ΤΕΛΙΚΑ ΕΧΟΥΝ ΟΝΤΩΣ ΑΔΙΑΦΙΛΟΝΙΚΗΤΑ ΦΑΒΟΡΙ ΤΑ ΦΕΤΙΝΑ ΟΣΚΑΡ;

…μπορεί τελικά οι μεγάλες κατηγορίες των φετινών Όσκαρ να μην είναι όλες όσο κλειδωμένες πιστεύαμε.

Καθώς οργανισμοί και ενώσεις δίνουν όλα τους τα βραβεία και η ψηφοφορία των μελών της Ακαδημίας για τα Όσκαρ επιτέλους ολοκληρώθηκε, έχει νόημα να ρίξουμε μια ματιά και να εξετάσουμε: Τι τελικά περιμένουμε πως θα συμβεί στα φετινά Όσκαρ;

Είναι σιγουράκια τα ερμηνευτικά Όσκαρ; Πάμε ακόμα για περίπατο του Μια Μάχη Μετά την Άλλη; Τι θα κάνουν οι Αμαρτωλοί; Ποια από τις μη αγγλόφωνες ταινίες είναι αυτή που θα επικρατήσει;

Ας δούμε πώς έχει διαμορφωθεί η κατάσταση στις μεγαλύτερες κατηγορίες και πόσο σίγουρα ή ανοιχτά θεωρούνται αυτή τη στιγμή τα βραβεία.

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ: Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΧΗ;

Από τη μία έχουμε το Μια Μάχη Μετά την Άλλη του Πολ Τόμας Άντερσον, που έχει επικρατήσει παντού φέτος, είναι η ταινία με την μεγαλύτερη αποδοχή, πήρε BAFTA, Χρυσές Σφαίρες και Critics Choice. Οι Αμαρτωλοί κέρδισαν το SAG Καλύτερου Ensemble (κι είναι έτσι κι αλλιώς το φαβορί για το πρώτο Όσκαρ Καλύτερου Κάστινγκ) αλλά η τόσο ευρεία αποδοχή της Μάχης από τη βιομηχανία δύσκολα θα ανατραπεί…

…εκτός κι αν, λες;

Οι Αμαρτωλοί έχουν ρεκόρ υποψηφιοτήτων με 16, κι αυτό δεν λέει απαραιτήτως κάτι – το La La Land που είχε ισοφαρίσει το ρεκόρ υποψηφιοτήτων είχε χάσει το Όσκαρ από το Moonlight –, όμως για διάφορους λόγους η ταινία του Ράιαν Κούγκλερ μοιάζει πολύ απλά πιο ζωηρή όλο το τελευταίο διάστημα. Συζητιέται περισσότερο, ενθουσιάζει περισσότερο, και στο πλαίσιο του industry, μάλλον σημαίνει κάτι περισσότερο: Είναι μια ταινία είδους, μια ταινία που αφορά τη μαύρη κληρονομιά, γυρισμένη από μαύρο σκηνοθέτη, κι ένα καθαρά εμπορικό άνοιγμα μέσα από ένα πρίσμα προσωπικής υπογραφής.

Θα μπορούσε να είναι μάλιστα η ιδανική χρονιά για ένα από γνωστά αυτά splits ανάμεσα σε Ταινία/Σκηνοθεσία, που ήταν πολύ συχνά την πρώτη 20ετία του 21ου αιώνα. Το πρόβλημα εδώ; Τα τελευταία χρόνια έχουμε επιστρέψει στην παραδοσιακή σύμπνοια των δύο κατηγοριών. Αν θεωρήσουμε ως σημείο καμπής τη χρονιά των Παράσιτων, έκτοτε μόνο μία φορά έχει σπάσει το δίδυμο: Την έτσι κι αλλιώς χρονιά-αστερίσκο του CODA (και του Covid) όπου η ταινία αυτή δεν ήταν καν υποψήφια για Σκηνοθεσία.

Πέρα από αυτή την ιδιαιτερότητα, έχουμε 5 απονομές, και 5 φορές ταύτιση ταινίας-σκηνοθεσίας: Παράσιτα, Η Χώρα των Νομάδων, Τα Πάντα Όλα, Οπενχάιμερ, Anora. Θα σπάσει αυτό φέτος; Και το αναρωτιέμαι με τέτοια σιγουριά, γιατί η κατηγορία της σκηνοθεσίας μοιάζει, αντίθετα με της ταινίας, πραγματικά κλειδωμένη.

