ΜΙΑ ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΛΗΓΗ ΣΤΟ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΧΩΡΙΟ

Αν με έναν μαγικό τρόπο προσγειωνόταν κάποιος στο «Ολυμπιακό χωριό», δύσκολα θα πίστευε ότι βρίσκεται στην Ελλάδα: φαρδείς δρόμοι με πληθώρα κυκλικών κόμβων, χαμηλές διώροφες ή τριώροφες πολυκατοικίες σε παστέλ χρώματα με τη δική τους αυλή και ούτε δείγμα καλωδίου στον ορίζοντα, είναι μερικά από όσα συνθέτουν μια αψεγάδιαστη εικόνα, πολύ μακριά από όσα βλέπουμε στο λεκανοπέδιο.

Είναι σαν να περπατάς σε κάποια οικιστική περιοχή αμερικανικής κωμόπολης ή ευρωπαικής γειτονιάς.

Βέβαια, επειδή αναγκαστικά πρέπει να μπεις από κάποια από τις τρεις εισόδους του, αν τύχει να μπεις από την Α’ πύλη, από την λεωφόρο Κύμης, η εικόνα θα σε προσγειώσει στην ελληνική πραγματικότητα από την πρώτη στιγμή.

Εκεί χάσκει ένα τεραστίων διαστάσεων (23.540 τετραγωνικά μέτρα), πλήρως λεηλατημένο κτήριο, η παρακμή του οποίου θλίβει και τον απλό περαστικό υπενθυμίζοντας την τύχη πολλών ακόμη Oλυμπιακών Aκινήτων.

Περνώντας από τα χέρια της Μονής Βατοπεδίου, σε κυπριακή offshore, πλέον αν και υπάρχει απόφαση εφετείου για την επιστροφή του στο ελληνικό δημόσιο, η δικαστική διαμάχη συνεχίζεται ενώ εξακολουθεί εδώ και 22 χρόνια έχει μένει αναξιοποίητο.

ΟΤΑΝ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΒΑΖΟΥΝ ΠΛΑΤΗ

«Είναι από τις τελευταίες ανοιχτές πληγές που έχουμε ακόμα» λέει ο 27χρονος Αναστάσης Γιαννόπουλος που κατοικεί στο Ολυμπιακό Χωριό.

Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα, ο ΟΕΚ (Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας) που έχτισε τα  διαμερίσματα του Ολυμπιακού Χωριού που φιλοξένησαν πάνω από 17.000 αθλητές, τα μετέτρεψε ώστε να δοθούν μετά από κλήρωση σε δικαιούχους του ΟΕΚ. Πράγματι το 2006, πάνω από 10.000 άνθρωποι στεγάστηκαν στα διαμερίσματα αποπληρώνοντας ένα ευνοϊκό δάνειο.

«Είναι μια πόλη που φύτρωσε από το πουθενά, σε μια περιοχή όπου δεν υπήρχε ζωή» λέει ο Γιαννόπουλος και εξηγεί ότι στην αρχή η μετοίκηση ήταν δύσκολη, όμως έχοντας την ανάγκη της δημιουργίας μιας κοινότητας, οι κάτοικοι έβαλαν πλάτη, συνεργάστηκαν, οργανώθηκαν σε συλλόγους και έκτοτε προσπαθούν να βελτιώσουν το μέρος όπου ζουν.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα μικρά καταστήματα που υπάρχουν διάσπαρτα στο Ολυμπιακό Χωριό. Το καθένα από αυτά ενοικιάζονταν για να επιτελέσει έναν ρόλο: ιχθυοπωλείο, παντοπωλείο, βιντεο κλαμπ κ.α. Όμως λόγω του υψηλού ενοικίου που προέκυψε από την πλειοδότηση, τα καταστήματα σύντομα έκλεισαν.

Όπως θυμάται η Εύα Πασχαλίδου, πρόεδρος του συλλόγου γυναικών Ολυμπιακού Χωριού «Η Καλλιπάτειρα», λίγο αργότερα ξεκίνησε ο βανδαλισμός τους και αν δεν ήταν οι κάτοικοι να τα προστατέψουν, συντηρώντας τα με δικά τους μέσα για να τα χρησιμοποιήσουν οι σύλλογοι, θα καταστρέφονταν εντελώς.

