ΟΙ 10 + 1 ΑΧΑΣΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟ 2026

Κάθε θεατρική σεζόν γεννά προσδοκίες, συζητήσεις, διαφωνίες και – αναπόφευκτα – προσωπικές εμμονές. Το θέατρο δεν μετριέται με νούμερα, ούτε κατατάσσεται με απόλυτους δείκτες ποιότητας. Μετριέται με το αποτύπωμα που αφήνει: με το πώς σε ταράζει, σε συγκινεί, σε θυμώνει ή σε κάνει να φύγεις λίγο διαφορετικός απ’ ό,τι μπήκες.

Οι παραστάσεις που ξεχωρίζουν δεν είναι απαραίτητα «οι καλύτερες» με αντικειμενικούς όρους — αν κάτι τέτοιο υπάρχει στο θέατρο. Είναι εκείνες που τόλμησαν, που ρίσκαραν, που άνοιξαν διάλογο με την εποχή τους. Άλλες μας ενθουσίασαν, άλλες μας δίχασαν, κάποιες μας κούρασαν, αλλά όλες άφησαν ίχνος.

Και σίγουρα, οι κρίσεις δεν γίνονται με όρους sold out. Γιατί το sold out δεν ισοδυναμεί πάντα με μια καλή παράσταση. Σε μια πόλη με περίπου 1.500 θεατρικές παραγωγές τον χρόνο, περίπου 15 καταφέρνουν να γίνουν sold out και αυτό από μόνο του λέει πολλά. Το θέατρο δεν είναι χρηματιστήριο δημοφιλίας ούτε μηχανισμός άμεσης επιβεβαίωσης.

Εδώ, λοιπόν, δεν μας αφορά το FOMO της εποχής, ούτε το άγχος του «να προλάβουμε εισιτήριο». Μας ενδιαφέρει το ουσιαστικό θεατρικό βίωμα: εκείνο που δεν διαφημίζεται απαραίτητα με γεμάτες πλατείες, αλλά με σκέψεις που σε ακολουθούν και μετά την αυλαία.

Η παρακάτω λίστα με τις άχαστες παραστάσεις της νέας σεζόν – προσοχή μιλάμε για νέες παραστάσεις, όχι για επαναλήψεις προηγουμένων ετών- δεν διεκδικεί τον τίτλο της οριστικής ή αδιαμφισβήτητης κατάταξης. Είναι μια απολύτως υποκειμενική επιλογή, βασισμένη σε όσα μας συγκίνησαν, μας προκάλεσαν και μας έκαναν να πιστέψουμε — έστω για λίγο — ότι το θέατρο εξακολουθεί να έχει λόγο ύπαρξης.

Αυτές είναι οι παραστάσεις που, για διαφορετικούς λόγους η καθεμία, αξίζει να δεις.

Τζόνι Μπλε (σκην. Γιωργής Τσουρής- Θέατρο Άνεσις)

Το Τζόνι Μπλε μπορεί δικαίως να θεωρηθεί μία από τις κορυφαίες παραστάσεις φέτος. Πρόκειται για ένα σύγχρονο ελληνικό έργο με στιβαρή δραματουργία, ευθύ σκηνοθετικό βλέμμα και ερμηνείες που λειτουργούν με ακρίβεια και συναισθηματικό βάθος. Στη θεματική γραμμή των “170 Τετραγωνικών”, αλλά με σαφώς πιο σκοτεινή και ώριμη ματιά, το έργο ανοίγει έναν αναγκαίο διάλογο γύρω από τον ανδρισμό, την πατρότητα και την ευθύνη — έναν διάλογο που απουσιάζει από τη δημόσια συζήτηση.

Ο Γιωργής Τσουρής αποδομεί την ανδρική ταυτότητα και τον λεγόμενο «ανδρικό κώδικα», φέρνοντας στη σκηνή τρεις ετερόκλητες ανδρικές φιγούρες που συγκρούονται με τις επιλογές και τα όριά τους. Οι ερμηνείες είναι καθοριστικές: ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης στον ρόλο του πατέρα συγκλονίζει με τη λιτότητα και τη δύναμή του, ο ίδιος ο Τσουρής ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στην ειρωνεία και την εσωτερικότητα, ενώ ο Μάνος Καζαμίας ξεχωρίζει για τη σπάνια θεατρική του ισορροπία. Μαζί με τη Βάλια Παπακωνσταντίνου και τον Στρατή Χατζησταματίου, συνθέτουν ένα σύνολο που χαρίζει αλήθεια, πυκνότητα και ουσιαστική συγκίνηση στους χαρακτήρες.

