ΟΙ ΟΣΚΑΡΙΚΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΜΙΛΟΥΝ ΣΤΟ NEWS24/7

Ηθοποιοί, σκηνοθέτες, σεναριογράφοι, συνθέτες – μέχρι και οι HUNTR/X αυτοπροσώπως.

Οι καλλιτέχνες πίσω από μερικές από τις ταινίες της χρονιάς, μιλούν για τα έργα που τους και τις έφεραν στις φετινές οσκαρικές υποψηφιότητες.

Σκηνοθέτες, ηθοποιοί, σεναριογράφοι, ακόμα και οι μουσικοί πίσω από τις ταινίες Μια Μάχη Μετά την Άλλη, Αμαρτωλοί, Άμνετ, Βουγονία, Συναισθηματική Αξία, Marty Supreme, Ο Μυστικός Πράκτορας, Ένα Απλό Ατύχημα, Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ, Blue Moon, Αν Είχα Πόδια Θα Σε Κλωτσούσα και KPop Demon Hunters, μας εξηγούν πώς έφτασαν μέχρι τα φετινά Όσκαρ.

Στη διάρκεια της φετινής σεζόν, το NEWS24/7 βρέθηκε στο ίδιο δωμάτιο με μερικούς από τους σημαντικότερους κινηματογραφικούς καλλιτέχνες και ερμηνευτές του πλανήτη, ή προσκλήθηκε σε κλειστές online συνεντεύξεις τύπου. Από τον Γιώργο Λάνθιμο μέχρι την Έμμα Στόουν, από τον Πολ Τόμας Άντερσον μέχρι τον Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, από την Κλόι Ζάο μέχρι τον Βάγκνερ Μόουρα κι από τον Αλεξάντερ Ντεσπλά μέχρι τις HUNTR/X, αυτά είναι τα 20 οσκαρικά πρόσωπα που μας μίλησαν φέτος.

Ίθαν Χοκ: «Η ιδέα ότι μια μορφή τέχνης μπορεί να χάσει τη σημασία της δεν είναι και τόσο μακρινή»

Ο υπέροχος πρωταγωνιστής του Blue Moon μίλησε σε μια κλειστή συνέντευξη τύπου για τους ψηφοφόρους των Χρυσών Σφαιρών, για μορφές τέχνης που φθίνουν και για μια συνεργασία δεκαετιών με τον Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ.

Για τον θεατρικό χαρακτήρα της ερμηνείας του στο Blue Moon

Ο κινηματογράφος συνήθως βασίζεται στην εικόνα και στο μοντάζ, ενώ το θέατρο αγαπά τη γλώσσα. Ένα από τα στοιχεία που κάνουν τον Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ ξεχωριστό είναι ότι βλέπει τον διάλογο ως έναν δρόμο προς την εσωτερική ζωή των χαρακτήρων.

Οι άνθρωποι εκφράζονται διαρκώς μέσα από τον λόγο, και για εκείνον αυτό μπορεί να αποτελεί βασικό εργαλείο του κινηματογράφου. Κάτι παρόμοιο συνέβαινε και στο Πριν το Ηλιοβασίλεμα, που είχε επίσης τεράστιο όγκο διαλόγου.

Για τη συνεργασία δεκαετιών με τον Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ

Ο Λινκλέιτερ μού έδωσε το σενάριο του Blue Moon πριν από περισσότερο από δέκα χρόνια. Διαβάζαμε το κείμενο δυνατά σε αναγνώσεις στο διαμέρισμά μου στη Νέα Υόρκη, συζητούσαμε και ο σεναριογράφος Ρόμπερτ Κάπλο επέστρεφε μήνες αργότερα με νέα εκδοχή. Επαναλάβαμε αυτή τη διαδικασία πέντε ή έξι φορές μέσα σε μια δεκαετία. Έτσι η ταινία έγινε μέρος της σκέψης μου για πολλά χρόνια. Μέχρι να ξεκινήσουν τα γυρίσματα, είχα περάσει δέκα χρόνια διαβάζοντας για τον Λάρι Χαρτ και συζητώντας το υλικό.

Η συνεργασία μας ξεκίνησε όταν ήρθε να με δει σε μια θεατρική παράσταση στις αρχές της δεκαετίας του ’90 στη Νέα Υόρκη. Μετά την παράσταση βγήκαμε όλοι μαζί και καταλήξαμε να μιλάμε μέχρι τις τέσσερις το πρωί περπατώντας στην πόλη. Κατά κάποιον τρόπο νιώθω ότι αυτή η συζήτηση συνεχίζεται εδώ και τριάντα χρόνια. Και κάθε τόσο από αυτή τη συζήτηση προκύπτει μια ταινία.

Για το φόβο του να καταλήξεις ασήμαντος ως καλλιτέχνης

Μεγάλωσα αγαπώντας βαθιά τον κινηματογράφο, και η ιδέα ότι μια μορφή τέχνης μπορεί να χάσει τη σημασία της δεν είναι τόσο μακρινή. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν ο κόσμος θα σταματήσει κάποτε να ενδιαφέρεται για τις ταινίες. Σκέφτομαι συχνά ένα παράδειγμα: τι θα συνέβαινε αν ήσουν ο καλύτερος παίκτης μαντολίνου στον κόσμο και ξαφνικά εμφανιζόταν ο Έλβις. Μέσα σε μια μέρα κανείς δεν θα ενδιαφερόταν πια για το μαντολίνο, όσο καλός κι αν ήσουν.

Γι’ αυτό προσπαθώ να παραμένω σε επαφή με το τι κάνουν άλλοι καλλιτέχνες και τι παρακολουθεί το κοινό. Οι μορφές αλλάζουν, αλλά η αριστεία δεν αλλάζει. Η καλή αφήγηση και οι πραγματικά πρωτότυπες ιδέες θα βρίσκουν πάντα τον δρόμο τους.

Η κινηματογραφική κοινότητα έχει αλλάξει πολύ από την εποχή του Κύκλου των Χαμένων Ποιητών και συνεχίζει να αλλάζει διαρκώς. Όμως όπως έλεγε ο Σίντνει Λιούμετ στον Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν και σε μένα: το μόνο πράγμα που μένει ίδιο είναι ότι όλα αλλάζουν.

Για το τι συνδέει το «άδραξε τη μέρα» με τον Λάρι Χαρτ

Για μένα το carpe diem ισχύει για κάθε ζωή. Είμαστε όλοι εδώ μόνο για μια στιγμή, και το να θυμάσαι να απολαμβάνεις τη ζωή, να δίνεις τον καλύτερο εαυτό σου και να είσαι παρών είναι ένα διαρκές έργο ζωής. Η φράση αυτή είναι άρρηκτα δεμένη με τον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών και με την ιδέα ότι η ποίηση έχει σημασία. Ότι η ευαλωτότητα και η ευαισθησία είναι δυνάμεις, όχι αδυναμίες.

