ΠΟΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΣΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑΣ;

Ο στόχος: Να πέσει ο Μητσοτάκης ή να ανασυγκροτηθεί η ριζοσπαστική Αριστερά; 

Εντελώς πάνω στο τραπέζι και πιο επιτακτικό από ποτέ, τουλάχιστον από το 2019 και μετά, το ερώτημα. Οι καταιγιστικές εξελίξεις αυτής της εβδομάδας, με τις νέες δικογραφίες της ευρωπαϊκής εισαγγελίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ να ζητούν άρση ασυλίας βουλευτών και υπουργών (έως και για κακουργήματα) προκάλεσαν κατακραυγή, παραιτήσεις κι έναν όπως όπως ανασχηματισμό. 

Ο πολιτικός χρόνος ξαφνικά πυκνώνει, το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών μπορεί πια να μην είναι στρατηγική επιλογή πολυτελείας για την κυβέρνηση αλλά η μόνη διέξοδός της για να ξεφύγει από τη δίνη που βρίσκεται αυτήν την στιγμή με περισσότερα από 20 στελέχη της να ελέγχονται για τις υποθέσεις που απασχολούν την ελληνική κοινωνία και την ελληνική δικαιοσύνη (υποκλοπές, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ).

 

Η μέθοδος: Όλοι πίσω από τον Τσίπρα ή ο καθένας μόνος του όπως μπορεί (…και όπως θέλει);

Δεν είναι ότι δε γίνονται πράγματα. 

Ο Αλέξης Χαρίτσης παραιτήθηκε από την ηγεσία της Νέας Αριστεράς, στην οποία βγαίνει μπροστά πια ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης – μια αλλαγή σκυτάλης χωρίς δράμα πάνω στη βάση της στρατηγικής διαφωνίας. Ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε την πρώτη μεγάλη, κι εφ’ όλης της ύλης, συνέντευξη μετά την παραίτησή του από το βουλευτικό αξίωμα, προσδιόρισε την ανακοίνωση του νέου κόμματος για τον Σεπτέμβριο, αν και δήλωσε ότι θα είναι παρών εφόσον το κάλεσμα στις κάλπες γίνει νωρίτερα. Ο Γιώργος Βασιλειάδης, πρώην υφυπουργός κι από τους στενούς συνεργάτες του Τσίπρα και στη νέα εποχή, απάντησε «βλέπετε εσείς άλλον τρόπο;» σε δημοσιογραφική ερώτηση αν η ανασυγκρότηση της Αριστεράς προϋποθέτει τη διάλυση ΣΥΡΙΖΑ-Νέας Αριστεράς. (Ο Βασιλειάδης, να σημειωθεί, είναι εν ενεργεία μέλος του ΣΥΡΙΖΑ.) Η Έλενα Ακρίτα απόρησε με την αποστροφή της συνέντευξης Τσίπρα ότι «το νέο κόμμα θα γεννηθεί  μέσα στην κοινωνία και δε θα έχει εν ενεργεία βουλευτές», υπενθυμίζοντας ότι σύμφωνα με το top-10 του Vouliwatch και οι δέκα πιο δραστήριοι βουλευτές ανήκουν στον ΣΥΡΙΖΑ.

Αν έχει κάποια σημασία, για να τελειώσει και οριστικά η φαντασίωση περί «λαϊκού μετώπου» α λα φρανσέ, το ΠΑΣΟΚ στο πρόσφατο συνέδριο επιβεβαίωσε την «αυτόνομη πορεία» του (αποκλείοντας πάντως και το ενδεχόμενο συνεργασίας με ΝΔ). Επίσης, στο έργο των τελευταίων ημερών «εξελίξεις στον «προοδευτικό χώρο» (με cameos προσώπων που πέρασαν κάποτε από εκεί) βλέπουμε και σκηνές δράσης με την αστείρευτη καθημερινή παρουσία της  Ζωής Κωνσταντοπούλου (στην οποία ανήκει και το ευφυολόγημα του τίτλου περί «νέας δημοκρατίας-νέας δικογραφίας»), αλλά και σκηνές αυθεντικής κωμωδίας με τον Στέφανο Κασσελάκη αυτήν την εβδομάδα να λέει «εδώ είμαι κι εγώ» στη Μαρία Καρυστιανού αλλά και να στηρίζει τον…Τόμας Γουόκαπ. 

