ΠΗΓΑΜΕ ΣΑΦΑΡΙ ΣΤΗΝ ΟΑΣΗ: ΜΕΙΝΑΜΕ ΑΠΟ ΛΑΣΤΙΧΟ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ, ΑΡΧΑΙΕΣ ΦΑΛΑΙΝΕΣ, ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΕΣ ΚΑΙ SANDBOARDING

Ένα σαφάρι με τζιπ στην έρημο είναι μία πολύ γοητευτική πρόκληση. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς μια όαση στην έρημο με μια μαγική λίμνη, καταρράκτες, και μια κοιλάδα «αρχαίων φαλαινών». Κι όμως, όλα αυτά υπάρχουν στην Αίγυπτο.

Έτσι στο ταξίδι μας στο Κάιρο, δεν μπορέσαμε να πούμε όχι σε αυτήν την πρόταση. Το ραντεβου μας είχε οριστέι 8 το πρωί. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και βγήκαμε σε έναν μεγάλο αυτοκινητόδρομο που οδηγούσε εκτός Καΐρου. Αριστερα και δεξιά ήταν έρημος και ο ορίζοντας φαινόταν πολύ “σκονισμένος”. Σαχάρα δηλαδή. Ένιωθες πως ήσουν πρωταγωνιστής σε κάποια αραβική ταινία. Όσο η κίνηση ήταν πυκνή, σχεδόν ζαλιζόσουν από τα απότομα φρεναρίσματα, τις αναπάντεχες προσπεράσεις και τα κορναρίσματα. Εχουν τον δικό τους οδηγικό κώδικα στην Άιγυπτο, αν δεν τον συνηθίσεις γυμνάζεις τους κοιλιακούς σου από το πολύ σφίξιμο.

Σε μία περίπου ώρα φτάσαμε στην περιοχή Φαγιούμ. Στην πόλη αυτή ανακαλύφθηκαν τα ομώνυμα διάσημα νεκρικά πορτρέτα των ρωμαϊκών χρόνων, προορισμένα για ταφική χρήση. Η ζωή εκεί μοιάζει να επιβραδύνεται, ακολουθώντας έναν φυσικό ρυθμό που απέχει πολύ από τη φασαρία της πόλης.

Εύφορο μέρος, γεμάτο ελαιόδεντρα και κατοίκους να βγάζουν πατάτες από τα χωράφια τους. Οι δρόμοι είναι χωμάτινοι αριστερά δεξιά, οι κεντρικοί είναι γεμάτοι με τα ασιατικά τρίκυκλα Tuk Tuk. Παιδιά παίζουν σε σπίτια που μοιάζουν με χαλάσματα, μικροί μεγάλοι, πάνω σε γαϊδούρια, άλογα και καμήλες πηγαίνουν στα χωράφια τους. Εδώ δεν γίνονται διακρίσεις, δουλεύουν άπαντες στη γη. Μοιάζει με ταξίδι στον χρόνο…

Αλλάζοντας λάστιχο στην έρημο

Στα δεξιά μας έχουμε σταθερά μία τεράστια λίμνη. Και προχωράμε προς την έρημο. Φτάνουμε σε ένα αναψυκτήριο και εκεί αλλάζουμε αμάξι. Ένας χαμογελαστός Αιγύπτιος φορά μια λευκή κελεμπία και μας βάζει ένα μεγάλο τζιπ 4×4.

Η περιπέτεια ξεκινά. Μπαίνουμε στην έρημο, στο ραδιόφωνο ακούγονται αραβικά τραγουδια και χανόμαστε μέσα στην απεραντοσύνη της περιοχής. Ο οδηγός ανεβαίνει με ταχύτητα αμμόλοφους, παίρνει απότομες στροφές και ξαφνικά σταματα.

Βγαίνει έξω, ελέγχει και μας πληροφορεί πως μείναμε από λάστιχο. Άλλη μια εμπειρία σκέφτομαι. Βγαίνουμε έξω και περπατάμε στην έρημο όσο ο οδηγός προσπαθεί να αλλάξει το λάστιχο. Εϊναι σαν να πρωταγωνιστούμε στο Sirat (το είχαμε δει και πρόσφατα) ή στον Άγγλο Ασθενή ή στον Λώρενς της Αραβίας.