Στην περίπτωση του Λάρι Χαρτ όμως υπάρχει μια τραγική αντίφαση: δηλητηριάζει τις ίδιες του τις ρίζες με το αλκοόλ. Αυτό είναι σχεδόν το αντίθετο του να αδράξεις τη μέρα. Είναι σαν να μουδιάζεις τη μέρα αντί να την ζεις.

Ο Ράιαν Κούγκλερ και η πολιτιστική κληρονομιά των Αμαρτωλών

Σε μια κλειστή συνέντευξη τύπου για ψηφοφόρους των Χρυσών Σφαιρών, ο Ράιαν Κούγκλερ εξήγησε το πώς οι Αμαρτωλοί πηγάζουν από την μαύρη κληρονομιά του Αμερικάνικου Νότου και συνδέει την ταινία με τα προσωπικά του βιώματα και οικογενειακές αναμνήσεις.

Η αφετηρία ήταν η σχέση μου με τον θείο μου, που ήταν από το Μισισίπι και μετακόμισε στο Όκλαντ όταν ήταν 20 χρονών. Για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου ήταν το μεγαλύτερο σε ηλικία αρσενικό μέλος της οικογένειας και ήμασταν πολύ δεμένοι. Όταν η οικογένειά μου μετακόμισε από το Όκλαντ στο Ρίτσμοντ, μετακόμισε κι εκείνος λίγο αργότερα, κι έτσι ήταν σαν ένα κομμάτι του Όκλαντ που είχα μαζί μου σε μια καινούρια πόλη.

Πήγαινα συνεχώς στο σπίτι του και πάντα έπαιζε μπλουζ. Όταν τον έχασα το 2015, έπιανα τον εαυτό μου να ακούει μπλουζ δίσκους για να μου τον θυμίζουν. Μετά την τελευταία μου ταινία άρχισα να εμβαθύνω πραγματικά στο είδος και τότε συνειδητοποίησα ότι αυτή η μουσική που δημιουργήθηκε από Αφροαμερικανούς τη δεκαετία του 1930 κατέληξε να γίνει παγκόσμια ποπ μουσική και παγκόσμια ποπ κουλτούρα.

Κι όμως δεν υπήρχε μια ταινία που να εξερευνά αυτή την ιδέα. Το συνδύασα με κάποια στοιχεία κινηματογραφικού είδους που ήθελα να δοκιμάσω και δεν είχα κάνει μέχρι τώρα, και έτσι γεννήθηκε ουσιαστικά η ταινία.

***

Ο Παναφρικανισμός ήταν μια έννοια με την οποία μεγάλωσα στο Όκλαντ της Καλιφόρνια, που είναι η γενέτειρα του Black Panther Party for Self-Defense. Για τη γενιά μου, οι Panthers ήταν σαν θείοι και θείες μας. Η ιδέα του Παναφρικανισμού ήταν έντονα παρούσα γιατί το κίνημα εξελίχθηκε σε διεθνή οργάνωση.

Αν ταξιδέψεις στον κόσμο, θα βρεις οργανώσεις που αγωνίζονται για την αυτοδιάθεση των ανθρώπων και εμπνεύστηκαν από τους Black Panthers. Για μένα ήταν πολύ σημαντικό να ταξιδέψω στην αφρικανική ήπειρο για την έρευνα του Black Panther. Όμως είχα πάει στην Αφρική πριν επισκεφθώ τον αμερικανικό Νότο, έναν τόπο όπου οι πρόγονοί μου είχαν ζήσει για πάνω από τέσσερις αιώνες.

Αναρωτήθηκα γιατί δεν είχα πάει εκεί νωρίτερα. Και συνειδητοποίησα ότι υπάρχει συχνά ένα αίσθημα ντροπής σε ανθρώπους που προέρχονται από οικογένειες της Μεγάλης Μετανάστευσης. Οι πρόγονοί μας έφυγαν από έναν τόπο αναζητώντας καλύτερη ζωή, αλλά πίσω είχαν μείνει πράγματα που υπήρξαν σπίτι για εμάς, για πολύ καιρό.

Όταν συνειδητοποίησα ότι αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν σε μια μορφή αμερικανικού απαρτχάιντ, δηλαδή χωρίς δικαίωμα ψήφου, χωρίς δικαίωμα ιδιοκτησίας, κατάλαβα ότι κάθε Σαββατοκύριακο επιβεβαίωναν την ανθρώπινη υπόστασή τους στα juke joints ή στην εκκλησία. Και η τέχνη που δημιουργούσαν άλλαξε τον κόσμο. Δημιούργησε την κουλτούρα των κλαμπ, τη ντισκοτέκ, ακόμη και την έννοια της ποπ μουσικής.

Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι πρόκειται για μια μυθική ιστορία που ποτέ δεν είχε παρουσιαστεί ως τέτοια. Και ένιωσα ότι ήταν δική μας ευθύνη να της δώσουμε αυτό το πλαίσιο.

Κλόι Ζάο: «Υπήρξε μια εποχή που οι άνθρωποι ζούσαν με τους νεκρούς δίπλα τους»

«Στο βιβλίο υπάρχει έντονα η ιδέα του “κατωφλιού”, αυτού του ενδιάμεσου χώρου. Αρχικά αυτό ήταν το χιόνι, αλλά πρακτικά δεν μπορούσαμε να το υποστηρίξουμε. Συχνά οι περιορισμοί λειτουργούν σαν μήνυμα, κι εδώ μας οδήγησαν στη θεατρική σκηνή.

Η έννοια του κατωφλιού είναι κεντρική για μένα. Υπήρξε μια εποχή που οι άνθρωποι ζούσαν με τους νεκρούς δίπλα τους. Σήμερα έχουμε κόψει αυτούς τους δεσμούς και αυτό μας έχει κοστίσει πνευματικά. Το “να ζεις ή να μη ζεις” διατρέχει ολόκληρη την ιστορία. Γι’ αυτό και η σκηνή τοποθετείται πάνω στη σκηνή του θεάτρου. Ήταν αποτέλεσμα στενής συνεργασίας όλων.

