ΟΣΚΑΡ CASTING: ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΝΕΑ ΟΣΚΑΡΙΚΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ – ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΣΥΧΝΗ ΠΑΡΑΝΟΗΣΗ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ;

Από φέτος, τα Όσκαρ έχουν τη νέα κατηγορία Όσκαρ Casting – την πρώτη καινούρια μετά από ¼ του αιώνα, και συγκεκριμένα από το 2001 όταν προστέθηκε η κατηγορία Καλύτερου Animation.

Τι είναι όμως η κατηγορία Καλύτερου Casting, και γιατί χρειαζόταν, τη στιγμή που ήδη απονέμονται 4 ερμηνευτικά βραβεία κάθε χρόνο;

Όπως μας εξηγεί η θρυλική διευθύντρια casting, Έλεν Λιούις, το σωστό casting έχει να κάνει με τον κόσμο που χτίζει μια ταινία. Πρέπει να είναι τόσο αποτελεσματικό, αλλά και τόσο δεμένο με τον κόσμο του φιλμ, όσο και ένα άψογο μοντάζ ή μια σπουδαία σκηνογραφία. Είναι τεχνική, είναι εργαλείο, είναι world-building. Και, πολύ συχνά, δεν έχει καν σχέση με τα πιο τρανταχτά ονόματα ηθοποιών της ταινίας.

Την Λιούις την συναντήσαμε τον περσινό Νοέμβριο, στο 65ο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου παρέδωσε κι ένα masterclass για τη δουλειά της. Και πιστέψτε μας, αν είναι να ακούσετε έναν άνθρωπο να μιλά με τις ώρες για το casting, θα είναι αυτή: Σταθερή συνεργάτης του Μάρτιν Σκορσέζε από τα Καλά Παιδιά μέχρι και σήμερα, συνεργάζεται συχνά με ονόματα όπως ο Τζιμ Τζάρμους κι ο Μάρτιν Σκορσέζε, και από σειρές σαν το Queen’s Gambit μέχρι ταινίες σαν το Forrest Gump και το Mamma Mia.

Κι όπως μας εξηγεί, σε μια χορταστική κουβέντα που κάνουμε μαζί της κατά την παραμονή της στη Θεσσαλονίκη, η δουλειά της είναι κάτι πολύ περισσότερο από τα διάσημα πρόσωπα που συχνά είναι πάνω από τον τίτλο μιας ταινίας. Αλλά τότε; Τι είναι τελικά το ‘καλό casting’;

Μια από τις ταινίες στις οποίες έχει δουλέψει είναι το Άρωμα Γυναίκας. Εκεί, ο Αλ Πατσίνο ήρθε δεμένος με την παραγωγή, δεν ήταν μια επιλογή της ίδιας. Και μπορεί να θυμόμαστε το φιλμ ως εκείνο που έδωσε Όσκαρ στον Πατσίνο, αλλά αν το δεις σήμερα, θα παρατηρείς διαρκώς πρόσωπα που μετέπειτα έγιναν διάσημα, σε πολύ πρώιμους ρόλους τους. Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στην πρώτη του γνωστή ταινία! Η Τζουν Σκουίμπ που θα γινόταν πρώτο όνομα με το Nebraska, 20 χρόνια μετά! Η Φράνσις Κόνροϊ, σχεδόν μια δεκαετία πριν το Six Feet Under!

Κάτι αντίστοιχο ισχύει με τις ταινίες του Σκορσέζε ή του Τζάρμους. Ένα άτομο σαν την Λιούις δεν έχει προφανώς την ευθύνη να “βρει” τον όποιο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, αλλά το να γεμίσει ένα καστ με αυτές τις απίθανες φυσιογνωμίες και τους αξέχαστους μανερισμούς που πάντα συναντάμε σε ταινίες των δύο δημιουργών. Να ξέρει δηλαδή πώς κινείται, πώς μοιάζει, πώς αναπνέει ο κόσμος που θέλουν να χτίσουν – και να τον ντύσει με πρόσωπα.

