ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΜΒΛΩΣΕΙΣ ΕΠΕΣΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ;

Είναι η πιο ενοχλητική, με όλες τις παραλλαγές της, φράση από αυτές που εντοπίζονται συχνά, αν όχι κυριαρχούν, στον δημόσιο λόγο. 

«Ε, δεν πέσαμε κι από τα σύννεφα…», «φέρτε ένα σύννεφο να πέσω», «πέφτει κανείς από τα σύννεφα;» και ούτω καθεξής. 

Ναι, οκ, τα έχουμε δει όλα, αυτά τα τελευταία 15 χρόνια της κρίσης (και της περιόδου μετά από αυτήν). Χαμένα κεκτημένα, χαμένα προνόμια, εντελώς χαμένα προσχήματα. Όμως αυτή η αφ’ υψηλού στάση, αυτό το υπεράνω που τάχα μένει απαθές γιατί «τα ξέρει ότι γίνονται» δεν είναι μόνο αμυντικός μηχανισμός που φρενάρει τις φρίκες/απογοητεύσεις που πια η επικαιρότητα σερβίρει καθημερινά. Είναι και λίγο πνευματική τεμπελιά, δηλώνει μια μόνιμη στάση παραίτησης που συνδυάζεται συχνά με το αναδυόμενο τρεντ της «αποφυγής των ειδήσεων».

Κάπως έτσι οι υποκλοπές απομειώνονται σε «ελά μωρε αυτοί πάντα παρακολουθούνται μεταξύ τους…ασε που για να σε παρακολουθούν, κάτι θα χεις κάνει». Mega σκάνδαλα σαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ καταχωρίζονται ως «τα κλασικά κόλπα που γίνονται πάντα με τις επιδοτήσεις» και μετατρέπονται σε επιθεώρηση με Φραπέδες, Χασάπηδες και Μαγειρίες, επιτρέποντας στον Πρωθυπουργό να αναφέρεται σε αυτά ως «η Ελλάδα που θέλουμε να αφήσουμε πίσω», σαν να μην εμπλέκονται σε ρόλο ενορχηστρωτή κορυφαία στελέχη της κυβέρνησής του. Το ίδιο και με την εποποιία Παναγόπουλου στην ΓΣΕΕ που «ε, τι περιμένεις, εργατοπατέρες…», αγνοωντας πόσα πλοκάμια είχε οριζοντίως κι αυτό το σύστημα, αμαυρώνοντας κι άλλο τη σημασία του συνδικαλισμού σε μια εποχή που εργαζόμενοι χειροκροτάνε το αφεντικό τους παρότι κατηγορείται για παραλείψεις που οδήγησαν στο θάνατο 5 συναδελφισσών τους. 

Έχουμε γίνει τόσο χοντρόπετσοι. Κυνικοί. Εξυπνάκηδες.

Είμαστε όμως στ’ αλήθεια;

Πώς μπορείς, δηαλδή, να μην «πέσεις από τα σύννεφα» με την αποκάλυψη του NEWS 24/7 για τις αμβλώσεις; Η Ευτυχία Σουφλέρη έκανε κάτι που μοιάζει απλό, μα είναι η πεμπτουσία του ρεπορτάζ. Πήρε τηλέφωνο σε 80 Γενικά Νοσοκομεία σε όλη την Ελλάδα και ρώτησε αν πραγματοποιουν αμβλώσεις – στην άλλη άκρη της γραμμής, συνήθως κάποιος-α από τους-τις γυναικολόγους του νοσοκομείου. Το αποτέλεσμα; Σε 46 από τα 80 νοσοκομεία η απάντηση ήταν ότι «δεν κάνουν αμβλώσεις» (27 απάντησαν καταφατικά, 7 απέφυγαν να απαντήσουν).

Άραγε ούτε αυτό μας ταρακουνά; Ότι περισσότερα από τα μισά δημόσια νοσοκομεία σε όλη την Ελλάδα αρνούνται κάτι που είναι, μόνο θεωρητικά όπως αποδεικνύεται, λυμένο με νόμο του 1986; Δε μας σοκάρουν ούτε όσα άκουσε η δημοσιογράφος στο ρεπορτάζ (από περιφρόνηση κι έντονη αποδοκιμασία ως ομολογία ότι η κλειστή κοινωνία π.χ. του νησιού δεν επιτρέπει να γίνονται τέτοια πράγματα);

Το ρεπορτάζ προκάλεσε, φυσικά, αντιδράσεις. Έγιναν ερωτήσεις από κόμματα στη Βουλή (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά), έγινε viral στα σόσιαλ, έφτασε φυσικά και στην τηλεόραση όπου συζητήθηκε -καμία έκπληξη εδώ, όντως -με τον απολύτως λάθος τρόπο: ως debate που «πρέπει να ακούσουμε και τις δύο πλευρές», σε κάποια εκπομπή η άλλη πλευρά ήταν ένας παπάς. 

Οι ηγεσίες των νοσοκομείων κρύφτηκαν πίσω από την ερμηνεία ότι οι γιατροί μπορούν να αρνηθούν κατά συνείδηση, αλλά «η ατομική άρνηση δεν μπορεί να μετατραπεί σε θεσμική άρνηση του νοσοκομείου». Ο δε υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, σε ένα μικρό διάλειμμα από την εξαντλητική περφόρμανς της τελευταίας εβδομάδας, ξεκαθάρισε στο NEWS 24/7: «Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ζήτημα νομιμότητας των αμβλώσεων». (Μερικά χρόνια πριν, βέβαια, το σήκωνε ο ίδιος μαζί την γνωστή αθλητική εφημερίδα πρωτοσέλιδου.) 

