ΤΟ “INDUSTRY” ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΠΟΓΝΩΣΗ ΣΕ ΚΑΘΗΛΩΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΓΕΜΑΤΗ ΕΘΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΘΗ

Το Industry είναι, πρώτα απ’όλα, ένας εφιάλτης.

Δεν υπάρχει τίποτα το εξιλεωτικό, τίποτα το ανάλαφρο, καμία απόδραση. Δεν υπάρχουν καν χαρακτήρες για τους οποίους να θες πραγματικά να χαρείς. Είναι είτε ανόητοι, είτε διαβολικοί, είτε κάποια συνδυαστική κατάσταση των δύο.

Υπάρχει αγωνία, με το κιλό, αλλά προς τα πού; Όταν δεν μπορεί καν να βρεις τον ορίζοντα, τι νόημα έχει να κολυμπάς;

ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΟΥ ΤΕΡΜΑΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Το Industry ξεκίνησε το 2020 και, όσο τυχαίο κι αν μοιάζει τώρα σαν πληροφορία, στην αρχή είχε συζητηθεί γιατί ο πιλότος του είναι γυρισμένος από τη Λένα Ντάναμ του Girls. Άλλες εποχές!

Η σειρά ακολουθούσε μια ομάδα νεαρών αποφοίτων που προσπαθούν να επιβιώσουν στην εργασιακή ζούγκλα του Λονδίνου, δουλεύοντας σε μια επενδυτική τράπεζα με πολύ μεγάλη ιστορία. Δουλειά τους ως νέα φυντάνια, είναι να πείθουν πελάτες να επενδύσουν. Μεγάλα τα ποσά, μεγάλα τα ρίσκα. Μεγάλο και το φιάσκο φυσικά, κάθε φορά που έρχεται – και δεν είναι καθόλου λίγες.

Οπότε ας το βγάλουμε αυτό γρήγορα από τη μέση. Υπάρχει υπερβολικά πολύ εξειδικευμένο λεξιλόγιο γύρω από τις λεπτομέρειες αυτών των συναλλαγών και αν ανησυχείτε πως τα μισά δε θα τα καταλαβαίνετε, έρχομαι να σας διαβεβαιώσω για να μην ανησυχείτε: δεν θα καταλάβετε ούτε τα μισά. Ούτε λέξη, σχεδόν.

Απλά ακολουθεί το flow και τον γενικότερο τόνο. Πώς ήταν όταν βλέπαμε το House και δεν είχαμε ιδέα τι ήταν όλα τα συμπτώματα και οι αρρώστιες που διαρκώς περιέγραφε, αλλά καταλαβαίναμε τι συμβαίνει στην πλοκή και στο δράμα από το ευρύτερο κλίμα; Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει εδώ. Υπάρχουν στιγμές που όλο το αίθριο των συναλλαγών παγώνει – οι πάντες κοιτάζουν με ανοιχτό το στόμα κάποια από τις κεντρικές μας ηρωίδες, η κάμερα κουνιέται ελαφρώς εν ακινησία, τα αφεντικά αρχίζουν να βρίζουν. Εντάξει, δεν θα χρειαστεί οικονομικό λεξικό, το πιάσαμε το παρασύνθημα.

Πίσω από από αυτές τις συναλλαγές και τα όσα σχέδια και ρίσκα κρύβουν, φανερώνεται το γενικότερο ενδιαφέρον της σειράς των Μίκι Ντάουν και Κόνραντ Κέι. Πετώντας τους νεότερους επαγγελματίες στο στόμα του λύκου, εξισώνοντάς τους ως προσωπικότητες με το κέρδος που θα φέρουν πίσω –πάση θυσία, χωρίς κανείς να νοιάζεται για τις ηθικές επεκτάσεις της κάθε κερδοφόρας συμφωνίας– υπογραμμίζουν την πλήρη σύγχρονη απανθρωπιά.

Ένα αποτρόπαιο περιβάλλον με μόνο φωνές, ρίσκα, και αριθμούς να ανεβοκατεβαίνουν σε μια πεδιάδα από οθόνες, με την όποια αίσθηση ηθικής να έχει μείνει στο προσωπικό ντουλαπάκι όπως περνάμε τον έλεγχο του κτιρίου.