Απόψε κανείς δε θα πεθάνει + Εξοχή (σκην. Αικατερίνη Παπαγεωργίου)

Η νέα δουλειά της ομάδας The Young Quill, Απόψε κανείς δεν πεθαίνει, μοιάζει με ένα ζωντανό θεατρικό πείραμα πάνω στα υλικά που συγκροτούν την ανθρώπινη ύπαρξη: σεξ, βία, εξουσία, πίστη, αγάπη. Πίσω από το πολυθεματικό της σύμπαν, εκείνο που ξεχωρίζει είναι η συνοχή μιας ομάδας που έχει ωριμάσει, έχει βρει κοινό ρυθμό και μιλά πια με ενιαία φωνή.

Στο κέντρο βρίσκεται η σκηνοθετική ματιά της Αικατερίνης Παπαγεωργίου, μιας δημιουργού που σκάβει βαθιά στην ανθρώπινη εμπειρία και χτίζει ένα προσωπικό καλλιτεχνικό σύμπαν πολιτικό, τρυφερό και αμείλικτα ειλικρινές. Η παράσταση ξετυλίγεται μέσα από σπονδυλωτές ιστορίες καθημερινών ανθρώπων, που λειτουργούν ως καθρέφτες της πραγματικότητάς μας και ενώνονται σε μια ενιαία δραματουργία.

Οι ηθοποιοί λειτουργούν σαν ένα σώμα, με ρόλους που γλιστρούν ο ένας μέσα στον άλλον, αποδεικνύοντας ότι η ομάδα έχει πια διαμορφώσει μια κοινή σωματική και συναισθηματική γλώσσα. Ο τίτλος δεν είναι ειρωνικός: μέσα στο σκοτάδι της εποχής, το έργο μιλά καθαρά για τη δύναμη της αγάπης και την επιμονή της ζωής.

Παράλληλα, η Αικατερίνη Παπαγεωργίου παρουσιάζει στο θέατρο Αποθήκη το έργο «Στην Εξοχή» του Martin Crimp. Μια εξαιρετικά εύστοχη επιλογή, καθώς στρέφει το βλέμμα της σ’ ένα από τα πιο νευραλγικά πεδία της ανθρώπινης ύπαρξης: τον γάμο, αυτόν τον εύθραυστο μικρόκοσμο που άλλοτε γίνεται άσυλο κι άλλοτε πεδίο μάχης.

Δύο σύζυγοι, ο Ρίτσαρντ και η Κορίν, έχουν εγκαταλείψει την πόλη και έχουν εγκατασταθεί στην εξοχή, αναζητώντας τη γαλήνη μέσα στην ομορφιά της φύσης. Εκεί, ανάμεσα σε δέντρα και σιωπές, ελπίζουν να ξαναβρούν τον εαυτό τους και να γιατρέψουν τις ρωγμές του γάμου τους.

Η γραφή του Martin Crimp, λιτή και γεμάτη υπονοούμενα, γεννά ένα σύμπαν αβεβαιότητας και υπόγειας έντασης. Τίποτα δεν λέγεται ευθέως, τίποτα δεν είναι απόλυτα σαφές. Οι χαρακτήρες του, περίπλοκοι και αντιφατικοί, ανατέμνονται σταδιακά μέσα από σιωπές, βλέμματα και μικρές μετατοπίσεις που φανερώνουν τα κίνητρά τους.

Οι κινήσεις των ηθοποιών μοιάζουν με παρτιτούρα — ένα σώμα που αντιδρά, ένα βλέμμα που απαντά, μια σιωπή που βαραίνει. Η σωματικότητα των τριών πρωταγωνιστών, του Μιχάλη Βαλάσογλου, της Μαρίας Κυρώζη και της Κίττυς Παϊταζόγλου, αποτελεί τον βασικό πυρήνα αυτής της σκηνοθεσίας. Τα σώματά τους λειτουργούν σαν φορείς συναισθήματος, σαν αγωγοί μιας σύγκρουσης που άλλοτε είναι ερωτική και άλλοτε καταστροφική.

Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού (σκην. Δημοσθένης Παπαδόπουλος- Θέατρο Άλφα)

Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος προσεγγίζει το ευαίσθητο σύμπαν του Mark Medoff με σκηνοθετικό θάρρος, μεταφέροντας τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού στη σκηνή του Θεάτρου Άλφα – Ληναίος Φωτίου, σε μια παράσταση που τολμά να αναμετρηθεί με τη βαριά κληρονομιά του έργου.