Δεν σκέφτομαι ποτέ το κοινό την ώρα που δουλεύω. Αν το κάνω, χάνω την παρουσία μου στη στιγμή. Αν εγώ και οι συνεργάτες μου νιώθουμε κάτι έντονα – λύπη, χαρά, κοινότητα – τότε εμπιστεύομαι ότι κάπου εκεί έξω θα υπάρξει κάποιος που θα το νιώσει κι αυτός. Αυτό είναι το μόνο μου μέτρο.»

(Διαβάστε εδώ όλη τη συνέντευξη με την Κλόι Ζάο και την Μάγκι Ο’ Φάρελ για το Άμνετ.)

Κατασκευάζοντας τη Βουγονία

Γιώργος Λάνθιμος, σκηνοθέτης: Πόσο μπορεί να συνεχίσει ο κόσμος να ζει με παντελή έλλειψη ενσυναίσθησης για τους άλλους ανθρώπους; Με το πόσο προωθείται ο ατομικισμός και εγωκεντρισμός από παντού; Με το γεγονός ότι ολόκληρος ο πλανήτης διοικείται από το 1% του πληθυσμού, των πιο πλούσιων ανθρώπων στον κόσμο; Με την κλιματική αλλαγή και την καταστροφή του πλανήτη; Με τη γενοκτονία στη Γάζα; Με την φαινομενική απάθεια των ανθρώπων που βρίσκονται σε θέση να κάνουν κάτι πραγματικά για αυτό…

Προς τα που πάμε; Αυτό είναι που ρωτάει η ταινία και θεωρώ ότι είναι ένα πολύ σημαντικό ερώτημα αυτή τη στιγμή. Αν είναι όντως αυτό που θέλουμε να ζούμε σαν άνθρωποι, αν αυτό είναι που μας ικανοποιεί – το πού βρισκόμαστε και το πού πάμε.

Γουίλ Τρέισι, σεναριογράφος: Ένας CEO ενός brand γίνεται και ο ίδιος brand. Και πρέπει να προσαρμόζει προσεκτικά αυτό το brand ώστε να μετακινείται μαζί με τις επικρατούσες πολιτισμικές στάσεις της στιγμής. Και βλέπεις ότι [η Μισέλ] το κάνει αυτό. Και βλέπεις επίσης ότι κάνει eyeroll όταν συνειδητοποιεί πως πρέπει να το κάνει.

Αλλά μετά, φυσικά, ένα από τα πρώτα πράγματα που λέει όταν την απαγάγουν, είναι να επισημάνει πολύ συγκεκριμένα: «Κοίτα, είμαι μια πολύ προβεβλημένη γυναίκα CEO. Αυτό δεν προσθέτει ένα πολιτικοποιημένο οπτικό πλαίσιο σε όλη αυτή την κατάσταση και σε αυτό που έκανες; Νομίζω πως ναι.»

Άρα έχει κάπως οπλοποιήσει την ταυτότητά της. Σίγουρα αυτό το στοιχείο δεν υπήρχε καθόλου στο πρωτότυπο φιλμ, και ήθελα να γίνει ένα αρκετά έντονο κομμάτι αυτής της εκδοχής της ταινίας.

Έμμα Στόουν, πρωταγωνίστρια, παραγωγός: Νομίζω πως… τώρα νιώθω ότι είναι πολύ δύσκολο να φανταστώ να μη κάνω κάτι που με προκαλεί ή με βγάζει από την άνεσή μου, ας πούμε. Τώρα που είχα την ευκαιρία να το κάνω… νιώθω πραγματικά τυχερή που έχω παίξει αυτούς τους χαρακτήρες όλα αυτά τα χρόνια.

Οπότε, ναι, σίγουρα έλκομαι από τέτοια πράγματα. Δεν χρειάζεται να είναι ένα συγκεκριμένο είδος ή… δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι κάτι πιο απλό ή πιο αστείο… κάτι «διασκεδαστικό» με έναν τέτοιο τρόπο. Αλλά… εγώ αυτό το θεωρώ διασκεδαστικό. Αυτό εδώ για μένα είναι διασκέδαση. Δεν ξέρω τι λέει αυτό για μένα [γελάει], αλλά πραγματικά περνάω πολύ καλά.

(Διαβάστε αναλυτικά τη συνέντευξη με τον Γιώργο Λάνθιμο και με τους Έμμα Στόουν, Τζέσι Πλέμονς και Γουίλ Τρέισι για τη Βουγονία.)

Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, πώς μπόρεσες να παίξεις αποτελεσματικά δύο δίδυμους χαρακτήρες;

Σε μια κλειστή συνέντευξη τύπου για τους ψηφοφόρους των Χρυσών Σφαιρών, ο σταρ εξήγησε πώς προσεγγίστηκε σε τεχνικό, συναισθηματικό και ερμηνευτικό επίπεδο το να παίζει και τους δύο κεντρικούς χαρακτήρες της ταινίας – ακόμα κι όταν μπαίνουν σε τροχιά σύγκρουσης.

Το να παίξω δύο χαρακτήρες με έκανε να σκεφτώ την πολυπλοκότητα του εσωτερικού διαλόγου. Υπάρχει πάντα η φωνή μέσα σου, η συνείδηση, οι διαφορετικές σκέψεις που σε τραβούν προς διαφορετικές κατευθύνσεις.

Ήταν ενδιαφέρον να εξερευνήσω τι θα έκανε ο Στακ και τι ο Σμόουκ σε κάθε κατάσταση, γιατί οι δύο χαρακτήρες είναι σχεδόν πάντα μαζί. Σε πανομοιότυπα δίδυμα συχνά ο ένας εξειδικεύεται σε κάτι και ο άλλος σε κάτι άλλο, επειδή μεγαλώνουν τόσο κοντά ο ένας στον άλλον. Έτσι δημιουργείται μια μορφή αλληλεξάρτησης.

Για μένα ήταν ένας τρόπος να εξερευνήσω την ιδέα ότι δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος να κάνεις κάτι. Ο Σμόουκ και ο Στακ έχουν διαφορετικές στρατηγικές, διαφορετικές προσεγγίσεις. Οι χαρακτήρες τους έχουν ρίζες στο παιδικό τραύμα. Ο Σμόουκ το εσωτερικεύει. Είναι πιο σιωπηλός, πιο σταθερός, πιο προστατευτικός. Ο Στακ αντιμετωπίζει τον πόνο του με γοητεία και εξωστρέφεια.

Όταν ο Στακ αλλάζει, είναι σαν μια ενισχυμένη εκδοχή του εαυτού του, αλλά η αγάπη του για τον αδελφό του δεν αλλάζει ποτέ. Θέλει πάνω απ’ όλα να κρατήσει την οικογένεια ενωμένη. Ο Σμόουκ, από την άλλη, είναι κουρασμένος. Έχει χάσει πολλά. Τη σύντροφό του Άννι και ένα παιδί. Και αναζητά κάποια μορφή ειρήνης.