Κεντρικά πρόσωπα του δράματος είναι η Γιαζ της Μαρίσα Αμπέλα, που στην πορεία της σειράς βρέθηκε να ερμηνεύει την Έιμι Γουάινχαους στο βιογραφικό φιλμ Back to Black, αλλά και να δίνει μια απολαυστική ερμηνεία στο κατασκοπικό θρίλερ Σκιές στο Σκοτάδι του Στίβεν Σόντερμπεργκ, και η Χάρπερ της Myha’la. Οι δυο τους είναι αρκετά αντίθετες επαγγελματικά: Η Γιαζ είναι στην ουσία nepo baby (το στάτους και η αρνητική κληρονομιά του πατέρα της θα εξερευνηθεί εκτεταμένα ειδικά στις σεζόν 2 και 3) με τεράστια επαγγελματικά κενά και μειονεκτήματα, ενώ η Χάρπερ είναι αδυσώπητη, με τρελά ένστικτα, και χωρίς φόβο (ή ντροπή) μην κάψει γέφυρες καθώς κινείται από το ένα σημείο στο άλλο.

Γύρω τους υπάρχει ένα σύμπαν χαρακτήρων, άλλων υπερβολικά αγαθών για αυτό τον σκληρό κόσμο, άλλων ψυχικά ασταθών που μοιάζουν έτοιμοι να εκραγούν. Το δε αφεντικό τους, Έρικ Τάο (ο Κεν Λέουνκ του Lost), είναι άλλη μια πολύ ενδιαφέρουσα φιγούρα καθώς έχοντας προ πολλού περάσει την κρίση μέσης ηλικίας, πλέον αρνείται να αποδεχτεί την πραγματικότητα του εαυτού του, και μοιάζει διαρκώς να αναπλάθεται εξ αρχής.

Και, είτε το καταλαβαίνουν είτε όχι, είναι οι πάντες παγιδευμένοι.

Παρακολουθούμε το πολυπληθές ensemble μέσα από την εργασιακή καθημερινότητα (σαν μια διαρκής κρίση πανικού) αλλά και την προσωπική – ό,τι προσωπική ζωή και χώρος τελοσπάντων μπορεί να περισσεύει στο κάθε άτομο. Τα ναρκωτικά και το σεξ, τα ένοχα μυστικά, οι παράνομες σχέσεις, το ανήθικο μπλέξιμο προσωπικού και επαγγελματικού, τα σχέδια που υποσκάπτουν άλλους συναδέλφους… όλα αυτά δεν παρουσιάζονται ποτέ από τη σειρά ως ένα απολαυστικά γκλαμουράτο κομμάτι μιας απαγορευμένης ζωής της ελίτ – όπως συμβαίνει δηλαδή στην πλειονότητα των δραματικών σειρών που ασχολούνται με αρνητικούς χαρακτήρες.

Αντιθέτως, καταγράφονται ως συμπτώματα μιας ζωής-καριέρας σε πλήρες αδιέξοδο της τερματικά καπιταλιστικής εποχής. Σπάνια οι χαρακτήρες αυτοί μοιάζουν να απολαμβάνουν στα αλήθεια κάτι, είναι σαν απλώς να ερμηνεύουν ρόλους που έχουν παιχτεί ξανά και ξανά.

Αυτή η αίσθηση απουσίας προόδου και ευρύτερης ακινησίας, είναι διάχυτη. Στον εργασιακό χώρο της τράπεζας Pierpoint το περιβάλλον είναι πλήρως τοξικό. Ο σεξισμός κυριαρχεί. Το bullying επίσης. Δεν υπάρχει καμία αίσθηση προσωπικών ορίων και ασφαλών χώρων. Είναι μια εφιαλτική ζούγκλα.

Με μια κάμερα να κινείται επίμονα και ακανόνιστα, την ένταση φωνής, πάθους και αγωνίας να μην χαμηλώνει ποτέ, και την πλήρη έλλειψη οποιουδήποτε ηθικού ψήγματος, ζωγραφίζεται ένα μακρύ στιγμιότυπο μιας καταραμένης εργασιακής κόλασης δίχως φρένο ή όριο. Όπου η προδιαγεγραμμένη πορεία του κάθε νέου ατόμου είναι είτε να φύγει μακριά, τρέχοντας, είτε να ωριμάσει μέσα σε αυτό το σύστημα – καταλήγοντας να το συντηρεί και να αναπαράγει τα χειρότερα αποτυπώματά του.

Κι αν ο κόσμος, πολύ απλά, δεν γίνεται ποτέ καλύτερος;

INDUSTRY: ΣΤΗΝ 4Η ΣΕΖΟΝ, ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

Αν το Industry στις 3 πρώτες σεζόν του (και ειδικά στην θαυμάσια 3η) κατάφερε να ακονίσει τα δόντια του και να παραδώσει ένα καθηλωτικό κοινωνικό και οικονομικό θρίλερ πάνω στους μηχανισμούς της παρακμής, η 4η σεζόν έρχεται να αλλάξει τα δεδομένα.

