“ΟΙ ΣΚΗΝΕΣ ΣΕΞ ΕΙΝΑΙ ΣΥΧΝΑ ΒΑΡΕΤΕΣ. ΑΥΤΕΣ ΗΤΑΝ ΑΝΑΖΩΟΓΟΝΗΤΙΚΕΣ.”

Η μεγαλύτερη ανατροπή στο “Pillion”, την ταινία που συζητήθηκε όσο λίγες στο φετινό φεστιβάλ Καννών, είναι πως πίσω από το μανδύα μιας φαινομενικά προκλητικής θεματικής, είναι στην πραγματικότητα… ένα απολύτως αναγνωρίσιμο, γλυκό ρομάντσο.

Ο Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ έβαλε φωτιά σε όσα κόκκινα χαλιά περπάτησε αυτούς τους τελευταίους μήνες για τις διάφορες πρεμιέρες του “Pillion” και σίγουρα παίρνει τα ηνία ως το πρόσωπο αυτού του γκέι BDSM ρομαντικού φιλμ: Υπό μία έννοια, τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τον επιβλητικό, σίγουρο για τον εαυτό του, dom μηχανόβιο Ρέι.

Απέναντί του ο Χάρι Μέλινγκ, που τον γνωρίσαμε ως Ντάντλεϊ στα “Χάρι Πότερ” πριν χρόνια, αλλά στο ενδιάμεσο έκανε πολλές ενδιαφέρουσες επιλογές, παίζοντας μέχρι και σε ταινία των αδερφών Κοέν. Ο Μέλινγκ παίζει τον Κόλιν, έναν συνεσταλμένο νέο που δεν είναι σίγουρος για το πού κινείται η ζωή του.

Ειρωνικά (ή ίσως και καθόλου ειρωνικά), τα ηνία στη ζωή του καταφέρνει να τα πάρει όταν γνωρίζει τον Ρέι και γίνεται ο sub του. Έτσι βρίσκει σιγουριά, έτσι βρίσκει βεβαιότητα.

Το “Pillion”, σκηνοθετικό ντεμπούτο για τον Χάρι Λάιτον, διαχειρίζεται αυτή τη δυναμική με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο, χωρίς κιόλας να φοβάται να βάλει σε κοινή θέα και το πιο στοιχειώδες ίσως κομμάτι της: το ίδιο το σεξ. Ακούγεται ίσως προφανές, αλλά το σινεμά αυτά τα χρόνια δεν είναι ακριβώς sex-forward.

Μια μέρα μετά την επίσημη πρεμιέρα του “Pillion” στο φεστιβάλ Καννών, καθίσαμε απέναντι από τον Σκάρσγκαρντ και τον Μέλινγκ για να μιλήσουμε για το feelgood, γεμάτο σεξ ρομάντσο τους, που χάριζε απλόχερα χαμόγελα στους θεατές στις Κάννες – και που τώρα κυκλοφορεί και στην Ελλάδα.

Ποιοι ήταν οι λόγοι σας για το να κάνετε ή να μην κάνετε αυτή την ταινία;

Χάρι Μέλινγκ: Δεν είχα πραγματικά κάποια δικαιολογία για να μην το κάνω. Ήθελα πάρα πολύ να το κάνω. Δεν είχα διαβάσει ποτέ κάτι παρόμοιο. Μου φάνηκε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προσέγγιση της ρομαντικής κομεντί ως προς τη δομή της και το πώς την ανέτρεπε. Αυτό με τράβηξε πολύ.

Ήθελα να μάθω περισσότερα γι’ αυτή τη μηχανόβια συμμορία και για όλη αυτή την υποκουλτούρα που εξερευνούμε. Και όταν γνώρισα τον Χάρι Λάιτον, ήταν πολύ γρήγορο: «Αν με θέλεις, θέλω κι εγώ. Θέλω να το κάνω αυτό».

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Μου φαίνεται πολύ σπάνιο να διαβάζεις κάτι που είναι απολύτως πρωτότυπο. Νιώθω ότι τα περισσότερα σενάρια είναι αρκετά παράγωγα άλλων, ή ακόμα και τα καλά συχνά σου δίνουν την αίσθηση ότι «ναι, είναι καλό, αλλά το έχω ξαναδεί».

Αυτό εδώ, όμως, μου φάνηκε τονικά τόσο μοναδικό. Με γοήτευσε πολύ ο Ρέι και αυτή η σχέση. Δεν ήμουν εξοικειωμένος με τη δουλειά του Χάρι Λάιτον, δεν είχα δει τη μικρού μήκους του τότε, αλλά το σενάριο με ενθουσίασε πραγματικά.