Ή πάρτε την περίπτωση των Δολοφόνων του Ανθισμένου Φεγγαριού. Στην μνημειώδη ταινία του Σκορσέζε, η Λιούις έπρεπε να γεμίσει το καστ με ανθρώπους από την κοινότητα Οσέιτζ (ένας πολύ συγκεκριμένος και πρακτικός περιορισμός στη δουλειά της). Στην πορεία, ήταν εκείνη που έδωσε στην Λίλι Γκλάντστοουν έναν ρόλο ζωής, με αποτέλεσμα μια από τις πλέον πολυτραγουδισμένες ερμηνείες των ‘20s.

Η ΦΕΤΙΝΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ CASTING – ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΠΡΟΤΑΘΕΙ ΚΑΘΕ ΤΑΙΝΙΑ

Πήρε το μάτι μου μετά τις υποψηφιότητες κάποιο άτομο να αναρωτιέται: Πώς είναι δυνατόν η Συναισθηματική Αξία να έχει 4 ερμηνευτικές υποψηφιότητες, με σχεδόν κάθε μεγάλο ρόλο της ταινίας να είναι υποψήφιος για Όσκαρ, αλλά να μην έχει προταθεί για Καλύτερο Casting; Είναι πολύ απλό το γιατί, βάσει και των όσων είπαμε παραπάνω.

Φέτος, στην πρώτη του χρονιά, το Όσκαρ Καλύτερου Casting έχει υποψήφιες ταινίες τα:

• Μια Μάχη Μετά την Άλλη
• Αμαρτωλοί
• Marty Supreme
• Άμνετ
• Ο Μυστικός Πράκτορας

Είναι μια πολύ δυνατή κατηγορία, γιατί όλες οι ταινίες εδώ πάνε πολύ πιο πέρα από το να έχουν απλώς πολύ καλούς πρωταγωνιστές. (Σίγουρα αυτό βοηθάει φυσικά, ας μη γελιόμαστε – ειδικά ως προς την ευρύτερη αντίληψη.) Το Μια Μάχη Μετά την Άλλη είναι από εκείνες τις ταινίες που κάθε 5 λεπτά εμφανίζεται στην οθόνη κάποια φιγούρα που θες να περιεργάζεσαι και που σου μένει στο νου.

Το Marty Supreme είναι μια επίσης τρομερά πυκνοκατοικημένη ταινία, με φάτσες που αντιστοιχούν σε μια εποχή και έναν (γουέλ, δύο) τόπους. Οι Αμαρτωλοί, που είναι και το μεγάλο φαβορί, διαθέτουν ένα απίστευτα δυνατό ensemble που περιλαμβάνει από εγνωσμένης αξίας ηθοποιούς σε β’ ρόλους μέχρι πρωτοεμφανιζόμενα πρόσωπα, αξιομνημόνευτες φιγούρες, αλλά και ηθοποιούς σε breakthrough ρόλους. Τι άλλο να ζητήσεις.

Στο Άμνετ έχουμε εντυπωσιακές ερμηνείες από πιτσιρίκια, κάτι που ποτέ δεν αποτυγχάνει στα βραβεία. Και στην πιο ευχάριστη εξέλιξη εδώ, ο βραζιλιάνικος Μυστικός Πράκτορας, μια ταινία γεμάτη local πρόσωπα λιγότερο γνωστών ή ακόμα και ερασιτεχνών ηθοποιών, που συνθέτουν ένα τρομερά ζωντανό και αυθεντικό ψηφιδωτό της εποχής.

Η Συναισθηματική Αξία, που αναφέρεται παραπάνω, είναι ταινία ερμηνειών, ναι – αλλά δεν είναι ταινία casting, με τους όρους που εξηγούμε εδώ. Δεν υπάρχει αμφιβολία φυσικά πως μια σύγχυση πάντα θα υπάρχει, και επιμέρους ερμηνείες μπορούν να τραβήξουν μαζί τους και το casting. Όμως, σε μια ιδανική συνθήκη, το casting είναι κάτι πολύ περισσότερο από απλώς 2 μεγάλους σταρ και 2 εντυπωσιακές ερμηνείες – όπως φαίνεται κι από την 5άδα των υποψηφιοτήτων.