«Η ΔΥΠΑ αναγνώρισε την προσπάθεια που κάναμε να μην καταστραφούν αυτά τα κτήρια και μας τα παραχώρησε για να τα λειτουργήσουμε» λέει η ίδια, προσθέτοντας ότι πλέον και τα 25 καταστήματα λειτουργούν σήμερα από εθελοντικούς φορείς και συλλόγους των κατοίκων.

Αντίστοιχα, παρακολουθώντας καθημερινά τον βανδαλισμό στο τεράστιο κτήριο της εισόδου Α’, οι κάτοικοι προσπάθησαν να επιστήσουν την προσοχή των αρμοδίων, αλλά δεν τα κατάφεραν.

Το 2010, όταν η Πασχαλίδου ήταν πρόεδρος του συλλόγου κατοίκων Ολυμπιακού Χωριού έκαναν μια συμβολική κατάληψη στο χώρο με σκοπό να προστατέψουν το κτίριο από τους βανδαλισμούς, όπως είχε γίνει και με τα κιόσκια.

Για μήνες, οι κάτοικοι πραγματοποιούσαν τα συμβούλιά τους στο χώρο και παράλληλα, έκαναν πολλές αναφορές για το θέμα στα Υπουργεία και μέσω βουλευτών όλων των παρατάξεων έφερναν το θέμα στην Βουλή των Ελλήνων.

ΕΝΑ ΓΙΓΑΝΤΙΟ ΚΕΝΟ ΚΟΥΦΑΡΙ

«Κανείς όμως δεν μας άκουσε και το αποτέλεσμα ήταν ότι μετά την κατάληψη μας, ο βανδαλισμός συνεχίστηκε πιο έντονα και δεν μπορέσαμε να το σώσουμε παρά τις προσπάθειες που κάναμε. Φτάσανε στο σημείο να πάρουν ολόκληρη την σκεπή αλουμινίου ενός αμφιθεάτρου» λέει η Πασχαλίδου

Η λεηλασία συνεχίστηκε σταθερά όλα αυτά τα χρόνια. Από το κτήριο λείπουν πολλά παράθυρα, όλες οι ψευδοροφές κρέμονται, και έχουν κλαπεί όλα όσα ήταν δυνατό να μεταφερθούν , από καλώδια, μέχρι έπιπλα και κλιματιστικά που υπήρχαν στον χώρο.

Σε κάθε τετραγωνικό απλώνεται ένα χαλί από σπασμένα τζάμια, αποτελώντας ίσως το τελευταίο στοιχείο που μπορεί να κάνει τον επισκέπτη να φανταστεί την εντυπωσιακή εικόνα που κάποτε θα είχε το κτήριο με την γυάλινη πρόσοψη. Ισχνό φάντασμα αυτού, η γέφυρα που συνδέει τα δύο οικόπεδα και είναι η μόνη που έχει μείνει φαινομενικά ανέγγιχτη.

Τραγική ειρωνεία η σήμανση “Ο χώρος φυλάσσεται” κολλημένο σε τοίχους του κτιρίου που μοιάζει εντελώς βομβαρδισμένο.

ΤΟ ΚΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΒΑΤΟΠΕΔΙΟΥ

Κατα τους Ολυμπιακούς Αγώνες όσοι θυμούνται το επονομαζόμενο τότε «κτήριο Υπηρεσιών», μιλάνε για ένα αρχιτεκτονικό στολίδι, γεμάτο γραφεία, που λειτουργούσε ως διοικητικό κέντρο όλης της οργάνωσης, ως κέντρο υποδοχής των αθλητών και διαπιστευτήριο.

Μάλιστα όπως παραδέχεται το τότε Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, ήταν το μόνο κτήριο (το οποίο βρίσκονταν στην δικαιοδοσία του) που παρελήφθη οριστικά, καθώς πολλές εργολαβίες σε κτίρια και κατοικίες του Ολυμπιακού Χωριού ήταν ακόμα εκκρεμείς μέχρι και το 2010.