Κάναμε ένα Zoom και υπήρχε τόση αυτοπεποίθηση που σκέφτηκα: «Εντάξει, αυτός ο τύπος το έχει». Ήμουν ενθουσιασμένος από την αρχή.

Ήσουν με οποιονδήποτε τρόπο εξοικειωμένος με το περιβάλλον που υποδύεσαι; Με την όλη μηχανόβια κουλτούρα;

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Όχι. Δηλαδή, έχω δίπλωμα μηχανής, αλλά αυτό είναι όλο. Έχω ανέβει σε μηχανή λίγο, αλλά δεν έχω δική μου. Δεν είμαι… πώς να το πω. Μέσα σε όλο αυτό.

Πώς προετοιμάζεσαι για έναν ρόλο αν δεν ξέρεις πολλά για τον κόσμο που δημιουργείς; Διαβάζεις, πας και μιλάς με αυτούς τους ανθρώπους;

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Ναι. Και είχαμε και μερικά παιδιά από το gay biker motorcycle club στην ταινία. Οι άλλοι bikers της συμμορίας είναι μέλη του GBMC και ήταν καθοριστικοί στο να διαμορφωθεί η δυναμική και να διασφαλιστεί ότι όλα θα φαίνονται και θα είναι αληθινά.

Ήταν απίστευτοι, τόσο υπομονετικοί, βοηθητικοί και γενναιόδωροι, σαν να μας προσκαλούσαν στον κόσμο τους. Και στην πρεμιέρα χθες ήταν συγκλονιστικό ότι κάποιοι από αυτούς είχαν έρθει από το Λονδίνο. Το να μοιραστούμε αυτή τη στιγμή μαζί τους σήμαινε πολλά για μένα.

Σοκαριστήκατε καθόλου μαθαίνοντας περισσότερα για αυτού του είδους τις σχέσεις;

Χάρι Μέλινγκ: Όχι, καθόλου. Το αντίθετο. Συγκινήθηκα πάρα πολύ και ένιωσα ενδυναμωμένος.

Είχα μια καταπληκτική συζήτηση με ένα ζευγάρι σε σχέση με δυναμική sub/dom. Μιλούσαν για την ισορροπία, για το πώς σε πολλούς αυτή η σχέση φαίνεται άνιση, αλλά για εκείνους είναι η τέλεια ισορροπία.

Το γεγονός ότι είναι σωστό για εκείνους, ότι είναι δική τους αλήθεια, το βρήκα πραγματικά όμορφο. Όχι σοκαριστικό, αλλά απολύτως ενδυναμωτικό.

Είναι σίγουρα τολμηρό το υλικό. Πώς κέρδισε την εμπιστοσύνη σας ο Χάρι Λάιτον, ειδικά ως πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης;

Χάρι Μέλινγκ: Όλα βρίσκονταν στο σενάριο. Ήταν τόσο έτοιμο, τόσο συγκεκριμένο και τόσο λεπτοδουλεμένο. Όταν γνώρισα τον Χάρι, ήταν απολύτως ξεκάθαρος στο τι ήθελε, οπότε οποιαδήποτε αίσθηση ότι κάτι μπορεί να είναι τρομακτικό απλώς εξαφανίστηκε.

Και γνωρίζοντας τον Άλεξ [κοιτάει δίπλα του] και τη γενναιοδωρία του, ένιωθα άνετα. Η μόνη μου ευθύνη ήταν να φροντίσω τον Κόλιν και να ειπωθεί αυτή η ιστορία με όσο το δυνατόν πιο αυθεντικό και αληθινό τρόπο.

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Κι εγώ ήμουν ενθουσιασμένος να γυρίσω τις σκηνές σεξ και τις σκηνές οργίων – και όχι επειδή είμαι καυλωμένος [γελάει], αλλά επειδή ήταν τόσο καλογραμμένες. Ήταν αμήχανες, αστείες, περίεργες, και δεν ένιωθες ότι είχαν γραφτεί για να σοκάρουν. Υπήρχαν τρυφερές και άβολες στιγμές.

Επειδή είχαμε μιλήσει ξεκάθαρα για το πώς ήθελε να τις γυρίσει ο Χάρι, δεν υπήρχε καμία επιφύλαξη. Ανασφάλεια υπάρχει μόνο όταν δεν καταλαβαίνεις το όραμα του σκηνοθέτη. Εδώ ήμουν ενθουσιασμένος να το κάνω όπως το ήθελε. Και αυτό φαίνεται στην ταινία. Οι σκηνές είναι περίεργες, γλυκές, αστείες. Γενικά, οι σκηνές σεξ στο σινεμά είναι συχνά βαρετές και αποστειρωμένες. Αυτές ήταν πραγματικά αναζωογονητικές.