Κι όπως, πολύ πιο χορταστικά, μας εξήγησε κι η ίδια η Έλεν Λιούις, όταν μιλήσαμε μαζί της στη Θεσσαλονίκη. Εκεί, είχε πολλά διαφωτιστικά να μοιραστεί μαζί μας. Αυτή είναι η συνέντευξη που μας παραχώρησε τότε.

«ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟΝ ΡΟΛΟ»: Η ΕΛΕΝ ΛΙΟΥΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΚΛΗΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΟΥ CASTING

Θέλω να ξεκινήσω με μια ερώτηση λίγο για τη συνολική διαδρομή του επαγγέλματος. Το σκεφτόμουν γιατί τώρα έχουμε και το νέο Όσκαρ casting που έρχεται. Σε άλλες κατηγορίες, όπως η υποκριτική ή το μοντάζ και ούτω καθεξής, έχουμε μάθει με τα χρόνια να αναγνωρίζουμε το «ποιος το αξίζει» με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Αλλά και γενικότερα την αναγνώριση, πέρα από τα Όσκαρ, της «αριστείας» σε κάθε τομέα. Οπότε αναρωτιόμουν: στο casting, τι είναι αυτό που αναζητούμε όταν μιλάμε για τη δουλειά του casting director;

Νομίζω ότι σε όλες αυτές τις κατηγορίες, και γενικά στον τρόπο που παρακολουθούμε οποιαδήποτε μορφή τέχνης, είτε πρόκειται για κινηματογράφο είτε για τηλεόραση είτε για εικαστικές τέχνες που θαυμάζουμε, όλα είναι υποκειμενικά. Άρα δεν νομίζω ότι μπορώ να πω τι ακριβώς θα κοιτάξουν τα μέλη της Ακαδημίας για να κρίνουν.

Αλλά ξέρεις κάτι; Νομίζω ότι αν οι άνθρωποι ανταποκρίνονται σε μια ταινία, αν ανταποκρίνονται σε ένα σύνολο ηθοποιών, σε ένα ensemble δηλαδή, και στο πόσο καλά το καστ εντάσσεται στον κόσμο της ταινίας… δεν θα έπρεπε να απομονώνεται από τις υπόλοιπες τέχνες της κινηματογραφικής δημιουργίας.

Δηλαδή, όταν βλέπεις μια ταινία, τι σκέφτεσαι όταν κοιτάς το production design; Ψάχνεις μόνο το πιο μεγαλοπρεπές; Τα πιο εντυπωσιακά σκηνικά; Όχι, όχι απαραίτητα. Και το ίδιο ισχύει και για τα κοστούμια. Οπότε νομίζω ότι είναι ενδιαφέρον να αναρωτηθούμε τι ακριβώς θα έκανε κάποιον να κρίνει ένα καστ. Νομίζω ότι είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα που κάνει κάποιον να κρίνει το production design.

Δηλαδή, εγώ δεν καταλαβαίνω κάθε επιμέρους πτυχή αυτού που κάνει ένας μοντέρ–

Και ένα μέρος αυτής της τέχνης είναι να είναι αόρατη.

Ακριβώς, ακριβώς.

Οπότε απλώς πιστεύω ότι αυτή η αναγνώριση έχει καθυστερήσει πολύ. Θα έπρεπε να είχε συμβεί πριν από χρόνια. Είμαι ευγνώμων που συμβαίνει τώρα.

Υπάρχουν τόσοι συνάδελφοι που είναι εκπληκτικοί casting directors. Αλλά η μέντοράς μου, η Τζούλιετ Τέιλορ, σε μία εβδομάδα από σήμερα λαμβάνει το Governor’s Award, που είναι ένα τιμητικό Όσκαρ για τη συνολική της προσφορά στον κινηματογράφο. Και το αξίζει απόλυτα. Πιθανότατα θα είχε κερδίσει τουλάχιστον έξι Όσκαρ όλα αυτά τα χρόνια, αν υπήρχε αυτό το βραβείο τότε.

Αλλά και ο Χάουαρντ Φόιερ, ο Λιν Σταλμάστερ και ο Μάικ Φέντον… η Μέρι Καχούν… υπάρχουν τόσοι σπουδαίοι casting directors που δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας. Η δουλειά τους δεν αναγνωρίστηκε όσο ζούσαν. Οπότε είμαι πολύ ευγνώμων που η Ακαδημία επιτέλους είδε την αξία του casting director.