Ανάλογα με τη σκηνή αποφασίζαμε ποιος χαρακτήρας είχε τη μεγαλύτερη πρωτοβουλία και εκείνον γυρίζαμε πρώτα. Συχνά ξεκινούσα με τον Στακ, γιατί είχε περισσότερη ενέργεια και μιλούσε σε υψηλότερο τόνο. Ο Σμόουκ είναι πιο χαμηλών τόνων, πιο γειωμένος. Έτσι προσπαθούσα να κάνω τον Στακ νωρίς και να τελειώνω τη μέρα με τον Σμόουκ.

Για τις πιο σύνθετες σκηνές χρησιμοποιήσαμε TechnoDolly, μια προγραμματιζόμενη κίνηση κάμερας που επαναλαμβάνεται με απόλυτη ακρίβεια. Αυτό είναι κρίσιμο όταν πρέπει να επαναλάβεις ακριβώς το ίδιο blocking για να παίξεις τον άλλο αδελφό. Σε πιο δύσκολες σκηνές, όπως η μάχη μεταξύ Σμόουκ και Στακ προς το τέλος, η ομάδα ειδικών εφέ δημιούργησε ένα νέο σύστημα που ονομάσαμε Halo Rig. Ήταν μια σύνθεση δέκα καμερών γύρω από το σώμα μου σε διάταξη 360 μοιρών.

Έπρεπε να δώσω ερμηνείες και για τις δύο πλευρές, και μετά αυτές συνδυάζονταν ψηφιακά με τον σωσία του διδύμου.

Αλεξάντερ Ντεσπλά: «Θα υπάρξει μια στιγμή σε ένα κομμάτι που θα με κάνει να νιώσει ωραία – αλλά φεύγει γρήγορα»

«Όταν διευθύνω σε συναυλία, δεν έχω σχεδόν καμία ευχαρίστηση. Δεν ακούω ποτέ τις μουσικές μου. Ποτέ. Οπότε είναι μόνο μια συναυλία. Πρέπει να ετοιμάσω τις παρτιτούρες μου και να είμαι έτοιμος να διευθύνω. Και μερικές φορές νομίζω ότι καθώς γυρίζω τη σελίδα και διευθύνω, θα υπάρξει μια στιγμή στο ένα ή στο άλλο κομμάτι που θα με κάνει να νιώσω κάτι ωραίο – κάτι που με γεμίζει.

Ε, αλλά φεύγει γρήγορα. Και αυτό είναι όλο. Είναι πολύ παράξενο. Είμαι πολύ αποστασιοποιημένος από αυτό που έχω κάνει. Δεν με ενδιαφέρει!»

(Διαβάστε όλη τη συνέντευξη με τον Αλεξάντερ Ντεσπλά.)

Λεονάρντο Ντι Κάπριο και Μπενίσιο Ντελ Τόρο συζητούν για το χιούμορ, την αλήθεια και η μεταξύ τους χημεία στο Μια Μάχη Μετά την Άλλη

Οι δύο κορυφαίοι ηθοποιοί έδωσαν μια κλειστή συνέντευξη τύπου για τους ψηφοφόρους των Χρυσών Σφαιρών όπου μίλησαν για τη μεταξύ τους χημεία και την ισορροπία χιούμορ και πολιτικής αμεσότητας της ταινίας του Πολ Τόμας Άντερσον. Εμείς ήμασταν προσκελκλημένοι κι αυτά είναι όσα είπαν.

Η χημεία ανάμεσά σας είναι εξαιρετική και οι διάλογοι φαίνονται πολύ φυσικοί. Πόσο από αυτό ήταν γραμμένο και πόσο προέκυψε αυθόρμητα;

Λεονάρντο Ντι Κάπριο: Ήταν ένας συνδυασμός. Η βάση των χαρακτήρων υπήρχε στο σενάριο, αλλά όταν ήρθε ο Μπενίσιο στο γύρισμα ενσάρκωσε αμέσως τον Σενσέι. Είχαμε την ελευθερία να αυτοσχεδιάσουμε αρκετά. Ήταν σαν να παίρναμε μια μικρή παράκαμψη μέσα στην ιστορία, κάτι σαν ένα μικρό road trip, που ήταν πολύ διασκεδαστικό.

Δουλεύαμε επίσης με πολλούς μη επαγγελματίες ηθοποιούς, οπότε ένιωθα λίγο σαν στρατηγός που καθοδηγεί μια ομάδα ανθρώπων μέσα στην αφήγηση. Το ενδιαφέρον είναι ότι οι χαρακτήρες μας προσπαθούν να κάνουν το σωστό και να βοηθήσουν τους άλλους, αλλά συχνά δεν καταφέρνουν πολλά. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι συνεχίζουν να προχωρούν.

Μπενίσιο Ντελ Τόρο: Η πρώτη σκηνή που γύρισα με τον Λίο ήταν σε εκείνο το μαγαζί στο Ελ Πάσο και όλοι γύρω μας ήταν μη επαγγελματίες ηθοποιοί. Δεν ξέρω αν ήταν σχεδιασμένο έτσι, αλλά ένιωσα ότι ο Πολ μάς έβαλε σε μια θέση όπου έπρεπε να δώσουμε το παράδειγμα. Και αυτό βοήθησε πολύ στη χημεία μας.

Λεονάρντο Ντι Κάπριο: Αυτό είναι κάτι που κάνει συχνά ο Πολ. Υπάρχει μια ιστορία και μια δομή, αλλά του αρέσει επίσης το στοιχείο του ελεγχόμενου χάους. Το απρόβλεπτο. Δημιουργεί καταστάσεις που δεν είναι πλήρως ελεγχόμενες και μέσα σε αυτές μπορεί να συμβεί κάτι αληθινό.

Ποια ήταν η πρόκληση στο να ισορροπήσετε το χιούμορ με την πολιτική σάτιρα της ταινίας;

Μπενίσιο Ντελ Τόρο: Για μένα το σημαντικό ήταν να είναι αληθινό. Η κωμωδία προκύπτει από την αλήθεια. Δεν προσπαθούσαμε να είμαστε αστείοι.

Όταν ο χαρακτήρας του Λίο χάνει την ψυχραιμία του στο τηλέφωνο, για παράδειγμα, σκέφτηκα: το έχω ζήσει αυτό. Όλοι έχουμε βρεθεί σε τέτοιες στιγμές! Αν είναι αληθινό, το χιούμορ θα προκύψει από μόνο του.