Η παράσταση εστιάζει στην ουσία του κειμένου: στην ανάγκη να «ακούσουμε» τον άλλον με διαφορετικό τρόπο. Γιατί εδώ η επικοινωνία δεν αφορά την ακοή, αλλά τη βαθιά κατανόηση, την αποδοχή και την ουσιαστική σύνδεση. Μέσα από υψηλή συναισθηματική ένταση, το έργο φωτίζει τις εύθραυστες ισορροπίες των ανθρώπινων σχέσεων με σπάνια ευαισθησία, χωρίς να γλιστρά στον συναισθηματισμό.

Σκληρό και τρυφερό ταυτόχρονα, τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού επανατοποθετούν έννοιες όπως η αγάπη και η επικοινωνία πέρα από προκαταλήψεις και στερεότυπα. Χάρη στη μετρημένη σκηνοθεσία του Δημοσθένη Παπαδόπουλου και τις δυναμικές ερμηνείες – κυρίως των Ευσταθία Τσαπαρέλη, Πάρη Θωμόπουλου– η σιωπή μετατρέπεται σε δραματουργικό εργαλείο και αναδεικνύεται όχι ως έλλειμμα, αλλά ως μια ειλικρινής και βαθιά ανθρώπινη μορφή επικοινωνίας.

Cleansed (σκην. Δημήτρης Καραντζάς, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)

Ένα έργο σκοτεινό, λυρικό και βαθιά σωματικό, όπου οι ήρωες παλεύουν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν σε έναν κόσμο που τους κατακερματίζει, με φόντο την αδυσώπητη εξουσία και την ακραία βία. Πόσο μπορείς να αντισταθείς για να διατηρήσεις την υπόσταση σου και την ελευθερία σου;

Η παράσταση που σκηνοθετεί ο Δημήτρης Καραντζάς δεν σου ζητά ούτε να καταλάβεις ούτε να συμφωνήσεις. Το Cleansed της Σάρα Κέιν δεν έχει γραμμικό χρόνο, ρεαλισμό ή ασφαλή απόσταση ανάμεσα στον θεατή και τη σκηνή. Υπάρχει μόνο ένα κλειστό σύστημα εξουσίας — ένα ίδρυμα που θυμίζει στρατόπεδο — και άνθρωποι που προσπαθούν να αγαπήσουν μέσα σε αυτό.

Ο Καραντζάς δεν «μαλακώνει» το έργο. Το αφήνει να λειτουργήσει όπως πρέπει: ως γροθιά στο στομάχι και ταυτόχρονα ως κραυγή αγάπης. Επτά ηθοποιοί συνθέτουν μια συλλογική κραυγή ύπαρξης, με τον Χρήστο Λούλη σε μια ανατριχιαστικά ψύχραιμη ερμηνεία εξουσίας και τη Μαίρη Μηνά βαθιά σπαρακτική.

Το Cleansed δεν είναι μια παράσταση που απολαμβάνεις· είναι μια παράσταση που αντέχεις. Και ακριβώς γι’ αυτό είναι απαραίτητη. Σε μια εποχή όπου η βία γίνεται εικόνα και στατιστική, η Σάρα Κέιν — και εδώ ο Καραντζάς — μας αναγκάζει να τη δούμε ξανά ως κάτι που αφορά το σώμα, την αγάπη και τη σχέση με τον άλλον. Δεν φεύγεις πιο ήρεμος. Φεύγεις πιο εκτεθειμένος. Και ίσως, για λίγο, πιο ειλικρινής.

Εχθρός του Λαού (σκην. Τόμας Όστερμάιερ – Θέατρο Κνωσσός)

Η σύμπραξη της Schaubühne Berlin με το Θέατρο του Νέου Κόσμου για τον Εχθρό του Λαού του Χένρικ Ίψεν αποτελεί αναμφίβολα ένα από τα κορυφαία θεατρικά γεγονότα της σεζόν. Στη διασκευή και σκηνοθεσία του Τόμας Όστερμάιερ, το έργο μεταφέρεται στο σήμερα με οξύ πολιτικό βλέμμα, αποδεικνύοντας πόσο επίκαιρο και ανατρεπτικό παραμένει το κλασικό κείμενο του Ίψεν.