Και ταυτόχρονα είμαι πολύ χαρούμενη που η Τζούλιετ Τέιλορ θα λάβει το Governor’s Award την επόμενη εβδομάδα, γιατί τώρα έχει αποσυρθεί και το σύνολο του έργου της αξίζει αυτή την αναγνώριση.

Όταν μιλάμε για casting, ο κόσμος συνήθως βλέπει τα μεγάλα ονόματα των ηθοποιών. Και υποθέτω, χωρίς να ξέρω αν είναι πάντα ακριβές αυτό, ότι τα περισσότερα μεγάλα ονόματα έρχονται ήδη συνδεδεμένα με ένα πρότζεκτ.

Πολλές φορές το A-list όνομα είναι ήδη συνδεδεμένο με το πρότζεκτ. Κάποιες φορές δεν είναι. Αλλά τις περισσότερες φορές…

Έβλεπα ας πούμε πρόσφατα τη φιλμογραφία του Μάρτιν Μπρεστ και όταν συνειδητοποίησα ότι θα ήσασταν εδώ σκέφτηκα κατευθείαν το Άρωμα Γυναίκας – μόλις το είχα δει.

Λοιπόν, ναι, ο Αλ Πατσίνο ας πούμε σε αυτή την ταινία ήταν ο μόνος ηθοποιός που ήταν ήδη καθορισμένος για εκείνη την ταινία.

Ούτε καν ο Κρις Ο’ Ντόνελ;

Καθόλου. Είδαμε πολλούς νεαρούς ηθοποιούς για εκείνον τον ρόλο, πάρα πολλούς. Γιατί είναι ουσιαστικά ο συμπρωταγωνιστής της ταινίας. Αλλά είναι πολύ ενδιαφέρον να κοιτάζει κανείς όλους τους διαφορετικούς ηθοποιούς που βρίσκονται σε εκείνη την ταινία, ίσως σε πολύ πρώιμο στάδιο της καριέρας τους. Ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν ας πούμε παίζει επίσης στην ταινία!

Αλλά υπάρχουν και υπέροχοι character actors που συνέχισαν να έχουν μεγάλες πορείες, που ήδη δούλευαν τότε και φυσικά συνέχισαν και μετά. Η Τζουν Σκουίμπ, για παράδειγμα. Την οποία είχα γνωρίσει χρόνια πριν δουλεύοντας για τη Τζούλιετ Τέιλορ. Και μετά είχα την ευκαιρία να την βάλω στο casting στο Άρωμα Γυναίκας. Κι αργότερα η Τζουν έγινε πολύ γνωστή σε ηλικία… πόσο; 80 ετών; με την ταινία Nebraska του Αλεξάντερ Πέιν. Όπως και η Φράνσις Κόνροϊ, μια ακόμη υπέροχη ηθοποιός, που έγινε ευρύτερα γνωστή στο κοινό από το Six Feet Under.

Το απόσπασμα που έδειξα [σσ. στο masterclass που είχε κάνει την προηγούμενη μέρα, όπου πρόβαλε μια σκηνή από την ταινία] είναι στην πραγματικότητα πολύ συγκινητικό. Συγκινούμαι κάπως κάθε φορά που το βλέπω, όταν συνδέεται με τον Αλ Πατσίνο. Εκείνη η τελευταία σκηνή όπου υπάρχει μια πολύ δυνατή συναισθηματική στιγμή.

Αλλά ξέρεις… μεγάλο μέρος του casting αφορά τους πρωταγωνιστές, ναι. Όμως αφορά και όλους εκείνους τους ανθρώπους που πραγματικά δημιουργούν τον κόσμο της ταινίας.