Λεονάρντο Ντι Κάπριο: Νομίζω ότι ο Μπενίσιο το είπε τέλεια. Κάτι γίνεται αστείο όταν υπάρχει πραγματικό διακύβευμα για τον χαρακτήρα. Όταν οι συνθήκες είναι αληθινές και σοβαρές, τότε εμφανίζεται αυτό το άβολο χιούμορ.

Δεν προσπαθήσαμε να κάνουμε την κωμωδία να λειτουργήσει. Απλώς αφήσαμε τις στιγμές να συμβούν. Και η ζωή είναι έτσι. Πολλές φορές είναι αστεία ακόμη και μέσα στις πιο απλές ή δύσκολες καταστάσεις.

Ο τίτλος Μια Μάχη Μετά την Άλλη υποδηλώνει επανάληψη και αντοχή. Τι σημαίνει για εσάς;

Μπενίσιο Ντελ Τόρο: Για μένα σημαίνει ότι ανεβαίνεις ένα βουνό και νομίζεις ότι έφτασες στην κορυφή, αλλά μετά εμφανίζεται άλλο βουνό. Έτσι είναι η ζωή. Υπάρχουν πάντα νέες μάχες και νέα εμπόδια. Μπορείς να ελέγξεις κάποια πράγματα, αλλά όχι τα πάντα.

Λεονάρντο Ντι Κάπριο: Γι’ αυτό ο Πολ επέμενε σε αυτόν τον τίτλο. Μου έλεγε ότι για εκείνον έχει σχέση με το πώς είναι να είσαι πατέρας σήμερα. Να σκέφτεσαι την επόμενη γενιά και τον κόσμο που θα κληρονομήσουν από τα λάθη της δικής μας γενιάς. Η ιστορία συνεχίζεται.

Η τελευταία στιχομυθία στην ταινία:
-Be careful.
-I won’t.
ήταν πολύ δυνατή για μένα. Είναι σαν να λέει ότι η επόμενη γενιά θα πάρει τις δικές της αποφάσεις και θα συνεχίσει να προχωρά.

Μπενίσιο Ντελ Τόρο: Εγώ το σκέφτομαι και σαν τα κύματα του ωκεανού. Πάνω, κάτω, πάνω, κάτω. Πρέπει απλώς να αντέξεις. Θα καλυτερέψουν τα πράγματα.

Το DNA του Μυστικού Πράκτορα

Βάγκνερ Μόουρα, ηθοποιός: Ο Μαρσέλο εδώ είναι απλώς ένας άνθρωπος που δεν προσπαθεί να ανατρέψει το καθεστώς. Δεν προσπαθεί να ρίξει τον πρόεδρο. Δεν προσπαθεί να πολεμήσει τη δικτατορία. Θέλει απλώς να παραμείνει πιστός στις αξίες του και να είναι αυτό που είναι. Και είναι τρομακτικό να σκέφτεσαι ότι σε τέτοιες στιγμές, σε αυταρχικά καθεστώτα, το να είσαι απλώς αυτό που είσαι μπορεί να θέσει τη ζωή σου σε κίνδυνο.

Δεν είναι ήρωας… δεν είναι υπερήρωας… είναι κάποιος που λέει: “Οι γονείς μου με έμαθαν καλύτερα, κι αυτό που συμβαίνει δεν είναι σωστό”. Και αυτό αρκεί για να σε βάλει σε κίνδυνο.

Κλέμπερ Μεντόζα Φίλιο, σκηνοθέτης: Υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στο γεγονός, δηλαδή την Ιστορία, και στο αίσθημα του παρελθόντος. Αυτά είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Δεν νομίζω ότι αυτή η ταινία έχει πολλή προσωπική ιστορία, αλλά έχει προσωπικά αισθήματα ιστορίας. Έχει πολλές μνήμες του παρελθόντος που συνδέονται με τη ζωή στη Βραζιλία. Με το πώς ήμουν όταν ήμουν εννέα χρονών. Με μνήμες από τους θείους μου, από τη μητέρα μου, από τη σχέση μου με το σινεμά, που ξεκίνησε πολύ νωρίς.

Για μένα το σινεμά είναι σαν χρονική σφραγίδα. Έχω κάτι σαν φωτογραφική μνήμη: βλέπω το όνομα μιας ταινίας και πάντα βλέπω την παρένθεση με τη χρονιά. Όπως, ας πούμε, Η Λάμψη (1980). Οπότε για μένα είναι πολύ εύκολο να πω τη χρονιά μιας ταινίας, γιατί πάντα σκέφτομαι αυτή την παρένθεση και τη χρονιά.

Νομίζω λοιπόν ότι έχει πολλά προσωπικά αισθήματα αλήθειας. Για παράδειγμα, η μητέρα μου ήταν ιστορικός και πάντα γύριζε στο σπίτι με ένα μαγνητόφωνο Panasonic και ένα ειδικό κουτί με κασέτες. Αυτή ήταν η δουλειά της. Και αυτό, νομίζω, είχε πολύ μεγάλη επίδραση πάνω μου.

(Διαβάστε αναλυτικά τις συνεντεύξεις με τον Βάγκνερ Μόουρα και τον Κλέμπερ Μεντόζα Φίλιο για τον Μυστικό Πράκτορα.)

«Ένιωσα ότι είχα λάβει μια εμπιστοσύνη σχεδόν ιερή»: Πώς η Κάουτερ Μπεν Χανία δημιούργησε ένα συγκλονιστικό φιλμικό δοκίμιο με τη Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ

Σε μια κλειστή συνέντευξη τύπου για τους ψηφοφόρους των Χρυσών Σφαιρών, η Κάουτερ Μπεν Χανία εξηγεί πώς συνέθεσε το πιο σοκαριστικό φιλμ της χρονιάς. Ένα έργο-ντοκουμέντο, που χρησιμοποιεί την αληθινή φωνή της 6χρονης Χιντ, την οποία εκτέλεσε ο στρατός του Ισραήλ στη Γάζα.

Όταν άκουσα για πρώτη φορά τη φωνή της Χιντ Ρατζάμπ, ήταν μόνο ένα μικρό απόσπασμα που είχε δημοσιεύσει η Ερυθρά Ημισέληνος. Αργότερα έμαθα ότι υπήρχε η πλήρης ηχογράφηση όλων των συνομιλιών. Όταν επικοινώνησα μαζί τους και μου έδωσαν όλο το υλικό, ένιωσα ότι μου εμπιστεύονταν κάτι εξαιρετικά σημαντικό.