Δε θα με σόκαρε αν λοιπόν συνέβαινε η ανατροπή εδώ, αλλά φαβορί παραμένει η ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον.

Φαβορί: Μια Μάχη Μετά την Άλλη

Πανέτοιμο για την ανατροπή: Αμαρτωλοί

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Η ΣΤΕΨΗ ΤΟΥ ΠΟΛ ΤΟΜΑΣ ΑΝΤΕΡΣΟΝ

Εδώ τα πράγματα μοιάζουν πιο απλά: Ο Πολ Τόμας Άντερσον έχει κερδίσει BAFTA, Χρυσή Σφαίρα, Critics Choice και το βραβείο του σωματείου σκηνοθετών DGA. Είναι η στιγμή της στέψης ενός από τους καθοριστικούς auteurs του σύγχρονου αμερικάνικου σινεμά, με την ταινία της καριέρας του. Πρέπει να έρθει ο κόσμος ανάποδα για να στραβώσει αυτή η κατηγορία.

Αδιαφιλονίκητο φαβορί: Πολ Τόμας Άντερσον, Μια Μάχη Μετά την Άλλη

Α’ ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ: Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΣΑΛΑΜΕ… Ή ΤΕΛΙΚΑ ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ;

Πάμε λίγο στους ρόλους όπου ξαφνικά τα πράγματα μοιάζουν πολύ ενδιαφέροντα. Ο Τίμοθι Σαλαμέ είναι φαβορί σε αυτή την κατηγορία από πέρσι, όταν κέρδισε το SAG για το “A Complete Unknown”, κι έκτοτε δεν είχε χάσει την πρωτοπορία του. Έχει πάρει μάλιστα το Critics Choice και τη Χρυσή Σφαίρα, όμως! Έχασε το BAFTA, από τον Ρόμπερτ Αραμάγιο του I Swear, σε μια αμιγώς βρετανική νίκη που δεν έχει άμεση επίδραση στην οσκαρική κούρσα πέραν της διαπίστωσης πως: Κανείς δεν είναι τελικά τόσο δυνατός ώστε να κερδίσει εδώ.

Το SAG έκανε την ανατροπή και το κέρδισε ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν των “Αμαρτωλών” αλλά αξίζει να θυμόμαστε πως τα SAG (συγγνώμη… εννοώ τα Actor) λόγω και της σύνθεσης μελών που εμπεριέχουν πολλά νεότερα άτομα, influencers, κλπ, πάντα κλίνουν προς… πώς να το περιγράψω ακριβώς; Προς μια TikTok εκδοχή του mainstream. Είναι πολύ πιθανό η νίκη του Τζόρνταν να είναι ό,τι ήταν κι η νίκη του Σαλαμέ πέρσι: Μια ενθουσιώδης έκφραση μιας trending πραγματικότητας που δεν θα εκφραστεί εξίσου άμεσα και στα Όσκαρ.

Παράλληλα μην ξεχνάμε και πως ο Βάγκνερ Μόουρα του Μυστικού Πράκτορα έχει καταγοητεύσει όλο το industry, η ταινία αρέσει πάρα πολύ, και μοιάζει να είναι εκείνος με τεράστιο hype όλο αυτό το τελευταίο διάστημα. Δεν ήταν όμως καν υποψήφιος για SAG οπότε πάνω στη στιγμή της οσκαρικής ψηφοφορίας δεν είχε την ευκαιρία για μια νίκη που θα συνοδευόταν αναμφίβολα από μια ακόμα εξαιρετική, στιβαρή πολιτική ομιλία. Δε θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια, αλλά θα στοιχημάτιζα πως αυτή τη στιγμή έχει ανέβει δεύτερος στις προτιμήσεις των μελών της Ακαδημίας, σε μια εξαιρετικά απροβλεπτη αυτή τη στιγμή κούρσα.

Μεγάλο φαβορί εδώ και 12 μήνες: Τίμοθι Σαλαμέ, Marty Supreme

Έρχεται με φόρα εδώ και κανά μήνα: Βάγκνερ Μόουρα, Ο Μυστικός Πράκτορας

Έρχεται με φόρα εδώ και μια βδομάδα – την εβδομάδα της οσκαρικής ψηφοφορίας: Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, Αμαρτωλοί

Α’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ: Ο ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΤΗΣ ΤΖΕΣΙ ΜΠΑΚΛΕΪ