 

Η μεγάλη εικόνα: Η Αριστερά θέλει να είναι κυβερνώσα ή «αγνή»;

Το κλασικό, υπαρξιακό δίλημμα – καθαρά φιλολογικό μέχρι το 2015. Θα αναρωτηθεί κανείς γιατί όχι και τα δύο; Γιατί αν ισχύει το ένα, να μην ισχύει και το άλλο; 

Η Αριστερά είναι εγκλωβισμένη σήμερα, όχι μόνο στην Ελλάδα, σε ένα πολιτικό τερέν που ορίζεται από τη Δεξιά (κι ενίοτε την Ακροδεξιά). Σε μια ατζέντα φόβου, μισαλλοδοξίας, αποκλεισμών και διακρίσεων. Στην παραπάω κουβέντα, με έναν περίεργο τρόπο, όλοι έχουν δίκιο: κι ο Αλέξης Χαρίτσης που είναι υπέρ ενός λαϊκού μετώπου-ευρύτερου συνασπισμού γιατί μόνο έτσι υπάρχει προοπτική νίκης, κι ο Παύλος Γερουλάνος που σε συνέντευξή του στο NEWS 24/7 πριν 1.5 χρόνο αναρωτιόταν για την κεντροαριστερά «Πώς βρε παιδιά θα το κάνουμε αυτό το πράγμα; Πώς θα συζητήσουμε;», κι ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης που περίπου λέει μα αν βάλουμε τόσο νερό στο κρασί μας πώς θα πούμε κάτι ουσιαστικά διαφορετικό, ίσως ακόμα κι ο Διονύσης Τεμπονέρας που σε πρόσφατο άρθρο του περιέγραψε ως T.I.N.A. (There Is No Alternative/ δεν υπάρχει εναλλακτική) της ευρύτατης Αριστεράς την στοίχιση δίπλα στον Τσίπρα αφού κανένας από τους επίδοξους διαδόχους του δεν αποδείχθηκε εξίσου δημοφιλής.

Όλοι έχουν το δίκιο τους, μόνο που το άθροισμα των δίκαιων δεν βγάζει νόημα. Ο κύκλος δεν τετραγωνίζεται. Ειδικά αν βάλεις στην εξίσωση προσωπικές φιλοδοξίες, επαγγελματική αγωνία και τον προβληματικό, ημιτελή απογαλακτισμό του ΣΥΡΙΖΑ από τον Τσίπρα (ίσως και του Τσίπρα από τον ΣΥΡΙΖΑ) που μοιάζει περίπου με το σχήμα «αυτή τη φορά, θα το κάνω ακριβώς όπως θέλω» – «αν μας άκουγες δε θα φτάναμε ως εδώ».

Σε κάθε περίπτωση, ας το επαναλάβουμε, ο πολιτικός χρόνος μπορεί να γίνει τόσο πυκνός που η ζωή θα δώσει τις απαντήσεις. Αυτό που μέχρι τώρα φαίνεται (να αντιλαμβάνονται αλλά) να μην μπορούν να υπερβούν οι πρωταγωνιστές – ειδικά όσοι δεν αντιστέκονται στον πειρασμό «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου»- είναι ότι δίνοντας προς τα έξω την εικόνα ενός αέναου ριάλιτι δε θα ανακτήσουν ποτέ την αξιοπιστία τους, άρα και την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων. Για την ακρίβεια δε θα τους πείσουν να σηκωθούν από τον καναπέ που είναι και το πραγματικό στοίχημα του «προοδευτικού χώρου».

Πολλοί αναρωτιούνται τις τελευταίες μέρες τι άλλο χρειάζεται να γίνει για να πέσει η κυβέρνηση των 34 παραιτήσεων, των αμέτρητων μεγάλων σκανδάλων, των ατελείωτων δικογραφιών, της διαρκούς θεσμικής παρωδίας. Υπάρχει και κάτι χειρότερο. Να πέσει, εκ των πραγμάτων, από μόνη της και να μην υπάρχει κανένας να την κερδίσει…