Το ίδιο συνέβη και με τη μητέρα της Χιντ. Για μένα ήταν αδύνατο να κάνω αυτή την ταινία χωρίς τη συγκατάθεσή της. Μου είπε ότι ήθελε να γίνει η ταινία γιατί φοβόταν πως η μνήμη της κόρης της θα χαθεί μέσα στον τεράστιο αριθμό των παιδιών που έχουν σκοτωθεί στη Γάζα. Έτσι ένιωσα ότι είχα λάβει μια εμπιστοσύνη σχεδόν ιερή. Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να δημιουργήσω μια ταινία που θα τιμά τόσο τη δουλειά των διασωστών της Ερυθράς Ημισελήνου όσο και τη φωνή της Χιντ.

Η μορφή της ταινίας προέκυψε από την πρώτη μου εμπειρία με την ιστορία: τη στιγμή που άκουσα τη φωνή της Χιντ να ζητά βοήθεια. Εκείνη τη στιγμή η Χιντ ήταν ακόμη ζωντανή. Αυτό που ένιωσα ήταν τόσο δυνατό που ήθελα το κοινό να βιώσει την ίδια αίσθηση αμεσότητας.

Για αυτό δεν ήθελα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ που αφηγείται ένα γεγονός του παρελθόντος. Ήθελα η ταινία να υπάρχει στον ενεστώτα χρόνο, σαν να συμβαίνει μπροστά μας. Στον κινηματογράφο αυτό μπορεί να γίνει μέσω της αναπαράστασης: χρησιμοποιώντας ηθοποιούς που αναδημιουργούν εκείνη τη στιγμή.

Γι’ αυτό αποφασίσαμε να μην αντιμετωπίσουμε την ταινία ως μια κανονική δραματική ερμηνεία. Δεν έδινα στους ηθοποιούς σκηνοθετικές οδηγίες, δεν κάναμε πολλές λήψεις. Γυρίσαμε την ταινία σαν να ήταν ντοκιμαντέρ. Οι ηθοποιοί άκουγαν τη φωνή της Χιντ για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και απλώς αντιδρούσαν σε αυτή. Δεν έπαιζαν. Βρίσκονταν σε μια αυθεντική κατάσταση, σαν να άκουγαν ένα παιδί που ζητά βοήθεια εκείνη τη στιγμή.

Ήξερα ότι η ιστορία θα εξεταζόταν με μεγάλη προσοχή, γιατί πρόκειται για μια εξαιρετικά ευαίσθητη υπόθεση, στην ουσία για ένα πιθανό έγκλημα πολέμου. Για αυτό έπρεπε όλα να είναι απολύτως ακριβή και βασισμένα στα γεγονότα. Γι’ αυτό υπάρχουν στιγμές στην ταινία όπου η υποκριτική σταματά και οι ηθοποιοί απλώς ακούν τις πραγματικές φωνές.

Στο τέλος, όταν βομβαρδίζεται το ασθενοφόρο, ήταν πολύ σημαντικό για μένα να υπενθυμίσω στο κοινό ότι αυτό που βλέπει δεν είναι μυθοπλασία αλλά πραγματικότητα.

Όλο το συνεργείο άκουγε τη φωνή της Χιντ και η συναισθηματική ένταση ήταν πολύ μεγάλη. Υπήρχαν πολλές στιγμές που έπρεπε να σταματήσουμε για λίγο. Αυτό που μας κρατούσε ήταν η σκέψη ότι πρέπει να τιμήσουμε τη φωνή της.

Ο Τζαφάρ Παναχί δε σκέφτηκε ποτέ να κάνει βήμα πίσω

Κάνοντας αυτή την ταινία είχατε πλήρη ελευθερία ή κοιτάζατε τριγύρω σας για να δείτε αν συμβαίνει κάτι;

Τα τελευταία 15 χρόνια, δεν έχω βιώσει κάτι που να μοιάζει με «πλήρη ελευθερία». [γέλια] Έχω γυρίσει έξι ταινίες, όλες κρυφά, όλες υπόγεια. Παρόλο που τώρα, φυσικά, η απαγόρευση της κινηματογραφικής παραγωγής που μου είχε επιβληθεί, έχει αρθεί. Αλλά θα ήταν αδύνατο για την κυβέρνηση να μου δώσει άδεια για να γυρίσω μια τέτοια ταινία. Έτσι, για άλλη μια φορά, έπρεπε να γυρίσω μια ταινία στα κρυφά, χωρίς άδεια.

Σε όλη τη διάρκεια αυτού του διαστήματος, νιώσατε ποτέ να σας καταβάλλουν όλες αυτές οι διώξεις, οι φυλακίσεις – αισθανθήκατε ποτέ ότι ίσως δεν αξίζει πια τον κόπο;

…Μπααα. [χαμογελάει]

(Διαβάστε όλη τη συνέντευξη με τον Τζαφάρ Παναχί για το Ένα Απλό Ατύχημα.)

Ο Πολ Τόμας Άντερσον για το μέγεθος μιας ταινίας

«Τελικά, όσο μεγάλη κι αν είναι η ταινία, κοιτάς γύρω σου κι είναι ακόμα οι ίδιοι 15-20 από εμάς που κάναμε είτε μεγάλες είτε μικρές ταινίες: μια κάμερα, ένας ηχολήπτης, οι ηθοποιοί. Καταλήγει πάντα εκεί. Όταν κάνεις μια σκηνή γύρω από το τραπέζι της κουζίνας, μπορείς να φύγεις πολύ ικανοποιημένος με τη δουλειά της μέρας, ή και όχι. Είναι αλλιώς όταν είσαι έξω στους δρόμους και γυρίζεις αυτοκίνητα που τρέχουν. Δεν είναι τόσο ικανοποιητικό εκείνη τη στιγμή, αλλά είναι κομμάτια που στην αίθουσα μοντάζ, ελπίζεις ότι θα δέσουν και θα είναι συναρπαστικά για το κοινό.

Καμιά φορά, το να κάνεις τέτοιες μεγάλες σκηνές μοιάζει σαν να συναρμολογείς LEGO: έχεις κομμάτια που ξέρεις ότι πρέπει να τα έχεις, και μερικές φορές πρέπει πραγματικά να παραδώσεις το σετ στους συντονιστές κασκαντέρ και στον Άνταμ, τον βοηθό σκηνοθέτη και παραγωγό. Πρέπει να τους εμπιστευτείς ότι θα κάνουν τη δουλειά, ότι θα κρατήσουν όλους ασφαλείς και ότι θα το κάνουν σωστά. Κι εσύ πρέπει ουσιαστικά να κάνεις πίσω, να κάτσεις στα χέρια σου και να τους αφήσεις να προχωρήσουν».

