγματα από το δικό της περιβάλλον. Μπορεί να ταυτιστεί με αυτό.

Ξέρουν οι φίλοι σου ότι είσαι εδώ, στο Φεστιβάλ Βερολίνου, με αυτή την ταινία;

Μάγια: Δεν νομίζω ότι το ξέρουν… γιατί ήρθα εδώ στην αρχή των διακοπών και δεν με ρώτησε κανείς. Έχουν δει την ταινία στη Γαλλία, όμως, γιατί τους κάλεσα… αλλά δεν νομίζω ότι ξέρουν ότι είμαι στο φεστιβάλ του Βερολίνου. Ίσως όταν επιστρέψω στο σχολείο, να τους το πω.

Μισέλ: Δεν καυχιέται. [χαμογελάει]

Πιστεύεις ότι ο μπαμπάς σου είναι καλός σκηνοθέτης;

Μάγια: Ναι.

Θα ήθελες να ακολουθήσεις τον δρόμο του πατέρα σου; Να ασχοληθείς με το σινεμά και τις εικόνες;

Μάγια: Θα ήταν πολύ διασκεδαστικό. Είναι πολύ δύσκολο, νομίζω.

Μισέλ: [χαμογελώντας πολύ ζεστά] Νομίζω υπάρχει λόγος που είναι εδώ δίπλα μου.

Υπάρχει κάτι που σου μαθαίνει;

Μισέλ: Για να δούμε… είναι πολύ έξυπνη. Μπορείς να πάρεις ιδέες από εκείνη. Μαθαίνεις πώς να συμπεριφέρεσαι όταν έχεις ένα παιδί που είναι πιο έξυπνο από σένα…

Σκέφτομαι συχνά τον Superman. Ξέρετε: οι γονείς παίρνουν ένα παιδί από έναν άλλο πλανήτη. Κι εκείνοι είναι απλοί άνθρωποι.