26 ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΜΑΣ ΛΕΙΨΟΥΝ, ΑΝ ΛΕΙΨΟΥΝ ΤΟ 2026
Ο αντικαζαμίας της χρονιάς που μόλις ξεκίνησε.
Κάποια δεν είναι ότι δε μας αρέσουν, αλλά λίγο τα βαρεθήκαμε, μπορούμε να πάρουμε ένα μικρό διάλειμμα και το ξανασυζητάμε. Κάποιους δεν τους βαρεθήκαμε απλά, είναι ότι δε θέλουμε να τους ξαναδούμε και να ακούσουμε ξανά γι’ αυτούς. Και σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, απλά το ξέρουμε ότι μπορούμε και καλύτερα.
Δεν είναι η αρχή του έτους για resolutions. Αυτή η ώρα, αν υποθέσουμε ότι χρειάζεται να υπάρχει, είναι η αρχή της σεζόν όταν γυρνάμε από τις καλοκαιρινές διακοπές – όλοι το ξέρουν αυτό. Όμως, ίσως συμφωνήσουμε για το τι δε θα χαλάσει κι ο κόσμος αν μας λείψει.
Η επιτροπή σοφών που συμβουλεύεται η στήλη έστυψε το μυαλό της κι έδωσε τον οβολό της, εγώ πρόσθεσα-αφαίρεσα-έκοψα-έραψα. Όχι κουνώντας το δάχτυλο και δικάζοντας. Με σαφή διάθεση αυτοκριτικής κι αναστοχασμού, αλλά ΟΚ δε θα γίνουμε που δε θα γίνουμε καλύτεροι, αν δεν κρίνουμε και λίγο πώς θα περάσει ο χειμώνας;
Σε περίπτωση που τα ψάχνατε, να «26 πράγματα που δε θα μας λείψουν, αν λείψουν το 2026»…
– Ο Ντόναλντ Τραμπ.
(Κι ο Πούτιν. Κι ο Νετανιάχου. Κι ο Χαμενεϊ. Και τα κακέκτυπά τους παντού, φυσικά και στην Ελλάδα, αυτοί οι θυμωμενοι, ηληκιωμένοι και μη, άνδρες που θα μας βάλουν να σκοτωθούμε)
– Τα αλληλεγγυόμετρα που αυξομειώνονται μεταξύ Ουκρανίας, Γάζας, Βενεζουέλας και Ιράν, παράγοντας την πιο ανόητη φυλή των σόσιαλ μίντια: τους «γιατί δε λέτε τίποτα;»
– Τίτλοι σε πρωτοσέλιδα όπως «Στα επίπεδα της Εκάλης τα ενοίκια στο κέντρο». Διαβάζεται και το κέντρο ως ΒΠ αποικία – τουριστική Disneyland.
– «Νεοκαφενεία», «γαστροκαφενεία», «ντισκοκαφενεία», «καφενοκαφενεία» γενικά λίγο κράτει με αυτό το έργο, γιατί «καφενείο» και 50ρικο το κεφάλι δεν πάνε μαζί // Επίσης, «λαχανικά στα κάρβουνα» – ναι, να μας τα φέρετε. Δε χρειάζεται να μας λέτε συνέχεια τη φράση «ανοιχτή φωτιά» λες και την ανακαλύψατε. Τη φωτιά.
– Το afrohouse – δεν είναι “afro”, ας πούμε ότι είναι house”, είναι η ηλεκτρονική μουσική που το σκασε από τα ελληνάδικα.
– Με αίσθημα ευθύνης, notropia και πόνο ψυχής, ίσως ο Gio Kay είναι το ιντερνετικό sensation που κάηκε πιο γρήγορα από κάθε άλλο. Ριντ α μπουκ!
– Hey GROK! Μπορείς να μου κάνεις το X (πρώην Twitter) τσοντοσάιτ;
– Αστεία ΠΑΣΟΚ, βραδιές ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ ως «ποπ κουλτούρα». Είμαστε ΟΚ, μπορείτε να το αποσύρετε!
– Το gaslighting της κυβέρνησης κάθε φορά που σκάει το επόμενο σκάνδαλο. Θεέ μου πόσο «δεν είναι αυτό που νομίζετε» ξοδεύεις για να μην πάει κανένας φυλακή για Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές και Πύλο;
– Οι ζυμώσεις στην Κεντροαριστερά. Εκτός αν τις χρησιμοποιείτε αντί για προβατάκια.