Εδώ αντιθέτως τα πράγματα έχουν πολύ λιγότερο σασπένς. Η Τζέσι Μπάκλεϊ ήταν το φαβορί από πολύ νωρίς, με μια σπαρακτική ερμηνεία στο Άμνετ, και δεν υπάρχει καμία ένδειξη στραβοπατήματος. Έχει κερδίσει Σφαίρα, Critics Choice και BAFTA, είναι μια ηθοποιός που οι πάντες συμπαθούν και εκτιμούν, και είναι και η ιδανική μεγάλη κατηγορία για να τιμηθεί κι η ταινία της Κλόι Τζάο που πολύς κόσμος έχει αγαπήσει – αλλά δεν χωράει για νίκη πουθενά αλλού. Πολύς κόσμος βρίσκει επιθετικά κακή την ερμηνεία της στη “Νύφη!”, αλλά δεν θεωρώ πως μπορεί τόσο τελευταία στιγμή να αλλάξει κάτι τόσο πολύ δεδομένο.

Αδιαφιλονίκητο φαβορί: Τζέσι Μπακλεϊ, Άμνετ

Β’ ΡΟΛΟΙ: ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΟΛΑ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ

Τώρα, κάτι γίνεται. Εδώ έχουμε ξαφνικά τις πιο ενδιαφέρουσες κούρσες των φετινών Όσκαρ. Για αρκετό καιρό φαινόταν πως πηγαίναμε για σχετικά εύκολες βραβεύσεις: Τεγιάνα Τέιλορ στον Β’ Γυναικείο Ρόλο και Στέλαν Σκάρσγκαρντ στον Β’ Ανδρικό. Η απουσία αντιπάλων με μεγάλη φόρα, και η επικράτηση και των δύο στις Χρυσές Σφαίρες, φάνηκε να δίνει την τελειωτική δήλωση.

Αλλά δεν ήταν τελικά ακριβώς έτσι. Πριν τις Σφαίρες, στα Critics Choice, είχαν επικρατήσει αντιστοίχως η Έιμι Μάντιγκαν για τον viral ρόλο της στο πολύ καλό Weapons – η μόνη υποψηφιότητα για μια από τις επιτυχίες της χρονιάς – και ο Τζέικομπ Ελόρντι για το Φρανκενστάιν – μια ταινία που αναμένεται να σηκώσει μπόλικα τεχνικά Όσκαρ και που έχει αρέσει εν τέλει στην Ακαδημία.

Τώρα, στα BAFTA, η όποια αβεβαιότητα εντάθηκε. Ο Σον Πεν πήρε το βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου για το Μια Μάχη Μετά την Άλλη, επαναφέροντάς μας πίσω στην αρχή της κούρσας, όταν οι πάντες τον προέβλεπαν βγαίνοντας από τις πρώτες προβολές της ταινίας του Πολ Τόμας Άντερσον, για τον πολύ αβανταδόρικο ρόλο ενός καρτούν φασίστα.

Στον Β’ Γυναικείο Ρόλο, τα BAFTA τίμησαν την Γούνμι Μοσάκου των Αμαρτωλών, μια υπέροχη ερμηνεία από μια πολύ αγαπητή ηθοποιό, που από όσο μπορούμε να υποθέσουμε, ήταν εκείνη που στριμώχτηκε ως 5η στις οσκαρικές υποψηφιότητες αλλά τώρα ξεπροβάλει με αξιώσεις.

Ήρθαν τελικά τα SAG για να εντείνουν το μπέρδεμα. Ή μήπως να απλοποιήσουν την κατάσταση; Το υποτιθέμενο φαβορί Β’ Ανδρικού, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, δεν ήταν καν υποψήφιος εκεί, μιας και γενικώς σνομπαρίστηκαν οι πάντες εκτός Χόλιγουντ. Το πήρε ο Σον Πεν, σημαίνει αυτό πως ξαφνικά είναι (ξανά) το φαβορί; Μπορεί η οσκαρική Ακαδημία ως αντίδραση να ψηφίσει ακόμα πιο φανατικά τον Σουηδό και να το πάρει όντως εκείνος; Είναι αληθινή πιθανότητα ο Ελόρντι; Και μήπως μπορεί να γίνει ένα από τα μια-φορά-τη-δεκαετία προσπεράσματα και να πάρει το Όσκαρ ο σπουδαίος Ντελρόι Λίντο για τους Αμαρτωλούς, παρόλο που δεν έχει κερδίσει τίποτα άλλο; Σε μια τόσο ανοιχτή κούρσα, όλα γίνονται!