Υπήρχε intimacy coordinator;

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Ναι, ήταν φανταστικός. Τον έλεγαν Ρόμπι και ήταν απίστευτος και στη διαμόρφωση των σκηνών. Δεν ήταν θέμα του τύπου «νιώθεις ασφαλής; είσαι εντάξει;». Δεν ήταν αυτό, γιατί είχαμε ήδη χτίσει αυτή την εμπιστοσύνη. Οπότε δεν ήταν ότι… μιλάω και για τους δυο μας τώρα… δεν ήταν ότι το χρειαζόμασταν αυτό.

Χάρι Μέλινγκ: Ναι, απόλυτα.

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Ήταν περισσότερο θέμα του τύπου: πώς στήνουμε αυτό; πώς το κάνουμε; Και έφερνε ιδέες. Κι εγώ έλεγα: «Τι θα έλεγες γι’ αυτό;». Οπότε ένιωθες ότι έφερνε πολλή και εξαιρετική συμβολή στη διαμόρφωση των σκηνών σεξ. Βοηθώντας ουσιαστικά τον Χάρι να υλοποιήσει το όραμά του για το πώς ήθελε αυτές τις σκηνές.

Χάρι Μέλινγκ: Ναι, και άφηνε χώρο και σε εμάς να πούμε την ιστορία. Εξαιρετικό.

Ήταν όλα αυτά συγκεκριμένα από το σενάριο ή αναπτύχθηκαν στην πορεία;

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Νομίζω ότι είναι λίγο και από τα δύο. Γιατί, ξανά, ο Χάρι είχε μια πολύ ξεκάθαρη διαδρομή, ένα ξεκάθαρο μονοπάτι για τους χαρακτήρες και τη σχέση τους. Προφανώς ξέραμε πού κατευθύνεται αυτό και τι πρόκειται να συμβεί.

Και ακόμα και μέσα στις σκηνές, ήμασταν ξεκάθαροι για το πώς η καθεμία ταίριαζε στο όλο παζλ, κατά κάποιον τρόπο. Αλλά σίγουρα υπήρχε χώρος για παιχνίδι, για δημιουργικότητα στο γύρισμα, για να εκπλαγείς και να ανακαλύψεις πράγματα στο πλατό.

Νομίζω ότι αυτό ίσχυε και για εμάς ως ηθοποιούς, αλλά και για τον Χάρι. Ήταν ανοιχτός στο «εντάξει, αυτό είναι ενδιαφέρον, δεν περίμενα αυτή η σκηνή να πάρει αυτή τη μορφή, αλλά αυτό είναι κάπως ωραίο, κι έτσι θέλω να δουλεύω».

Δεν είναι διασκεδαστικό να πηγαίνεις σε ένα γύρισμα και να μην εξερευνάς τίποτα, γιατί τότε περνάς, ξέρεις, 30 ή 40 μέρες στο πλατό και λες απλώς «ξέρω ακριβώς τι θα συμβεί». Δεν υπάρχει εξερεύνηση. Δεν υπάρχει έκπληξη.

Οπότε υπήρχαν σίγουρα στιγμές – αρκετές στιγμές – που ξεκινούσαμε μια σκηνή και νόμιζα ότι θα πάει προς μία κατεύθυνση, και έλεγα «α, σκατά, όχι, πού πάμε; τώρα κατευθυνόμαστε αλλού». Και αυτό… αυτό είναι το υπέροχο στην υποκριτική, έτσι δεν είναι; Απλώς λες: «Εντάξει, πάμε. Αυτό συμβαίνει τώρα».

Πώς δημιουργήσατε τη χημεία σας;

Χάρι Μέλινγκ: Η πρώτη μας συνάντηση ήταν πρόβα για τη σκηνή πάλης.

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Την πρώτη κιόλας μέρα!

Χάρι Μέλινγκ: Χωρίς stunt double. Σέξι πάλη.

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Καλός τρόπος να γνωριστείς.

[γελάμε]

Χάρι Μέλινγκ: Από εκεί και πέρα απλώς συνέβη. Δεν προσπάθησα να το αναλύσω. Με τον Άλεξ, ό,τι κι αν προσφέρεις, ακόμα κι αν είναι κακή ιδέα, θα το δεχτεί. Ήταν απλή διαδικασία.