– Αν δεν λέγαμε για ένα χρόνο τη λέξη Φασαίος και τα παράγωγά της, δε θα ήταν όλα καλύτερα;
– Τα aesthetics – «εσθέτιξ» για να γίνω κατανοητός. Παιδιά, το κατάλαβαν όλοι ότι δίνουμε προσοχή στη λεπτομέρεια…
– Πόσα ακόμα ριλακια στο Instagram; Πόσα ακόμα explainers που δεν εξηγούν τίποτα αλλά διαβάζουν το AI summary στο πάνω μέρος των αποτελεσμάτων αναζήτησης; Πόσοι ακόμα βαριεστημένοι ρεπόρτερ από δραματικες αίθουσες σύνταξης; Πόσοι ακόμα content creators που μιλάνε με ύφος expert για μουσική, φαγητό και σινεμά χωρίς να λένε τίποτα; Πόσα ακόμα παιδάκια που διαφημίζουν ψησταριές κι έφηβες που μιλάνε για πλαστικές; Ποιος θα το έλεγε ότι το ίντερνετ το 2026 θα κατέληγε low budget τηλεόραση;
(Ευχαριστώ που ήρθατε, όχι στο Ted talk μου αλλά, στο 25th Hour rant μου.)
– Το manifestation. Εκεί που νόμιζα ότι το λέμε μόνο για πλάκα, κατάλαβα ότι έχουμε ξαναπήξει στους Κοέλιο.
– Ο Λιάγκας να συζητά για κιλά στην πρωινή ζώνη (όχι τα δικά του), ο Μπαλάσκας να δίνει από συμβουλές σε γυναικόκτονους και να μας δείχνει το τριχωτό στήθος του που ποτέ δε ζητήσαμε, ο Μπέος να μας λέει «έχω πάει με μαύρη» κι ο Χατζηνικολάου να χασκογελάει.
– Η αντεπίθεση της bro culture ως το πιο ανησυχητικό πράγμα των ημερών που μετατρέπει τους (μετ)έφηβους σε πρώτη ύλη για το νεοφασισμό.
– Η αναζήτηση της αυθεντικότητας (που στο τέλος της ημέρας είναι κι αυτή μια, ίσως η μεγαλύτερη, πόζα). Ας το πάρουμε χαμπάρι: δε θα φάμε σαν λόκαλς αν δεν είμαστε (με) λόκαλς, δε θα το ζήσουμε σαν «φτωχοί» αν δεν είμαστε «φτωχοί», δεν είναι όλα «εμπειρία» μερικά επιτρέπεται να είναι μόνο «διασκέδαση».
– Πήγαμε στο φεγγάρι, πετάμε drones, βγάλαμε αυτοοδηγούμενα αυτοκίνητα…αλλά «δυστυχώς δε γίνεται να το σπάσουμε, πρέπει να πληρώσετε με μια κάρτα».
– Το μαύρο βανάκι, το σύμβολο της Αθήνας τώρα. Αποβιβάζει-επιβιβάζει ροδαλούς τουρίστες σε κάθε πιθανό κι απίθανο σημείο της πόλης, κάνοντας την κίνηση ακόμα πιο απάλευτη και τα νεύρα μας ακόμα πιο κρόσια.
– Το κάπνισμα σε εσωτερικούς χώρους. «Απαγόρευση είχαμε», ξανα αγοράστε κλιβάνους.
– Τα AI posts που περνάνε για αληθινά οι γονείς μας. Δηλαδή, ας μην κρυβόμαστε, κι εμείς. Και το AI FOMO μετά από κάθε εταιρικό μίτινγκ που τελειώνει με «την επόμενη φορά θέλω ιδέες για το πώς θα αξιοποιήσουμε το AI».
– Τα σολντ άουτ. Σε συναυλίες, φεστιβάλ, γήπεδα, θέατρα, σινεμά, ταβέρνες, κομμωτήρια, χασάπικα, καθαριστήρια, βυρσοδεψεία, διαστημόπλοια, αεροπλάνα, λιμουζίνες και τρένα.
– Παναθηναϊκοί και Ολυμπιακοί να ζητάνε κι άλλες μεταγραφές μετά από κάθε ήττα της ομάδας τους στην Ευρωλίγκα.
– «H μανία με την Ιαπωνία». Απ’ όσους ταξιδέψαμε εκεί το ‘24-25 και γυρίσαμε γεμάτοι vibes κι attitude για να παραγγείλουμε τα ίδια υπερτιμημένα ράμεν.
– Κακοκαιρίες με καλλιτεχνικά ονόματα, δυο βροχές και λίγο κρύο «ακραία καιρικά φαινόμενα» ενώ είναι Χριστούγεννα κι έχει σχεδόν καύσωνα.
– Θα έρθει μια μέρα που θα το πληρώσουμε ως ανθρωπότητα όλο αυτό με τα Crocs!