Η σιγουριά που είχα για τον Σκάρσγκαρντ έχει εξανεμιστεί σε αυτό το σημείο. Κι ενώ θεωρώ πως ο Ελόρντι δεν συζητιέται καθόλου, και πως ο Μπενίσιο Ντελ Τόρο μοιάζει ξαφνικά η πιο αδύναμη από τις δύο υποψηφιότητες του Μια Μάχη Μετά την Άλλη, ίσως τελικά τα πράγματα να είναι όντως τόσο πολύ απλά – κι ο Σον Πεν όντως να κερδίσει, για μια απολαυστική ερμηνεία, στον πιο αβανταδόρικο ρόλο της πιο πολυτραγουδισμένης ταινίας της χρονιάς. Κάποιες φορές τα πράγματα ίσως και να είναι πιο απλά από ό,τι φανταζόμαστε πως είναι.

Σε κάθε πάντως περίπτωση, συνεχίζω να πιστεύω πως η Τεγιάνα Τέιλορ (στο ρόλο της Περφίντια Μπέβερλι Χιλς) παραμένει το (έστω οριακό) φαβορί στη δική της κατηγορία. Το μισάωρό της στην ταινία είναι απλά ηλεκτρικό, είναι η εντονότερη ανάμνηση μιας ταινίας που πάει να σαρώσει στα Όσκαρ, και που καμία αντίπαλός της δεν έχει την ακαταμάχητη ισχύ να αντιστρέψει μια ολόκληρη αφήγηση. Παρόλαυτά η Μάντιγκαν κέρδισε το SAG. Είναι κι αυτό περίπτωση νίκης της πιο “TikTok/meme” ερμηνείας; Ή δείχνει πως η Μάντιγκαν έχει την δυναμική; Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να υποτιμηθεί η Μοσάκου, που ίσως και να καρπωθεί την γενικότερα φόρα των Αμαρτωλών.

Ο Β’ Γυναικείος φαίνεται αυτή τη στιγμή να μας δίνει την πιο αγωνιώδη κούρσα.

Οριακό φαβορί Β’ Γυναικείου: Τεγιάνα Τέιλορ, Μια Μάχη Μετά την Άλλη

Ορμάει στο φώτο φίνις: Έιμι Μάντιγκαν, Weapons

Καλπάζει για την ανατροπή: Γούνμι Μοσάκου, Αμαρτωλοί

Φαβορί Β’ Ανδρικού: Σον Πεν, Μια Μάχη Μετά την Άλλη

Πάει με αναθυμιάσεις προς τον τερματισμό: Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Συναισθηματική Αξία

Τι είναι αυτό που βλέπω να έρχεται με φόρα;;: Ντελρόι Λίντο, Αμαρτωλοί

ΤΑ ΣΕΝΑΡΙΑ: ΕΥΚΟΛΕΣ ΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΥΟ ΦΑΒΟΡΙ

Τα βάζω κι αυτά μαζί, αλλά σε αντίθεση με τους Β’ Ρόλους εδώ δεν έχει και πολλά να πει κανείς. Οι δύο ταινίες της χρονιάς –οσκαρικά μιλώντας– βρίσκονται σε διαφορετικές κατηγορίες, με τη Μάχη στα Διασκευασμένα Σενάρια και τους Αμαρτωλούς στα Πρωτότυπα. Θεωρούνται κι οι δύο εξαιρετικές σεναριακές απόπειρες, παρά την δικαιολογημένη έμφαση και σε άλλα στοιχεία (σκηνοθετικά, τεχνικά, ερμηνευτικά). Οι υπολοιπες υποψηφιότητες είναι πάρα πολύ πίσω κι από τους δυο τους.

Φαβορί Πρωτότυπου: Ράιαν Κούγκλερ, Αμαρτωλοί

Φαβορί Διασκευασμένου: Πολ Τόμας Άντερσον, Μια Μάχη Μετά την Άλλη

ΤΙ ΑΛΛΑ ΟΣΚΑΡ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑΚΙΑ;

Εδώ που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή, υπάρχουν μερικές κατηγορίες ακόμα που θεωρούνται αρκετά ασφαλείς ως προς τις προβλέψεις.

Το Καλύτερο Κάστινγκ απονέμεται για πρώτη φορά και οι Αμαρτωλοί είναι το μεγάλο φαβορί – αν κερδίσουν το SAG Ensemble, το ξανασυζητάμε.