Το σύνολο των ηθοποιών — Κωνσταντίνος Μπιμπής, Μιχάλης Οικονόμου, Λένα Παπαληγούρα, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Στέλιος Δημόπουλος, Άλκηστις Ζιρώ και Ιάσονας Άλυ — λειτουργεί ως μια συμπαγής υποκριτική γροθιά, δίνοντας σάρκα και οστά σε ένα έργο που αποκαλύπτει με ακρίβεια τους μηχανισμούς εξουσίας και τον τρόπο με τον οποίο η αλήθεια συνθλίβεται όταν συγκρούεται με τα συμφέροντα της πλειοψηφίας.

Η σκηνοθεσία του Όστερμάιερ αναδεικνύει τη δραματουργική δύναμη του κειμένου, ανοίγοντας έναν καίριο διάλογο για τη διαφθορά, τις κοινωνικές αδικίες και την ευθύνη του πολίτη. Αν το θέατρο είναι καθρέφτης της κοινωνίας, τότε ο Εχθρός του Λαού είναι ένας καθρέφτης ανελέητος, που δεν αφήνει χώρο για υπεκφυγές. Θέτει το ερώτημα με αμείλικτη σαφήνεια: είμαστε μέρος της λύσης ή συνένοχοι στη διαιώνιση ενός διεφθαρμένου συστήματος;

Το Τρίτο Στεφάνι (σκην. Στάθης Λιβαθινός- Θέατρο Τέχνης)

Μια έξοχη θεατρική μεταφορά του εμβληματικού έργου του Κώστα Ταχτσή, που διαφοροποιείται ουσιαστικά από τα προηγούμενα ανεβάσματα, επιλέγοντας μια λιτή, μινιμαλιστική προσέγγιση και εστιάζοντας βαθιά στην ψυχοσύνθεση των ηρώων. Ο Στάθης Λιβαθινός προσεγγίζει το παρελθόν όχι ως νοσταλγία, αλλά ως ζωντανό παρόν, αφήνοντας τις ιστορίες να αναπνεύσουν και να συνομιλήσουν αβίαστα με το σήμερα.

Σε συνεργασία με τη σκηνογράφο Ελένη Μανωλοπούλου, ολόκληρος ο χώρος της Φρυνίχου μεταμορφώνεται σε ενιαίο πεδίο δράσης. Σκηνή, πλατεία, διάδρομοι και φουαγιέ γίνονται φορείς μνήμης και αφήγησης, παρασύροντας τον θεατή σε ένα ταξίδι ανάμεσα στο χθες και το τώρα. Ο Νίκος Καρδώνης, στον ρόλο του Κομπέρ, λειτουργεί ως ποιητικός οδηγός της παράστασης, με τα τραγούδια του να υφαίνουν διακριτικά το νήμα της συλλογικής μνήμης.

Η Βιργινία Ταμπουροπούλου ως Νίνα παραδίδει μια ερμηνεία σπάνιας ευαισθησίας και αλήθειας, αποτυπώνοντας με λεπτές αποχρώσεις τη φθορά, την επιθυμία και τη βαθιά ανθρώπινη μοναξιά της ηρωίδας. Μαζί με τις δυνατές ερμηνείες του συνόλου, την εξαιρετική διασκευή, την ποιητική ατμόσφαιρα και τη ζωντανή κινησιολογία, το Τρίτο Στεφάνι αναδεικνύεται σε μια από τις πιο ουσιαστικές και άχαστες παραστάσεις της φετινής σεζόν.

Οιδίποδας (σκην. Robert Icke – Στέγη Ιδρύματος Ωνάση)

Ο *Οιδίποδας* του Robert Icke είναι  μια φιλόδοξη, διεθνών προδιαγραφών παραγωγή και, δικαίως, πήρε παράταση παραστάσεων και μετά την περίοδο των εορτών. Η κλασική τραγωδία μετατράπηκε σε ένα σύγχρονο πολιτικό-οικογενειακό θρίλερ, τοποθετημένο σε μια βραδιά εκλογών, όπου η εξουσία, η δημόσια εικόνα και η αλήθεια συγκρούονται αμείλικτα.

Θα θέλαμε τη διασκευή πιο στιβαρή και λιγότερο επιρρεπή σε ευκολίες και κλισέ, καθώς και τη σκηνοθετική παρουσία του Icke πιο έντονη και «φορμαρισμένη». Ωστόσο, αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι πρόκειται για μια έξοχη παραγωγή που αξίζει να δει κάποιος.