Δεν είναι και πολύ εύκολη η επισκευή, καθώς τα εξαρτήματα βυθίζονται στην άμμο και αυτό καθιστά αδύνατη την αλλαγή του. Η ώρα περνά, ο οδηγός πια έχει βγάλει την κελεμπία, τα παπούτσια του και έχει χωθεί κάτω από τζιπ και μαστορεύει. Ο μόνος φόβος είναι μην τυχόν τον πλακώσει το τζιπ. Τελικά φωνάζουμε για βοήθεια και σπεύδουν δύο άλλα τζιπ.

Μέσα σε λίγη ώρα συνεχίζουμε το… σαφάρι μας στο Wadi El Rayan, ένα προστατευόμενο εθνικό πάρκο που εκτείνεται σε 700 τετραγωνικών μιλία. Όταν διστακτικά ζητώ από τον οδηγό να πάρω λίγο και εγώ το αυτοκίνητο, μου απαντά θετικά. Κάθομαι γρήγορα στη θέση του οδηγού.

Η άμμος κάτω είναι σαν να έχει δύο πρόσωπα. Σε κάποια σημεία είναι σκληρή, σαν χωματόδρομος, ενώ σε άλλα σημεία, όταν μαλακώνει, νιώθω το 4×4 να βυθίζεται, σαν να πατά πάνω σε χιόνι. Με το πόδι στο γκάζι, αφήνω το τζιπ να γλιστρήσει απαλά πάνω στις αμμοθίνες και παίρνω τις στροφές με ένταση,

Ο οδηγός, κοιτάζει το δρόμο και με προειδοποιεί: “Slow, slow!” με μια δόση ανησυχίας στη φωνή του. Η αίσθηση της ταχύτητας, της αδρεναλίνης και της απόλυτης ελευθερίας, να οδηγείς μέσα στην άμμο της ερήμου, είναι απλά μαγική.

Η Κοιλάδα των Φαλαινών

Η πρώτη μας στάση είναι η Κοιλάδα των Φαλαινών, το Wadi Al Hitan, που έχει αναγνωριστεί ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 2005.

Η κοιλάδα αυτή είναι ένα υπαίθριο μουσείο, που αποκαλύπτει τις πιο παράξενες ιστορίες εξέλιξης της ζωής στη Γη. Στην καρδιά της βρίσκεται το Μουσείο Απολιθωμάτων και Κλιματικής Αλλαγής, το οποίο και επισκεπτόμαστε και μαθαίνουμε όσα πρέπει σε θεωρητικό επίπεδο.

Βγαίνοντας και πάλι στην έρημο, προσπαθώ να φανταστώ το αχανές τοπίο γύρω μου, γεμάτο με νερό. Η αίσθηση είναι απόκοσμη, καθώς οι σκελετοί γιγαντιαίων φαλαινών ξεπροβάλλουν από τη γη, μοιάζουν να έχουν κουλουριαστεί γύρω από βραχώδη συμπλέγματα. Κοιτάζω πιο προσεκτικά και συνειδητοποιώ ότι αυτά τα απολιθώματα δεν μοιάζουν ακριβώς με ψάρια.

Πρόκειται για φάλαινες στην πρωιμότερη μορφή τους, τα λεγόμενα αρχαιοκήτη, ένα είδος που έχει εξαφανιστεί. Αυτή η ανακάλυψη αποτελεί σημαντική αλυσίδα στην εξέλιξη των κητωδών και μας ανοίγει μια νέα διάσταση στην κατανόηση της ζωής πάνω στη Γη. Είναι σαν να παρακολουθούμε την ιστορία της μετάβασης των φαλαινών από τη ξηρά στη θάλασσα, καθώς αυτά τα αρχαία θηλαστικά διέθεταν μικροσκοπικά οπίσθια άκρα που, σύμφωνα με τους επιστήμονες, δεν είχαν καμία χρησιμότητα για κίνηση. Ήταν εκεί για να μας δείξουν τη διαδικασία εξέλιξης που μεταμόρφωσε τη ζωή.