Η Μουσική είναι από τα ελάχιστα αληθινά κλειδωμένα Όσκαρ της βραδιάς, με τον Σουηδό Λούντβιχ Γκόρανσον να ετοιμάζεται να σηκώσει το τρίτο του Όσκαρ: Οι Αμαρτωλοί είναι μια ταινία απολύτως συνδεδεμένη με την περιπλοκότητα της μουσικής της, και το ότι ο Σουηδός είναι ήδη πολυβραβευμένος (για το Οπενχάιμερ και για το Black Panther) το κάνει ακόμα πιο πάρε-βάλε για τους ψηφοφόρους.

Αντιθέτως, όσο κεντρικό κι αν είναι στους Αμαρτωλούς το κομμάτι I Lied to You, η σαρωτική επιτυχία του Golden είναι άλλου επιπέδου. Οπότε το KPop Demon Hunters έχει κλειδωμένο και το Όσκαρ Τραγουδιού για το smash hit των HUNTR/X, όσο και το ίδιο το Όσκαρ Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων – και δικαιότατα.

Το F1 θα πάρει το Όσκαρ Ήχου και το Avatar: Φωτιά και Στάχτη το Όσκαρ Οπτικών Εφέ. Καθαρά και κρυστάλλινα και τα δύο.

Το Φρανκενστάιν λογικά θα σηκώσει κάποια από τα τεχνικά Όσκαρ, ειδικά Κουστουμιών και Σκηνογραφίας.

Το Όσκαρ Ντοκιμαντέρ θα πάει λογικά στο Perfect Neighbor του Netflix, που έτσι κι αλλιώς έχει παράδοση στην κατηγορία.

Κάποια άλλα τεχνικά (Φωτογραφία, Μακιγιάζ και Κομμώσεις, Μοντάζ) είναι ίσως πιο ανοιχτά, και βλέπω να παίζουν όλα ανάμεσα σε 2-3 ταινίες το καθένα.

ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;

Εδώ έχει ενδιαφέρον το ζήτημα. Για πολύ καιρό η Συναισθηματική Αξία από τη Νορβηγία έμοιαζε φαβορί αχτύπητο καθώς το θέμα ήταν αν μπορεί να πάρει πολλαπλά Όσκαρ από τις 9 υποψηφιότητές της. Πήρε και το BAFTA πριν λίγες μέρες, οπότε… ποιο είναι το ζήτημα τελικά;

Το θέμα είναι πως Ο Μυστικός Πράκτορας έχει στο μεταξύ πάρει όλο το hype. Η ταινία από τη Βραζιλία έχει τεράστια στήριξη, ο Βάγκνερ Μόουρα εντυπωσιάζει τους πάντες, οι Χρυσές Σφαίρες και τα Critics Choice την τίμησαν, και καθώς το παράθυρο της ψηφοφορίας κλείνει, είναι απολύτως η μη αγγλόφωνη ταινία με την οποία μοιάζουν να ασχολούνται οι περισσότεροι άνθρωποι.

Την ίδια στιγμή, για τη Συναισθηματική Αξία δε νιώθω να υπάρχει καθόλου πάθος, και μοιάζει να χάνει και το άλλο Όσκαρ που κυνηγούσε (του Σκάρσγκαρντ). Όλα αυτά είναι εντελώς στον αέρα φυσικά, σα να διαβάζουμε τα φύλλα, ή τον καφέ. Είναι απλώς μια απροσδιόριστη αίσθηση.

Θεματικά, το ότι η Συναισθηματική Αξία είναι μια ταινία σαφώς καλοφτιαγμένη, που ασχολείται με χαρακτήρες που ανήκουν στον κόσμο του θεάματος (ηθοποιούς, σκηνοθέτη) σίγουρα δίνει ώθηση. Αλλά κι Ο Μυστικός Πράκτορας, μιλώντας για μια αντίσταση υπό απολυταρχικό καθεστώς, της δίνει μια πολιτική αμεσότητα που μπορεί να μιλήσει σε πολλούς ψηφοφόρους.

Η πεντάδα είναι συνολικά πάρα πολύ δυνατή φέτος (με τη Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ, το Sirat και το Ένα Απλό Ατύχημα να συμπληρώνουν την κατηγορία) αλλά φαίνεται πως η μάχη είναι ανάμεσα σε Νορβηγία και Βραζιλία. Στα δικά μου μάτια, αυτή τη στιγμή μοιάζει ίσως η πιο ανοιχτή κατηγορία όλων.

Σαν μικρογραφία μιας οσκαρικής χρονιάς που ενώ αρχικά έμοιαζε δίχως ιδιαίτερο σασπένς, τελικά φαίνεται στην τελική ευθεία να αγκαλιάζει μια ευρύτερη αίσθηση αβεβαιότητας.