Στο κέντρο της, ο Νίκος Κουρής δίνει την ερμηνεία της ζωής του: ένας Οιδίποδας βαθιά ανθρώπινος, εύθραυστος και εκρηκτικός, που καταρρέει μπροστά στα μάτια μας με συγκλονιστική ακρίβεια. Μια παράσταση που, με όλες τις ενστάσεις της, αξίζει να συγκαταλέγεται στις άχαστες της σεζόν.

Έντα (σκην. Γιώργος Παλούμπης, Θέατρο Τζένη Καρέζη)

Ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος και ο Γιώργος Παλούμπης επέστρεψαν στο Θέατρο «Τζένη Καρέζη» με ένα νέο έργο που, αντλώντας αφορμή από την Έντα Γκάμπλερ του Χένρικ Ίψεν, ανοίγει έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο: εκείνον της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας. Η ιψενική ηρωίδα επανεφευρίσκεται και μεταφέρεται στο πολιτικό και κοινωνικό τοπίο μιας μελλοντικής Ελλάδας του 2032, όπου τα μικρά κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν ενωθεί σε έναν νέο συνασπισμό με το εύγλωττο όνομα «Σύμπραξη».

Η γραφή των Τσιοτσιόπουλου και Παλούμπη είναι ωμή, ρεαλιστική και βαθιά πολιτική. Με καθημερινή, σκληρή γλώσσα και σφιχτούς διαλόγους, αποτυπώνει τις αντιφάσεις, την ένταση και την ασφυξία μιας κοινωνίας σε διαρκή αβεβαιότητα. Στο κέντρο, η Έλενα Τοπαλίδου παραδίδει μια δυναμική ερμηνεία, χτίζοντας μια ηρωίδα εύθραυστη και ταυτόχρονα εκρηκτική, που αποκαλύπτει με ακρίβεια την εσωτερική σύγκρουση μιας γυναίκας παγιδευμένης ανάμεσα στην εξουσία, την επιθυμία και την ανάγκη για έλεγχο.

Η παράσταση δεν αφηγείται απλώς ένα προσωπικό αδιέξοδο, αλλά λειτουργεί ως κοινωνικοπολιτική αλληγορία για τη σύγχρονη Ελλάδα, τη δημοκρατία και την εξουσία. Με οξυδερκή πολιτικό σχολιασμό, χιούμορ και καλοστημένες συγκρούσεις, υπενθυμίζει ότι, παρά την εναλλαγή των προσώπων, οι δομές και τα παιχνίδια εξουσίας παραμένουν ανατριχιαστικά αμετάβλητα.

+ Ταρτούφος (σκην. Ελένα Μαυρίδου- θέατρο Αλκυονίς)

Μια οικογενειακή κωμωδία πίσω από τη φωτεινή επιφάνεια της οποίας κρύβεται ένα σαφές και αιχμηρό σχόλιο. Οι περούκες και τα κοστούμια εποχής του Πάρη Μέξη, η σχεδόν «ζαχαρωτή» σκηνική παλέτα και η μουσική του Γιώργου Μαυρίδη δημιουργούν αρχικά την αίσθηση μιας κλασικής, ίσως και παρωχημένης, κωμωδίας.
Η σκηνοθεσία της Έλενας Μαυρίδου, όμως, βασίζεται σε αυστηρή φόρμα και γεωμετρία: ρυθμός, καθαρές είσοδοι-έξοδοι, απόλυτος έλεγχος του χώρου. Η κωμικότητα γεννιέται μέσα από αυτή την πειθαρχία, ενώ τα κοστούμια λειτουργούν ως σχόλιο για τον εγκλωβισμό των ηρώων σε ρόλους που τους ξεπερνούν.

Η Ελένα Μαυρίδου δεν στοχοποιεί μόνο τον Ταρτούφο, αλλά μια οικογένεια ήδη έτοιμη να εξαπατηθεί. Ο Μάξιμος Μουμούρης ξεχωρίζει στον ρόλο του Οργκόν, αποφεύγοντας τον εύκολο κωμισμό, η Βασιλική Τρουφάκου στον ρόλο της δαιμόνιας Ντορίν, ενώ ο Γιάννης Τσορτέκης υποδύεται έναν επικίνδυνα συμπαθή Ταρτούφο. Το καλοκουρδισμένο σύνολο αναδεικνύει πόσο εύθραυστη είναι η «τάξη» όταν η εξαπάτηση βρίσκει ανοιχτή πόρτα.