Καθώς περιπλανιόμαστε στην κοιλάδα, οι σκελετοί φαίνονται σαν ελικοειδή δόντια να ξεπροβάλλουν από την άμμο, δημιουργώντας μια εκθαμβωτική εικόνα από τη δύναμη του χρόνου. Η έκπληξή μου μεγαλώνει όταν μαθαίνω ότι το 2005, μια ομάδα Αιγυπτίων παλαιοντολόγων και ένας Αμερικανός κατάφεραν να βρουν τον απολιθωμένο σκελετό μιας φάλαινας του είδους Βασιλόσαυρος, που είχε μήκος 21 μέτρα και θεωρείται το μεγαλύτερο άθικτο απολίθωμα φάλαινας που έχει βρεθεί ποτέ.

Το να στέκομαι μπροστά σε αυτά τα απολιθώματα, να αγγίζω τη γη που φύλαξε αυτά τα αρχαία θηλαστικά, με κάνει να αισθάνομαι μάρτυρας μιας εξελικτικής διαδικασίας που ξεπερνά τη φαντασία. Τα απολιθώματά τους ξεπροβάλλουν σαν μνήμες από έναν άλλο κόσμο…

Αυτό που ωστόσο με ξεπερνά είναι πως ο ξεναγός μας, ένα νέο παιδί γύρω στα 25 χρόνια, ενώ μας εξηγεί την εξελικτική διαδικασία, δεν την πιστεύει. Με ρωτά αν είμαι “από αυτούς που πιστεύουν πως οι άνθρωποι προέρχονται από τις μαϊμούδες” και με θέρμη υποστηρίζει πως σαν είδος προερχόμαστε από τον Αδάμ και την Ευα, όπως γράφει το κοράνι. Εννοείται πως δεν μπαίνω καν σε διαδικασία αντιπαράθεσης…

Η Μαγική Λίμνη

Η Μαγική Λίμνη ονομάζεται έτσι χάρη στα μαγευτικά νερά της, τα οποία αλλάζουν χρώμα ανάλογα με την ώρα της ημέρας και την έκταση του ήλιου. Φτάνεις εκεί, σκαρφαλώνοντας με το τζιπ πολλούς αμμόλοφους.

Το να κοιτάς από την κορυφή των αμμόλοφων προς τα κάτω τη λίμνη είναι ένα μαγευτικό θέαμα, καθώς το ήρεμο νερό μοιάζει με κρυστάλλινο καθρέφτη που αντανακλά τον ουρανό.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που επιλέγουν να κατασκηνώσουν εκεί. Πηγαίνουμε στο πιο καλό – όπως μας ενημέρωσε ο ξεναγός μας- καμπ της περιοχής. Σκηνές είναι στημένες στην όχθη της λίμνης, πολλές οι παρέες εντός και εκτός τους. Δεν υπάρχουν τουρίστες ευρωπαίοι, μόνο Αιγύπτιοι. Οι Ευρωπαίοι έχουν συγκεντρωθεί σε κάτι αμμόλοφους και προσπαθούν να κάνουν sandboarding.

Πίσω, ένα εξοχικό κέντρο που θυμίζει παλιές εποχές. Έχει βάλει μουσική στη διαπασών. Πριν μπεις στην κουζίνα του, ένα τεράστιο ασπρόμαυρο πορτρέτο μιας γυναίκας δεσπόζει. Ρωτώ ποια είναι και μου εξηγούν πως είναι μία διάσημη Αιγύπτια ηθοποιός.

Καθόμαστε και αναμένουμε το φαγητό μας. Εκεί δεν παραγγέλνουμε. Το μαγαζί σερβίρει ό,τι έχει. Έρχονται κάτι πιάτα με κοτόπουλο και ρύζι, αραβικό ψωμί, σαλάτα και ντιπ σουσαμιού. Παρατηρώ πως γύρω μου οι υπόλοιποι τρώνε με τα χέρια. Είναι όλα πεντανόστιμα και απόλυτα παραδοσιακά.

Οι καταρράκτες του Wadi El Rayan

Μετά το φαγητό, σειρά παίρνουν οι καταρράκτες όπου φτάνουμε σε 15 περίπου λεπτά. Και εκεί η θέα στη λίμνη είναι ένα θέαμα που κόβει την ανάσα.

Η περιοχή γύρω από τη λίμνη είναι ιδανική για δραστηριότητες, με τουρίστες να απολαμβάνουν διάφορους τρόπους εξερεύνησης του τοπίου. Μερικοί επισκέπτες επιλέγουν να κάνουν πεζοπορίες γύρω από τη λίμνη, άλλοι ασχολούνται με το birdwatching, καθώς η περιοχή φιλοξενεί διάφορα είδη πουλιών που συχνάζουν στην περιοχή, ενώ άλλοι κάνουν βόλτες με άλογα και καμήλες.