Γι’ αυτό το ρωτάω. Γιατί μία από τις μεγάλες απολαύσεις μου όταν βλέπω μια ταινία, ειδικά παλαιότερη – ας πάρουμε τις ταινίες του Μάρτιν Σκορσέζε, για παράδειγμα. Είναι ταινίες γεμάτες κάτι απίστευτα πρόσωπα. Δηλαδή όλοι μέσα στην ταινία έχουν Ένα Πρόσωπο, ακόμη κι αν δεν είναι κάποιος διάσημος. Ακόμη κι αν δεν έγιναν ποτέ κάποιο μεγάλο όνομα. Κάθε τρία λεπτά λες: «Κοίτα αυτό το πρόσωπο. Ποιος είναι αυτός; Από πού τον βρήκαν;»

Ακριβώς. Και μπορεί να είναι άνθρωποι που γνώρισα σε πραγματικά περιβάλλοντα, άνθρωποι που δεν είναι ηθοποιοί ή άνθρωποι που είναι ηθοποιοί και απλώς αντανακλούν τον κόσμο. Όλα έχουν να κάνουν με τη δημιουργία αυτού του κόσμου – όποιος κι αν είναι αυτός ο κόσμος.

Και τα πρόσωπα είναι τόσο σημαντικά. Μάλιστα, πρόσφατα φτιάχναμε, απλώς για δική μας χρήση, λίστες, επειδή κάποια καστ ήταν πολύ μεγάλα, όπως στον Ιρλανδό. Ποιοι είναι όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο του Ρόμπερτ Ντε Νίρο;; Ποιοι είναι όλοι στον κόσμο του Τζο Πέσι; Στον κόσμο του Αλ Πατσίνο; Και μετά, ποιοι είναι στον οικογενειακό κόσμο του Ντε Νίρο;

Βάζουμε όλα αυτά τα πρόσωπα μαζί και φροντίζουμε να λειτουργούν, γιατί ξεκινάς από την κορυφή και μετά χτίζεις προς τα κάτω. Αλλά κάθε ρόλος είναι σημαντικός. Δεν θεωρώ κανέναν ρόλο ασήμαντο. Μου αρέσει να κάνω casting ακόμη και για τον πιο μικρό ρόλο.

«ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΡΤΙ ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΙ ΜΙΑ ΑΙΣΘΗΣΗ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ»

Έχετε δει τα πράγματα να αλλάζουν τα τελευταία χρόνια σε σχέση με παλαιότερες δεκαετίες, όσον αφορά την εύρεση αυτών των προσώπων; Έβλεπα πρόσφατα το νέο Alien και όλο το καστ μοιάζουν με μοντέλα, και θυμάμαι στο πρώτο Alien που οι πάντες μοιάζουν με φορτηγατζήδες – πιο ζησμένα, πιο αληθινά πρόσωπα, ξέρετε τι εννοώ.

Ναι, ναι. Αλλά, ξέρεις, όλα αυτά πρέπει να ήταν το όραμα του σκηνοθέτη, κάθε φορά. Όλοι έχουμε διαφορετική αίσθηση του τι είναι ομορφιά. Και θα έλεγα ότι αυτό είναι κάτι που νομίζω πως μοιράζομαι πολύ με τον Μάρτι: Μια αίσθηση ομορφιάς που δεν είναι πάντα αυτή που περιμένει κανείς.

Υποθέτω ότι ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς σας είναι να κατανοείτε τις ευαισθησίες κάθε σκηνοθέτη, σωστά; Γιατί, επίσης, δουλεύετε ξανά και ξανά με ορισμένους σκηνοθέτες.

Σωστά, ναι.

Πώς εξελίσσεται αυτή η διαδικασία μέσα στα χρόνια; Για παράδειγμα, έχετε νιώσει ότι ο Μάρτιν Σκορσέζε ή ο Τζιμ Τζάρμους έχουν αλλάξει με τα χρόνια; Ότι οι ευαισθησίες τους μετατοπίζονται; Ότι ανακαλύπτετε κάτι καινούργιο;

Ο κόσμος αλλάζει. Ό,τι δημιουργούν αλλάζει μαζί του. Η σχέση μου με τον Τζιμ είναι μια μακρά και υπέροχη σχέση από το 1996. Ο Τζιμ γράφει όλα τα σενάριά του μόνος του. Συνήθως γράφει έχοντας στο μυαλό του συγκεκριμένους ηθοποιούς, σωστά; Με τους οποίους βρίσκεται ήδη σε επαφή, ώστε κάποια στιγμή να ξέρουν περίπου. Ή να είμαι εγώ σε επαφή με τους ατζέντηδες τους.