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει έντονη συζήτηση για την εκπροσώπηση. Πώς είναι για εσάς να παίζετε έναν γκέι χαρακτήρα;

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: [σκέφτεται] Νομίζω ότι, για μένα, αυτό που είναι σημαντικό είναι να υπάρχει εκπροσώπηση στις ιστορίες που λέγονται και να λέγονται με αυθεντικότητα, και να δίνεται στο κοινό μια εικόνα ενός συγκεκριμένου κόσμου ή ενός συγκεκριμένου χαρακτήρα.

Οπότε στη δουλειά μου ως ηθοποιός, αυτό που κάνω είναι κάπως να καθοδηγώ το κοινό και να το προσκαλώ σε διαφορετικούς κόσμους. Και αυτό μπορεί σίγουρα να αφορά εμπειρίες που δεν έχω ζήσει ως άνθρωπος.

Αλλά αυτό είναι και η υποκριτική, έτσι δεν είναι; Γιατί αν έπαιζα μόνο, ας πούμε, σουηδοαμερικανούς, ε, ξέρεις, τότε αυτό θα ήταν μια αρκετά βαρετή δουλειά.

Έχει ενδιαφέρον η συζήτηση για το κατά πόσο μια ταινία σαν αυτή θα μπορέσει να φτάσει μπροστά σε ανθρώπους που δεν είναι ήδη ανοιχτοί σε όσα έχει να πει. Σας απασχολεί κάτι τέτοιο;

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Όχι, εξάλλου δεν νιώθω ότι κηρύττουμε. Λέμε μια όμορφη, ρομαντική ιστορία ενηλικίωσης σε έναν διαφορετικό κόσμο από αυτόν που οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν συνηθίσει. Δεν είναι η κλασική ρομαντική κομεντί στον κόσμο της διαφήμισης στη Νέα Υόρκη, ξέρεις. Και δεν είναι ότι κηρύττω και λέω «κοίτα, δείτε, έτσι πρέπει να είναι».

Μου φαίνεται ενδιαφέρον να θέσεις μια τέτοια ιστορία μέσα σε μια υποκουλτούρα που δεν είναι οικεία στους περισσότερους ανθρώπους και να το κάνεις αυτό με αυθεντικότητα και σεβασμό. Και το γεγονός ότι είχαμε μέλη του GBMC στην ταινία, που βοήθησαν, ήταν πολύ σημαντικό.

Διότι όταν το κάνεις αυτό, ανεξάρτητα με το ποιον πηγαίνεις για ύπνο το βράδυ, θέλεις να το κάνεις με σεβασμό και να απεικονίσεις αυτόν τον κόσμο με τρόπο που να μοιάζει αυθεντικός.

Οπότε, ναι… για μένα, δεν θέλω να πω στο κοινό τι να πάρει από την ταινία ή πώς να νιώσει ή να πω «κοιτάξτε τους, είναι σαν κι εμάς». Στο διάολο με αυτά!

Είναι μια υπέροχη ιστορία ενηλικίωσης για τον Κόλιν, που βρίσκει τον εαυτό του. Και νομίζω ότι είναι κάτι που μπορεί να συνδεθεί κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα με το ποιον πηγαίνεις για ύπνο, όποιο κι αν είναι το φύλο τους.

Έχει να κάνει με το συναίσθημα του να ερωτεύεσαι, να θέλεις πραγματικά να είσαι ερωτευμένος. Και μετά να αναρωτιέσαι: είναι αυτό το σωστό άτομο; Μήπως είμαι ερωτευμένος με το ίδιο το συναίσθημα του έρωτα; Μπορεί αυτή η σχέση να μετακινηθεί και να αλλάξει και να πάρει άλλη μορφή; Ή είναι στάσιμη;

Αυτά ήταν στοιχεία που με γοήτευσαν πολύ. Και νομίζω ότι ανεξάρτητα από το ποιος είσαι και ποιες είναι οι σεξουαλικές σου προτιμήσεις, μπορεί να είναι κάτι με το οποίο να ταυτιστείς.

Υπάρχει ένα πολύ όμορφο ανακάτεμα τόνων στην ταινία. Ήδη αναφέρατε μια ανάλαφρη προσέγγιση στο ρομαντικό στοιχείο, υπάρχουν και πινελιές χιούμορ. Μπορείτε να μιλήσετε λίγο για το πώς το προσεγγίζετε αυτό; Πώς ήταν για εσάς αυτή η ισορροπία;

Χάρι Μέλινγκ: Νομίζω ότι όλα βρίσκονται στο σενάριο, ειλικρινά. Νομίζω ότι όλα είναι εκεί. Και αυτό που συμβαίνει συχνά είναι ότι στην πρώτη ανάγνωση το βρίσκεις, ξέρεις, πολύ αστείο, πολύ συγκινητικό. Έχεις μια αρχική αντίδραση. Και μετά αρχίζεις να δουλεύεις πάνω του και μπορεί να μη σου φαίνεται τόσο αστείο, γιατί στην πραγματικότητα δεν το ψάχνεις αυτό, και δεν προσπαθείς να είσαι αστείος. Οπότε δεν σκέφτεσαι την κωμωδία με τον ίδιο τρόπο.