(Διαβάστε αναλυτικά τη συνέντευξη τύπου με τον Πολ Τόμας Άντερσον και τους πρωταγωνιστές της ταινίας Μια Μάχη Μετά την Άλλη.)

Ρόουζ Μπερν: «Ένιωθα σαν να περπατάω σε τεντωμένο σκοινί»

«Η πρώτη μου αντίδραση όταν η Μέρι μου είπε ότι θα κινηματογραφούσε με τόσα κοντινά την ταινία: “Ωχ… τόσο κοντά;”. Αλλά πολύ γρήγορα συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν μια τεράστια τεχνική ευκαιρία για μένα ως ηθοποιό.

Ο κινηματογράφος είναι μια πολύ τεχνική διαδικασία, διαφορετική από το θέατρο που ενεργοποιεί άλλους μύες. Δεν είχα ξαναδουλέψει με τέτοια ένταση στην εγγύτητα του προσώπου και με την αφήγηση να προέρχεται σχεδόν αποκλειστικά από την οπτική της Λίντα. Κατάλαβα ότι αυτό θα με δοκίμαζε πραγματικά ως καλλιτέχνιδα. Ένιωθα σαν να περπατάω σε τεντωμένο σκοινί, προσπαθώντας να βρω την ισορροπία.

Η πιο δύσκολη στιγμή ήταν η πρώτη μέρα των γυρισμάτων, όταν ακόμη διαμορφώναμε αυτή τη γλώσσα. Ο κίνδυνος με έναν τέτοιο ρόλο είναι να γίνει μονότονος, να φαίνεται ότι η ηρωίδα είναι απλώς υστερική σε όλη τη διάρκεια. Έπρεπε να βρούμε το χιούμορ και τις αποχρώσεις που υπήρχαν ήδη στο σενάριο και να τις εξερευνήσουμε σε βάθος. Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας η ερμηνεία ήταν πραγματικά ένα περπάτημα σε τεντωμένο σκοινί».

Τζος Σάφντι: «Τα όνειρα είναι ληστείες απέναντι στη μοίρα»

«Είχα την ιδέα για το Uncut Gems. Μου πήρε δέκα χρόνια. Κανείς δεν πίστευε σε αυτό. Έπρεπε εγώ να πιστέψω εμμονικά, γιατί αν σταματούσα να πιστεύω, το όνειρο θα πέθαινε.

Πιστεύω ότι τα όνειρα είναι ληστείες απέναντι στη μοίρα. Είναι μια προσπάθεια να ελέγξεις τη μοίρα σου και να τη στραγγαλίσεις και να της πεις: “Εγώ σου λέω τι θα γίνω”. Αν το αφήσεις για ένα δευτερόλεπτο, σου ξεφεύγει.

Δεν είμαι ειρωνικός άνθρωπος. Δεν πιστεύω στην έννοια του “αντι-ήρωα”. Τη βρίσκω ειρωνική και συγκαταβατική. Πιστεύω στο πάθος. Ακόμα και οι πιο απεχθείς χαρακτήρες έχουν κάτι ανθρώπινο. Αλλιώς δεν θα ήταν άνθρωποι».

(Διαβάστε αναλυτικά όλη τη συνέντευξη με τον Τζος Σάφντι για το Marty Supreme.)

Οι οικογενειακοί δεσμοί πίσω από τη Συναισθηματική Αξία

Το καστ 4 ηθοποιών της Συναισθηματικής Αξίας του Γιοακίμ Τρίερ μίλησε μαζί μας μέσω zoom για τη μέθοδο του Τρίερ και για τα όσα σήμαινε για αυτούς το να ανοιχτούν τόσο πολύ συναισθηματικά σε μια ταινία.

Η ταινία ασχολείται πολύ με τη μνήμη, υπάρχουν πράγματα στη δική σας ζωή που να έχουν αυτό το είδος συναισθηματικής αξίας, που να σας συνδέουν με αυτές τις ιδέες. Τι σημαίνουν αυτές οι έννοιες για εσάς;

Ίνγκα Ιμπσντότερ Λιλέας: Μου αρέσει πολύ ο τρόπος που η ταινία χτίζει την ιδέα του πώς περνά ο χρόνος και πώς ένα σπίτι μπορεί να κουβαλά μνήμες. Αυτό λειτουργεί σαν μια δομή γύρω από όλες αυτές τις μικρές ιστορίες των διαφορετικών γενεών που έχουν ζήσει μέσα στην οικογένεια.

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ήμασταν πολύ συντονισμένοι με αυτή την ατμόσφαιρα. Ήταν μια πολύ συναισθηματική εμπειρία να συμμετέχουμε σε μια ταινία που μιλά για τέτοια θέματα.

Και το σπίτι στο οποίο γυρίζαμε ήταν πραγματικό. Είχαμε δει φωτογραφίες του από τη δεκαετία του ’30, ίσως και παλαιότερα, καθώς και φωτογραφίες οικογενειών που είχαν ζήσει εκεί πριν. Έτσι ένιωθες πολύ έντονα την αίσθηση της ιστορίας του χώρου, το να βρίσκεσαι μέσα σε αυτό το σπίτι και να χτίζεις αυτές τις ιστορίες εκεί.

Όλες οι ταινίες του Γιοακίμ Τρίερ έχουν μεγάλο βάθος στις ερμηνείες όλων των ηθοποιών που συμμετέχουν. Θα μπορούσατε να μου πείτε τι είναι ιδιαίτερο στον τρόπο που συνεργάζεστε μαζί του ως ηθοποιοί;

Ρενάτε Ράινσβε: Νομίζω ότι ο Γιοακίμ είναι πολύ καλός στο να δημιουργεί σχέσεις και σύνδεση μεταξύ των ανθρώπων. Και το κάνει όχι μόνο με τους ηθοποιούς αλλά με όλους, με όλο το συνεργείο και το καστ. Έτσι δημιουργείται ένα πραγματικά συνεργατικό περιβάλλον, όπου όλοι νιώθουν ότι έχουν μερίδιο σε αυτό που φτιάχνουμε. Όλοι επενδύουν σε αυτό, και αυτό είναι μια πολύ όμορφη αίσθηση.

Για έναν ηθοποιό είναι πολύ σημαντικό να έχει έναν σκηνοθέτη που σε σέβεται και που αφιερώνει χρόνο για να δημιουργήσει ένα ασφαλές περιβάλλον εμπιστοσύνης. Αυτό σου επιτρέπει να είσαι ανοιχτός και εκτεθειμένος.