Βρίσκω ότι το casting με τον Τζιμ είναι μια πολύ ήσυχη και λεπτή διαδικασία, γιατί απλώς υπάρχουν διαφορετικοί άνθρωποι που μπορεί να χρειαστεί. Ίσως κάποιος, αν ο ηθοποιός για τον οποίο έγραψε τον ρόλο δεν είναι διαθέσιμος… αν και συνήθως είναι. Αλλά πρόκειται κυρίως για το να είσαι ευαίσθητος στον κόσμο του. Είναι μια ήσυχη διαδικασία που ακολουθώ μαζί του.

Πιστεύω ότι σημαντικές ιδιότητες για έναν casting director είναι η περιέργεια, η διαίσθηση – γιατί πρέπει με κάποιον τρόπο να μπορέσουμε να συντονιστούμε, ελπίζω, λίγο με το μυαλό του σκηνοθέτη και με το πώς βλέπει πρόσωπα και ηθοποιούς.

Και μετά είναι η καλοσύνη. Γιατί είναι πολύ δύσκολο να είσαι ηθοποιός, να περνάς από οντισιόν και να μην παίρνεις τον ρόλο. Γιατί μόνο ένας άνθρωπος θα πάρει τελικά τον ρόλο. Οπότε είναι πολύ δύσκολο να είναι αυτή η καριέρα σου. Είναι το μόνο πράγμα που μπορώ πραγματικά να ελέγξω, γιατί η τελική απόφαση είναι πάντα του σκηνοθέτη.

Έχω βέβαια αποφάσεις να πάρω σχετικά με το ποιους θα δείξω στον σκηνοθέτη. Αλλά αυτό που μπορώ να ελέγξω είναι το τι συμβαίνει όταν κάποιος μπαίνει στο γραφείο μου.

Έτσι έμαθα από τη Τζούλιετ Τέιλορ. Περνώντας όλα εκείνα τα χρόνια στο δωμάτιο αναμονής με τους ηθοποιούς, όσο δούλευα για εκείνη. Να υποδέχομαι τον ηθοποιό, να καταλαβαίνω… είναι κάποιος αγχωμένος και δεν θέλει πραγματικά να μιλήσει; Ή θέλει να μιλήσει; Να είμαι ήσυχη μαζί του; Και μετά να τον φέρνω μέσα, να τον συστήνω και απλώς να του δείχνω πόσο ευγνώμων είμαι που ήρθε να κάνει οντισιόν για εμάς.

Έχετε ποτέ βρεθεί σε μια περίπτωση όπου έχετε κάνει casting για μια σκηνή ή για ένα κομμάτι του κόσμου της ταινίας – όπως το αναφέρατε – και για εσάς είναι τέλειο, λειτουργεί, αλλά μετά η ενέργεια με τον βασικό ηθοποιό είναι τελείως διαφορετική και όλα αποσυντονίζονται; Έχετε ζήσει κάτι τέτοιο;

Δεν θα έλεγα… Δηλαδή, είμαι πάντα αυστηρή με τον εαυτό μου. Μπορώ πάντα να κοιτάξω κάτι και να σκεφτώ: ίσως αυτό να μην ήταν ακριβώς τέλειο ή σωστό.

Έχω όμως βρεθεί σε μερικές καταστάσεις όπου ένιωσα άγχος μέσα στη δουλειά και χρειάστηκε να κάνουμε μια αλλαγή στη μέση της διαδικασίας, κάτι που είναι δύσκολο για όλους. Αλλά και πάλι, εκεί πρόκειται απλώς για το να είμαι πολύ παρούσα για τον σκηνοθέτη και να κινηθώ πολύ γρήγορα για να διαχειριστώ την κατάσταση. Να ξανακάνουμε το casting ενός ρόλου.

ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ CASTING ΤΗΣ ΛΙΛΙ ΓΚΛΑΝΤΣΤΟΟΥΝ

Και είναι και πολλές πραγματικά πολύ μεγάλες ταινίες. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο νωρίς στην καριέρα σας έρχονται τα Καλά Παιδιά. Είναι νομίζω η τρίτη σας δουλειά;

Λοιπόν, δούλευα για τη Τζούλιετ Τέιλορ και μέσω της Τζούλιετ γνώρισα τον Μάικ Νίκολς, που ήταν ένα φανταστικό δώρο. Έτσι, σε κάποιες ταινίες που η Τζούλιετ έκανε το casting για τον Μάικ, ήμουν η βοηθός. Και κάποια στιγμή άρχισα να μοιράζομαι την credit μαζί της.