Αλλά αυτό που ήταν τόσο καθησυχαστικό και τόσο όμορφο ήταν η προβολή που είχαμε χθες το πρωί. Υπήρχε πραγματικά πολύ γέλιο. Και το ξεχνάς αυτό όταν γυρίζεις την ταινία αλλά χαίρομαι που το κάναμε έτσι. Γιατί νομίζω ότι όταν προσπαθείς να «στήσεις» ένα αστείο, να πεις «εδώ είναι το αστείο σημείο», πολύ συχνά – αν όχι πάντα – γυρίζει μπούμερανγκ.

Το γεγονός ότι το χιούμορ και η κωμωδία προκύπτουν από την αδεξιότητα και την αμηχανία, και τοποθετούνται δίπλα σε πράγματα πιο ειλικρινή, πιο συναισθηματικά και ενδεχομένως πιο σοκαριστικά, δημιουργεί μια πραγματικά όμορφη αλχημεία όλων αυτών των στοιχείων. Και ελπίζω να κάνει την ταινία μια ενδιαφέρουσα εμπειρία.

Πίσω στα ‘60s, ο Κένεθ Άνγκερ είχε ήδη γυρίσει το Scorpio Rising, με το γκέι biker στοιχείο, μια εμβληματική ταινία.

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Ναι! Το είδα.

Ήταν κάτι σαν δουλειά για το σπίτι;

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Ε, κάπως, ναι. Δούλευα σε κάτι άλλο και κάποιος από εκείνο το συνεργείο ανέφερε το Scorpio Rising την ώρα που μιλούσα για το Pillion. Και μετά, συμπτωματικά, ο Χάρι, όταν μίλησα μαζί του μια εβδομάδα αργότερα, ανέφερε κι εκείνος το Scorpio Rising.

Και είναι φοβερό. Είναι υπέροχο. Δηλαδή, απλώς… είναι καταπληκτικό.

Και σήμερα πλέον είναι πολύ βαθιά πια μέσα στη συλλογική μας ποπ κουλτούρα η σύνδεση ανάμεσα στη γκέι και στη biker υποκουλτούρα. Αλλά τότε ήταν κάτι καινούριο.

Χάρι Μέλινγκ: Και υπάρχει και ο Tom of Finland ως σύνδεσμος. Οπότε είναι προφανώς κάτι στο οποίο ακουμπάμε αφηγηματικά.

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Όταν διάβασα το σενάριο για πρώτη φορά, το φαντάστηκα αισθητικά πιο κοντά στο Scorpio Rising ή κάπως πιο Tom of Finland, ή πιο… τέλος πάντων, πιο old school. Ξέρεις, τύπου Πολ Νιούμαν, Μάρλον Μπράντο, αυτό το λουκ. Ξέρεις, τζιν, μπότες… αυτή η αίσθηση.

Αλλά μου άρεσε πάρα πολύ που ο Χάρι είπε: «Όχι, όχι, αφήστε τα όλα αυτά. Τα έχουμε ξαναδεί». Δεν είναι ότι είναι κλισέ, αλλά είναι ότι… ας το φέρουμε στο σήμερα. Να είναι ας πούμε σπορ μηχανές τύπου crotch rocket, και full gear, σαν Power Ranger. [γελάνε]

Χάρι Μέλινγκ: Το Power Ranger look και τα χρώματα…. Δηλαδή, πραγματικά πηγαίνει αλλού! Γιατί έκανα ακριβώς το ίδιο: σκέφτηκα «εντάξει, δέρματα, Μάρλον Μπράντο, The Wild One». Αλλά το να δώσει κάτι ελαφρώς διαφορετικό, που είναι κάπως γνώριμο αλλά όχι ακριβώς, νομίζω ότι ήταν πολύ έξυπνο.

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Ναι, ομολογώ κι εγώ δεν είχα φανταστεί το λουκ κρεμ ολόσωμη φόρμα πάνω σε BMW. [γελάει]

Χάρι Μέλινγκ: Με τέρμα γκάζι.