Οι καταρράκτες του Wadi El-Rayan αποτελούν ένα από τα πιο συναρπαστικά και μοναδικά τοπία στην Αίγυπτο, κυρίως λόγω της απροσδόκητης ομορφιάς τους στη μέση της ερήμου. Αν και συχνά παρερμηνεύονται ως φυσικό φαινόμενο, οι καταρράκτες αυτοί είναι στην πραγματικότητα τεχνητοί. Η βασική πηγή ύδρευσης είναι ο ποταμός Νείλος και δημιουργήθηκαν με σκοπό την εξυπηρέτηση ενός πολύ πρακτικού στόχου, της αγροτικής αποστράγγισης.

Η αλήθεια είναι πως δε θα εντυπωσιαστείτε με την περιοχή αυτή, τέτοια τοπία με καταρράκτες σίγουρα θα έχετε δει πολλάκις εντός και εκτός Ελλάδας. Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που παρουσιάζει είναι πως βρίσκεται στη μέση της ερήμου.

Sandboarding

Σταδιακά απομακρυνόμαστε από τη λίμνη και κατευθυνόμαστε προς τους απέραντους αμμόλοφους, όπου η άμμος λάμπει κάτω από τον καυτό ήλιο.

Στην κορυφή ενός από τους μεγαλύτερους αμμόλοφους, με το βλέμμα στραμμένο στην απεραντοσύνη της ερήμου, φοράμε τις ειδικές σανίδες και ετοιμαζόμαστε για την κατάβαση. Ο αέρας είναι ζεστός, η αίσθηση της ελευθερίας είναι μοναδική. Αφήνουμε τη σανίδα να γλιστρήσει, αλλά δεν είναι τόσο εύκολο όπως στο χιόνι. Εδώ, όλα κυλούν πιο αργά, η αντίσταση της άμμου σε κάθε κίνηση είναι αισθητή και τα παπούτσια μας γεμίζουν άμμο.

Καθώς κοιτάζουμε τον λόφο που πρέπει να ανέβουμε για να τον… κατεβούμε, συνειδητοποιούμε ότι δεν υπάρχει lift για την κορυφή. Κάθε προσπάθεια να επιστρέψουμε στην αρχή φαίνεται πιο κουραστική και η άμμος, ενώ όμορφη, κάνει τη διαδικασία να είναι πιο απαιτητική.

Παρόλα αυτά, η αίσθηση του ανέμου και της ησυχίας της ερήμου γύρω μας, καθώς και το απέραντο τοπίο, δημιουργούν μία αίσθηση απόλυτης ελευθερίας. Πίσω μας, ο ήλιος δύει και το τοπίο παίρνει χρώματα και σκιές που το κάνουν ακόμη πιο μαγευτικό. Κάθε στιγμή καταγράφεται με την κάμερα, αλλά η αληθινή μαγεία παραμένει ανεξίτηλη στο μυαλό μας.

Επιστροφή….

Σιγά σιγά παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής. Αποχαιρετάμε τον βεδουίνο οδηγό μας και μπαίνουμε στο αυτοκίνητο για το Κάιρο. Η νύχτα έχει ήδη πέσει και οι δρόμοι του Φαγιούμ είναι σκοτεινοί, αλλά έχουν κόσμο.

Στα πεζοδρόμια, οι πλανόδιοι κάτι ψήνουν που δεν καταλαβαίνω, ρωτάω τον ξεναγό. Εκείνος, σταματά το αυτοκίνητο, βγαίνει έξω και σε λίγα λεπτά μας φέρνει ψητές, καυτές γλυκοπατάτες. Διστάζω λίγο, αλλά δοκιμάζω. Είναι υπέροχες.

Στο μεταξύ, μπλέκουμε στους δρόμους γεμάτους από tuk tuk και σιγά σιγά παίρνουμε την εθνική οδό προς το Κάιρο. Η εμπειρία της ερήμου, οι εικόνες του τοπίου, το συναίσθημα της ελευθερίας και της απομόνωσης από τον κόσμο, όλα αυτά φεύγουν μαζί με το σκοτάδι της νύχτας, αφήνοντας μια γλυκιά νοσταλγία για όσα ζήσαμε εκεί.