Δεν έχουν περάσει άλλωστε και πολλές εβδομάδες που το θέμα των αμβλώσεων βρισκόταν ξανά στο επίκεντρο με τις πολυσυζητημένες δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού. Έκτοτε εκείνη συνεχώς ανασκευάζει, παραπονιέται ότι διαστρεβλώνονται τα λεγόμενά της, αλλά κι όλο επανέρχεται. Όπως πριν λίγες μέρες που είπε στην τηλεόραση ότι «ως παιδίατρος έχει άλλα δεδομένα, στην Ελλάδα καταγράφονται περίπου 68.000 γεννήσεις ετησίως, ενώ οι αμβλώσεις φτάνουν περίπου τις 250.000 τον χρόνο». Δεν μπήκε στον κόπο να μας πει βέβαια, ως παιδίατρος πάντα, από ποια επίσημη πηγή αντλεί αυτόν τον εξωφρενικό αριθμό των αμβλώσεων, αν υπάρχει κι αλλού καταγεγραμμένος εκτός από το μυαλό της. Στην ίδια συνέντευξη είπε και κάτι άλλο, μίλησε για την οικονομική ένδεια ως βασική αιτία των αμβλώσεων.  Πλησιάζοντας στην ουσία του ζητήματος, πέραν φυσικά του θεμελιώδους δικαιώματος της αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος: για οποιοδήποτε μέρος του κόσμου κι αν μιλάμε, από την ελληνική επαρχία ως τη βαθιά Αμερική, οι απαγορεύσεις δεν εξαφανίζουν τις αμβλώσεις, απλά τις κάνουν πολύ πιο επικίνδυνες.

Μόνο λυμένα, λοιπόν, δεν είναι κάποια πράγματα. Το αποδεικνύει π.χ. το πώς και σε ποιους απευθύνεται ένα νέο «πρόσωπο υψηλής αποδοχής», όπως η Καρυστιανού. Σε ένα κομμάτι της κοινωνίας που έχει διαμορφώσει μια παράλληλη πραγματικότητα, το οποίο, ναι, μπορεί να υπήρχε πάντα αλλά τώρα έρχεται πολύ διεκδικητικά και καθόλου «ντροπαλά» να κατουρήσει την περιοχή του (θυμάστε που κάποτε τα γκάλοπ δε μετρούσαν σωστά τη Χρυσή Αυγή, γιατί όσοι θα ψήφιζαν τους φασίστες δεν το δήλωναν στις δημοσκοπήσεις;). 

Το απελπιστικό, αλλά παράλληλα και το καμπανάκι, είναι ότι στο κομμάτι αυτό πρωταγωνιστούν δημόσιοι λειτουργοί. Είναι οι γιατροί του ρεπορτάζ του NEWS 24/7, είναι οι τοπικοί κι εκκλησιαστικοί άρχοντες που ασκούν τις πιέσεις («θα μας αφορίσουν αν κάνουμε αμβλώσεις»), δε χρειάζεται να επανάλαβουμε τα δεκάδες περιστατικά εκφασισμού της ΕΛ.ΑΣ. 

Είναι ο πρόεδρος του δικαστηρίου που μάλωσε την 19χρονη που κατήγγειλε τον βιασμό της στο Α.Τ. Ομονοίας λέγοντας «κανονικά δίνεις ένα χαστούκι και το καταγγέλεις» – τόσο λάθος απ’ όπου και να το πιάσεις. Είναι το αδιάκοπο victim blaming στη δίκη Φιλιππίδη που κατέληξε στο αμίμητο «η καταγγέλουσα δεν μας απάντησε καν τι εσώρουχο φορούσε ο κατηγορούμενος». (Στην πρόσφατη δίκη του ηθοποιού και σκηνοθέτη Λάμπρου Φιλίππου δε, η εισαγγελέας πρότεινε την αθώωση του για δύο απόπειρες βιασμού και ενός βιασμού σε βάρος δύο γυναικών – το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο αποφάσισε ότι είναι ένοχος.) Είναι το συγκλονιστικό άρθρο της Αριάν Λαμπέντ που αποκάλυψε τους δύο βιασμούς που έχει υποστεί στην εφηβεία της και περνώντας στην πρόσφατη εμπειρία της ως μάρτυρας σε σχετική δίκη, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «η ελληνική δικαιοσύνη δίκασε και τα θύματα», μεταφέροντας κι ενα στιγμιότυπο με τον πρόεδρο του δικαστηρίου να λέει στους συνηγόρους (αφού τους έχει επιτρέψει να μετατρέψουν σε προσβλητικό ροντέο της διαδικασία): «Hρθε η Λαμπέντ να μας πει τι, για την υπόθεση; Για την οργάνωσή της ήρθε να μας πει!»

Παραδείγματα από το χώρο της δικαιοσύνης, της τοπικής αυτοδιοίκησης, των σωμάτων ασφαλείας, της υγείας, δε θέλω καν να σκέφτομαι τι μπορεί να συμβαίνει στην εκπαίδευση. 

Ας βρούμε λοιπόν το κοντινότερο σύννεφο κι ας αρχίσουμε επιτέλους να πέφτουμε. Είναι ολέθρια πολυτέλεια να μην το κάνουμε…