Ξέρεις επίσης ότι καλωσορίζει τα λάθη σου, ίσως ακόμη περισσότερο από τα «σωστά» πράγματα που κάνεις, γιατί εκτιμά την προσπάθεια και το γεγονός ότι είσαι ευάλωτος και δίνεις τα πάντα. Για μένα αυτό κάνει μεγάλη διαφορά.

Πώς συνδεθήκατε με τον συναισθηματικό πυρήνα των χαρακτήρων σας; Το γεγονός ότι οι χαρακτήρες βρίσκονται βαθιά μέσα στους μηχανισμούς της κινηματογραφικής βιομηχανίας κάνει τα πράγματα ευκολότερα, δυσκολότερα ή πιο περίπλοκα για εσάς ως ηθοποιούς;

Στέλαν Σκάρσγκαρντ: Δεν ξέρω. Δεν το βλέπω έτσι. Τα συναισθήματα που προβάλλεις σε μια ταινία είναι τα δικά σου συναισθήματα και θα τα χρησιμοποιούσες ακόμη κι αν έπαιζες έναν φούρναρη ή έναν οδηγό λεωφορείου. Αν παρουσιάζονταν με αυτόν τον τρόπο.

Το θέμα είναι ότι ο Γιοακίμ τα βλέπει. Και δεν ενδιαφέρεται μόνο για τα συναισθήματα που υπάρχουν μέσα στον διάλογο. Τον ενδιαφέρει αυτό που βρίσκεται ανάμεσα στις λέξεις και αυτό που υπάρχει μέσα στον χώρο. Γι’ αυτό πιστεύω ότι η ταινία εκφράζει τόσο πολλά συναισθήματα.

Ελ Φάνινγκ: Ναι, σίγουρα. Νομίζω ότι δεν φοβάται τη σιωπή και σου επιτρέπει να ζεις μέσα σε αυτές τις στιγμές ως ηθοποιός. Κάποιοι σκηνοθέτες είναι πολύ πιο επικεντρωμένοι στον διάλογο και στην πλοκή. Δεν νομίζω ότι αυτή η ταινία αφορά τόσο αυτά. Αφορά το να αφήσεις το κοινό με ένα συναίσθημα.

Εγώ προσωπικά ήμουν πολύ συναισθηματική σε αυτό το γύρισμα. Υπήρχε μια ευαλωτότητα που ίσως δεν είχα ξαναζήσει σε ένα σετ. Ο Γιοακίμ το βγάζει αυτό από μέσα σου και σε κάνει να νιώθεις ασφαλής να εκφράσεις συναισθήματα που ίσως ήταν καταπιεσμένα. Δεν μπορείς πάντα να εξηγήσεις γιατί τα νιώθεις.

Νομίζω ότι η Ρέιτσελ παλεύει με πράγματα με τα οποία έχω παλέψει κι εγώ στη ζωή ή στη δουλειά μου, και το σκέφτηκα αυτό. Οι περισσότερες σκηνές μου όμως ήταν με τον Στέλαν, οπότε μπορούσαμε απλώς να κοιταζόμαστε στα μάτια και να βλέπουμε πού θα μας πάει η στιγμή, να αντιδρούμε αυθόρμητα. Αυτές είναι οι πιο συναρπαστικές στιγμές στο σετ. Οι πραγματικά μαγικές στιγμές.

(Διαβάστε αναλυτική τη συνέντευξη με τον Στέλαν Σκάρσγκαρντ.)

…και τώρα για το encore:

Πώς οι HUNTR/X του KPop Demon Hunters έγιναν αληθινό γκρουπ-φαινόμενο

Σε μια κλειστή συνέντευξη τύπου για τους ψηφοφόρους των Χρυσών Σφαιρών, τα μέλη του fictional-που-τώρα-είναι-αληθινό συγκροτήματος HUNTR/X (EJAE, Rei Ami, Audrey Nuna) μίλησαν για τις πρόβες που οδήγησαν στο φαινόμενο του Golden από την ταινία KPop Demon Hunters.

Rei Ami: Θέλετε να μιλήσουμε για τις πρόβες;

EJAE: Οι πρόβες είναι απίστευτες. Περάσαμε τόσο καλά! Δεν είχαμε ξανατραγουδήσει μαζί πριν, οπότε απλώς μαθαίνω από αυτές τις δύο γιατί είναι απίστευτες καλλιτέχνιδες και performers.

Και η ενέργεια μεταξύ μας… Δηλαδή, το Golden είναι δύσκολο τραγούδι.

Audrey Nuna: Νιώθουμε πολύ τυχερές που έχουμε δει αυτή τη γυναίκα να το τραγουδάει από κοντά. [σσ. δείχνει την EJAE] Το να βρίσκεσαι δίπλα σε ένα τόσο… ειλικρινά; Ταλέντο μιας γενιάς, είναι απίστευτο. Λέει ότι μαθαίνει από εμάς, αλλά εμείς μαθαίνουμε πάρα πολλά απλώς βλέποντας τι κάνει.

EJAE: Είναι πολύ δύσκολο τραγούδι, αλλά μπορώ να το τραγουδήσω με αυτά τα κορίτσια δίπλα μου. Δεν κάνω πλάκα.

Audrey: Ακουγόμαστε καλά μαζί.

Rei: Ακουγόμαστε υπέροχα.

EJAE: Ακουγόμαστε φανταστικά!

Αλλά χωρίς πίεση. Μην περιμένετε πολλά… αλλά ταυτόχρονα να περιμένετε. Γιατί δουλεύουμε πολύ σκληρά.

Audrey: Εγώ είχα μια μικρή υπαρξιακή κρίση σε μια πρόβα. Επεξεργάζομαι τα πράγματα πολύ αργά, ίσως με καθυστέρηση τεσσάρων έως έξι εβδομάδων. Και ξαφνικά υπήρξε μια στιγμή που κατέρρευσα μπροστά τους και είπα: «Θεέ μου… τι συμβαίνει; Είναι αληθινό αυτό;»

EJAE: Κυριολεκτικά. Ήταν τη δεύτερη μέρα πρόβας.

Audrey: Αλλά ήταν η στιγμή που κουμπώσαμε. Δουλεύαμε πάνω στο ίδιο τραγούδι ξανά και ξανά. Και νομίζω ότι η στιγμή που πραγματικά το νιώσαμε ήταν όταν συνδεθήκαμε και οι τρεις. Όταν νιώσαμε σαν μία ενιαία μονάδα. Αυτό ήταν το μεγάλο breakthrough.