Αλλά όσον αφορά τον Μάρτι… ναι, σίγουρα. Το 1989, όταν έκανα το casting για το δικό του επεισόδιο στις Ιστορίες της Νέας Υόρκης, ήταν η πρώτη φορά που δούλεψα μαζί του. Και οκτώ μήνες αργότερα με κάλεσαν να κάνω τα Καλά Παιδιά. Είναι η καθοριστική ταινία της καριέρας μου. Άλλαξε την καριέρα μου.

Και, ξέρεις, από άποψη ζωής και μαθημάτων που πήρα από εκεί… εγκαινίασε μια σχέση 35 ετών. Και είμαι βαθιά περήφανη για κάθε ταινία στην οποία είχα την ευκαιρία να δουλέψω μαζί του.

Τα Καλά Παιδιά είναι μια τόσο πυκνοκατοικημένη ταινία. Υπάρχουν τόσα πράγματα που κάνει ο Σκορσέζε με την κάμερα αλλά παρ’ όλα αυτά, δεν παίρνεις ποτέ τα μάτια σου από τα πρόσωπα.

Σωστά. Αλλά το υπέροχο με το casting για τον Μάρτι είναι ότι, από τη στιγμή που διαβάζω το σενάριο και κάνω το casting της ταινίας, δεν ξέρω ποτέ τι θα δω τελικά στην οθόνη. Γιατί μιλά μια καθαρά κινηματογραφική γλώσσα. Οπότε δεν μπορώ ποτέ να φανταστώ τι είναι αυτό που θα δημιουργήσει. Και κάθε φορά είναι συναρπαστικό, γιατί είναι ένας τόσο σπουδαίος σκηνοθέτης.

Και υποθέτω ότι αυτό ισχύει και για τους Δολοφόνους του Ανθισμένου Φεγγαριού που ήταν μια ιδιαίτερη, πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση. Γιατί, απ’ όσο καταλαβαίνω, τα πράγματα άλλαξαν μέσα στη διαδικασία και άλλαξε και το επίκεντρο της ταινίας. Και επίσης έπρεπε να βρείτε πολλούς ηθοποιούς από αυτόχθονες κοινότητες.

Ήταν ένα από τα σπουδαιότερα πρότζεκτ στα οποία είχα την τύχη να δουλέψω. Στην αρχή, όταν ξεκινήσαμε το 2019… έχει γραφτεί και δημόσια αυτό, οπότε μπορούμε να το πούμε, ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο επρόκειτο να παίξει τον ρόλο που τελικά έπαιξε ο Τζέσι Πλέμονς.

Προφανώς αγαπώ τον Λίο, τον θεωρώ εξαιρετικό ηθοποιό. Και είμαι μεγάλη θαυμάστρια του Τζέσι Πλέμονς. Από τη στιγμή που τον σύστησα στον Μάρτι στον Ιρλανδό, ήξερα ότι θα ήταν στους Δολοφόνους του Ανθισμένου Φεγγαριού. Αλλά το να έχεις την ευκαιρία να μάθεις για έναν πολιτισμό είναι ένα τεράστιο δώρο. Είναι ένα από τα μεγάλα δώρα της δουλειάς του casting: να γνωρίζεις έναν πολιτισμό.

Και ήμασταν πολύ τυχεροί που ξεκινήσαμε τους Δολοφόνους το 2019 και μπορέσαμε να πάμε στην Οκλαχόμα για ανοιχτό casting δύο εβδομάδων στην Παουχάσκα, μια πόλη όπου ζουν κυρίως μέλη της φυλής Οσέιτζ. Μετά πήγαμε στην Οκλαχόμα και στη συνέχεια στην Τούλσα.