Με έναν ρόλο-κλειδί για τον Κιτ “Τζον Σνόου” Χάρινγκτον ήδη από την 3η σεζόν, να παραδίδει μια εντυπωσιακά καλή ερμηνεία ως Χένρι, κάτι σαν failson ευγενούς καταγωγής. Με τις ισορροπίες να έχουν αλλάξει πλήρως και την σκληραγωγημένη Χάρπερ πλέον σε θέση ισχύος απέναντι στην Pierpoint – η νέα εργαζόμενη που γρήγορα γίνεται αφεντικό, όπως ακριβώς έχει μάθει πως πρέπει να είναι τα αφεντικά.

(Υπάρχει μια απίστευτη σκηνή νωρίς στην 4η σεζόν που, μιλώντας σε έναν επενδυτή που μόλις εξέθεσε, του λέει ψυχρά «αν είναι να πάθεις εγκεφαλικό, να το πάθεις έξω από το γραφείο μου», πριν εκείνος σβήσει με εγκεφαλικό πάνω ακριβώς στο γραφείο της.)

Με τον Τσάρλι Χίτον του Stranger Things να εισβάλει ως ρεπόρτερ που ξεκάθαρα έχει και τη δική του ατζέντα, προσπαθώντας να ξετρυπώσει βρώμικα μυστικά. Και με την Κίρναν Σίπκα (Mad Men, Chilling Adventures of Sabrina) ως βοηθό του Κιτ Χάρινγκτον να γίνεται οριακά θύμα του ρεπόρτερ, πριν εμπλακεί πολλαπλώς με το αφεντικό της και με την Γιαζ.

Αυτά με φόντο έναν πόλεμο που σιγοβράζει ανάμεσα σε δύο εταιρείες που ξεκάθαρα θα συμπαρασύρει και τους ήρωες και τις ηρωίδες, την ώρα που έχουν κι άλλες προσωπικές προκλήσεις να αντιμετωπίσουν. Το φάσμα της βαριάς, αρνητικής κληρονομιάς ρίχνει τη σκιά του πάνω από τη σχέση των Γιαζ και Χένρι, φτάνοντας σε τρομακτικά σκοτεινά σημεία: Το εντελώς στοιχειωμένο 2ο επεισόδιο της 4ης σεζόν, γυρισμένο με έναν αιχμηρό λυρισμό που δεν μοιάζει με τίποτα άλλο που να έχω δει πρόσφατα, υπογραμμίζει την φρίκη του να μεγαλώνεις προς μια προδιαγεγραμμένη πορεία – είτε αυτό σημαίνει το να γίνεσαι ο πατέρας σου, είτε σημαίνει το να γίνεσαι το αφεντικό σου.

Στην 4η λοιπόν σεζόν η σειρά επανεφευρίσκει τον εαυτό της ως τεκνο-συνωμοσιολογικό θρίλερ, χωρίς να χάνει τα στοιχεία που της έδιναν ως σήμερα τον χαρακτήρα της. Έχουμε πληροφοριοδότες, έχουμε κόντρες ισχύος, έχουμε ζητήματα ζωής και θανάτου, γαρνιρισμένα με μια επίμονη απογοήτευση των πάντων. Και πώς να είναι διαφορετικά;

Οι χαρακτήρες του Industry θα έρθουν στην 4η σεζόν σε επαφή με μια παραδοσιακή εκδοχή αριστοκρατίας (αρκεί να μην ρωτήσει κανείς τον πάτερ φαμίλια τι έκαναν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) αλλά και με μια πολύ καινούρια (μια εξαγορά από αιγυπτιακούς επενδυτικούς πόρους που φέρνουν νέες ‘ηθικές αξίες’ στην επιχείρηση). Θα αντικρύσουν άσχημες αλήθειες για τον εαυτό τους. Θα έρθουν αντιμέτωποι με τον θάνατο – που μπορεί να πάρει πολλές μορφές.

Το ότι η σειρά παραμένει καθηλωτική και μέσα από όλα τα αδιέξοδα και τις αναζητήσεις, πιστώνεται σε ένα έξοχο συγγραφικό τιμ, αλλά και σε εξαιρετικό σκηνοθετικό έργο που αποτυπώνει τον τρομερά άγριο ρυθμό της καπιταλιστικής απανθρωποποίησης. Κάτω από ένα πέπλο ψυχρής ηλεκτρονικής μουσικής να δίνει το τέμπο, χαρακτήρες βυθίζονται στα πάθη και παραδίδονται στα ένστικτά τους, και μας προσκαλούν να σταθούμε μάρτυρες καθώς κυνηγούν τον θρίαμβο.

Λίγα πράγματα μπορεί να είναι τελικά πιο συναρπαστικά από αυτό. Ή και εφιαλτικά.