+ Vaginahood (Ζέτα Δούκα, Δώρα Χρυσικού- DOORS LIVE ART – ΑΘΗΝΑ)

Το Vaginahood είναι από τις πιο feel-good παραστάσεις της χρονιάς — χωρίς να είναι ούτε ελαφριά ούτε ανώδυνη. Πρόκειται για μια βαθιά γυναικεία παράσταση που μιλά για τους πολλούς και διαφορετικούς τόπους της γυναικείας εμπειρίας: την ευαλωτότητα και τη δύναμη, τον φόβο και τη ντροπή, την επιθυμία και την ανυπακοή. Μιλά για το σώμα, αλλά κυρίως για τη φωνή. Για όσα λέγονται χαμηλόφωνα μεταξύ μας και για όσα ήρθε η στιγμή να ακουστούν δημόσια.

Στημένη ως bar theater στον αναγεννημένο χώρο του Doors Live Art, δημιουργεί από την πρώτη στιγμή μια αίσθηση οικειότητας και συνενοχής. Η συγκίνηση εναλλάσσεται με το χιούμορ, η εξομολόγηση με τη γιορτή. Δεν υπάρχει διδακτισμός, ούτε κήρυγμα — μόνο μοίρασμα.

Το κείμενο, βασισμένο σε ιδέα της Ζέτας Δούκα και της Δώρας Χρυσικού και γραμμένο από τη Βάλια Τσιριγώτη και τη Μαρία Λούκα, αντλεί από συλλογικές και προσωπικές εμπειρίες. Πέντε γυναίκες επί σκηνής (Πηνελόπη Αναστασοπούλου, Ζέτα Δούκα, Σόφη Ζαννίνου, Άννα Κουρουπού, Δώρα Χρυσικού) αποδομούν ρόλους, μνήμες και στερεότυπα, διεκδικώντας χαρά, ελευθερία και απόλαυση. Μια παράσταση τρυφερή, απελευθερωτική και απολύτως αναγκαία.

Παραστάσεις που έχω βάλει στην ατζέντα μου για να δω άμεσα

Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα (διασκευή – σκην. Θωμάς Μοσχόπουλος – Νέο Θέατρο Βασιλάκου)

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος διασκευάζει και σκηνοθετεί το εξπρεσιονιστικό αριστούργημα του Γκέοργκ Κάιζερ, σε μια σκοτεινή, σαρκαστική ανάγνωση για τον άνθρωπο της κρίσης και της διάλυσης. Με μαύρο χιούμορ και έντονο συμβολισμό, η παράσταση ισορροπεί ανάμεσα στο υπαρξιακό δράμα και την εφιαλτική κωμωδία.
Στον κεντρικό ρόλο ο Ορφέας Αυγουστίδης, με την Ευγενία Σαμαρά σε πολλαπλές γυναικείες φιγούρες.

Γέρμα (σκην. Μαρία Πρωτόπαππα | Θέατρο Τέχνης – Υπόγειο)

Η Μαρία Πρωτόπαππα επιστρέφει στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης για να σκηνοθετήσει και να ενσαρκώσει τη Γέρμα του Λόρκα, σε μια νέα, σύγχρονη ανάγνωση του κλασικού έργου. Ένα σπαρακτικό πορτρέτο επιθυμίας, κοινωνικής καταπίεσης και αδιεξόδου.
Μαζί της επί σκηνής οι Γιάννος Περλέγκας, Σίμος Κακάλας, Ηλέκτρα Μπαρούτα και Νώντας Δαμόπουλος.

Misery (σκην. Έλενα Καρακούλη, θέατρο Άνεσις)

Το εμβληματικό έργο του Στίβεν Κινγκ παρουσιάζεται στο Θέατρο Άνεσις σε σκηνοθεσία Έλενας Καρακούλη. Βασισμένο στο best-seller και την αξέχαστη κινηματογραφική μεταφορά, το έργο ανιχνεύει — με δόσεις βιτριολικού χιούμορ — τη νοσηρή πλευρά της δημιουργικότητας και της αφοσίωσης.

Η Φιλαρέτη Κομνηνού είναι η Άννι Γουίλκς, μια φιγούρα που κινείται επικίνδυνα ανάμεσα στη λατρεία και την ακραία βία, ενώ ο Αναστάσης Ροϊλός ενσαρκώνει έναν συγγραφέα παγιδευμένο σε μια σχέση απόλυτης εξάρτησης.