Ήμουν μαζί με την Κέιτ, που δουλεύει μαζί μου εδώ και πολλά χρόνια, και τη Ρενέ Χέιζ, που ειδικεύεται στο casting αυτόχθονων κοινοτήτων, και την οποία γνώρισα όταν έκανα το casting για τη σειρά Godless. Μαζί με τη Ρενέ, την Ελίς και την βοηθό τους, κάναμε αυτά τα open calls τον Νοέμβριο του 2019.

Το γεγονός ότι μπορέσαμε να το κάνουμε ακόμη δια ζώσης ήταν ανεκτίμητο. Γιατί αν είχαν κλείσει τα πάντα, όπως τελικά συνέβη στις 11 Μαρτίου, θα ήταν πολύ πιο δύσκολο. Γιατί είδαμε κυριολεκτικά όλη την κοινότητα. Και τόσα πολλά από αυτά τα πρόσωπα βρίσκονται στην ταινία.

Και όταν είδα την ταινία… τι υπέροχη ταινία έχει κάνει. Για κάτι που κανείς από εμάς δεν γνώριζε πραγματικά. Αγαπώ τα πάντα σε αυτή την ταινία. Και η Λίλι Γκλάντστοουν ήταν πραγματικά ένα δώρο για όλους μας.

Πώς βρήκατε τη Λίλι;

Η Ρενέ μού έδειχνε ταινίες με διαφορετικές αυτόχθονες ηθοποιούς. Όταν είδα τη Λίλι, την είχα ήδη δει στην ταινία Certain Women της Κέλι Ράιχαρντ. Αφού έδειξα στον Μάρτι τους ανθρώπους που είχαμε δει σε εκείνο το ταξίδι… και άρα μιλάμε για Δεκέμβριο του 2019, πριν από την πανδημία… μου είπε, φεύγοντας: «Πρέπει να σκεφτούμε τη Μόλι». Εγώ είχα ήδη δει τη Λίλι και του είπα: «Νομίζω ότι θα είμαστε εντάξει».

Έχω τόσο μακρά σχέση μαζί του ώστε είχε εμπιστοσύνη σε αυτό που του είπα. Είδαμε και άλλες ηθοποιούς, φυσικά. Αλλά η Λίλι είναι εξαιρετική με κάθε τρόπο. Δεν είναι κάποια «ανακάλυψη». Η Λίλι παίζει χρόνια. Είναι απλώς σπουδαία. Και επιπλέον ένας υπέροχος άνθρωπος και μια λαμπρή ηθοποιός.

Ήθελα να ρωτήσω και για την ιδιαιτερότητα άλλης μιας ταινίας στη φιλμογραφία σας, το Forrest Gump, ενός σκηνοθέτη που αγαπώ πολύ. Είναι μια ταινία που καλύπτει τόσες δεκαετίες, ήταν ιδιαίτερη πρόκληση;

Αυτή ήταν μια πραγματικά πολύ απαιτητική ταινία.

Τον Γκάρι Σινίζ τον γνώριζα ήδη από το Σικάγο. Είμαι από το Σικάγο του Ιλινόι εγώ. Ο Γκάρι Σινίζ είναι μέλος της Steppenwolf Theatre Company. Τον είχα δει σε πολλές παραστάσεις, αλλά ιδιαίτερα στο Balm in Gilead, μια εξαιρετική παραγωγή που είχαν κάνει στο Σικάγο και μετά έφεραν στη Νέα Υόρκη.

Ήμουν πολύ χαρούμενη γιατί ο Μπομπ [σσ. Ρόμπερτ Ζεμέκις, ο σκηνοθέτης] είχε στο μυαλό του και άλλους ανθρώπους, αλλά τελικά μπορέσαμε να κάνουμε casting τον Γκάρι.

Αλλά ήταν μια πολύ αγχωτική διαδικασία, γιατί φτάσαμε περίπου έξι εβδομάδες πριν από τα γυρίσματα και υπάρχουν τόσοι πολλοί σπουδαίοι ρόλοι σε εκείνη την ταινία. Πέταξα στη Βόρεια Καρολίνα και κάναμε open calls στο Τσάρλεστον, στη Σαβάνα και στο Μποφόρτ.

Και ξέρεις τι καταφέραμε; Μέσα σε δύο σαββατοκύριακα κάναμε casting για το 90% της ταινίας από αυτά τα open calls – χρησιμοποιώντας τοπικούς ηθοποιούς!