Το σχέδιο ήταν μετά τους Αγώνες να φιλοξενήσει το Υπουργείο Εργασίας, όμως αυτό δεν προχώρησε. Αντιθέτως, πέρασε στην κτηματική Υπηρεσία και από εκεί δόθηκε στην Μονή Βατοπεδίου ως αντάλλαγμα για την λίμνη Βιστωνίδα. Έτσι, το όνομά του ανάμεσα στους κατοίκους έμελλε να μείνει ως το «κτήριο της Μονής Βατοπεδίου».

 

Το κτήριο ήδη είχε αρχίσει να βανδαλίζεται από πολύ νωρίτερα αλλά ακόμα και μετά το 2007 η Μονή δεν το αξιοποιησε, αντιθέτως – όπως έκανε και με τα υπόλοιπα ακίνητα που περίερχονταν στα χέρια της- το πουλησε σε μια offshore εταιρία. Στην συγκεκριμένη περίπτωση την πούλησε σε μια νεοσυσταθείσα εταιρεία κυπριακών συμφερόντων, που αγόρασε το 2008 διάφορα κτήρια της Μονής Βατοπεδίου στις Αχαρνές, έναντι 41 εκατ. ευρώ.

Το ακίνητο δεν πρόλαβε να αξιοποιηθεί από τους ιδιώτες καθώς ξέσπασε θύελλα αντιδράσεων με το σκάνδαλο Βατοπεδίου, και το 2012 ξεκίνησε η εκδίκαση των αγωγών που έκανε το ελληνικό Δημόσιο κατα της Μονής για τις ανταλλαγές των ακινήτων.

Τελικά, το 2025 εκδίδεται απόφαση από το τριμελές εφετείο Αθηνών που δέχεται ότι η Μονή – και άρα ούτε η κυπριακή εταιρία- δεν απέκτησε ποτέ το ακίνητο. Ως κύριος λοιπόν, εμφανίζεται πλέον το Υπουργείο Οικονομικών, όμως πληροφορίες κάνουν λόγο για το η δικαστική διαμάχη δεν έχει λήξει ακόμα, καθώς η εταιρία πρόκειται να στραφεί στον Άρειο Πάγο για να αιτηθεί αναίρεση της απόφασης. Από το πλευρά του το Υπουργείο Οικονομικών απαντώντας στις ερωτήσεις του NEWS 24/7, σημειώνει ότι το εν λόγω ακίνητο δεν έχει περάσει στην κατοχή και διαχείρηση του ελληνικού Δημοσίου και έτσι αποποιήται την ευθύνη για την κατάστασή του. Όπως εξηγεί, η διαδικασία παράδοσης από τον τωρινό ιδιοκτήτη προς το Δημόσιο προγραματίζεται να γίνει στο επόμενο διάστημα.

Προς το παρόν, το κτίριο συνεχίζει να «σαπίζει» μέρα με την μέρα ενώ η πολυτάραχη ιστορία του αποδεικνύει περίτρανα την τεράστια αξία του. Άλλωστε και μόνο από το μέγεθός του, αντιλαμβάνεται κανείς τις πολλές δυνατότητες αξιοποίησης που θα μπορούσε να έχει σε μια περιοχή που υπολλείπεται υποδομών.

«Μας θλίβει να βλέπουμε καθημερινά στην πόλη μας αυτό το ακίνητο. Θα μπορούσε να στεγάσει πάρα πολλά που έχουμε ανάγκη το Ολυμπιακό Χωριό και ακόμη και να δημιουργήσει θέσεις εργασίας για τους κατοίκους» λέει η Πασχαλίδου, «Επιπλεον, δεν πρέπει να ξεχανάμε ότι για την δημιουργία του επιβαρύνθηκε ο ελληνικός λαός και τελικά αφέθηκε να λεηλατηθεί».

Όπως υποστηρίζουν οι κάτοικοι της περιοχής  στο εσωτερικό του βρίσκουν καταφύγιο χρήστες ναρκωτικών ουσιών αλλά και άτομα που λεηλατούν ό,τι έχει μείνει ακόμη και τα λιγοστά παράθυρα που κρέμονται.

«Κάτι που συζητάμε και μεταξύ μας συχνά είναι η τύχη αυτού του κτηρίου. Μας φαίνεται κάπως αστείο να συζητείται το να χτιστεί ένα εμπορικό κέντρο στην Γ’ Είσοδο σε μια μεγάλη αλάνα και να μην συζητείται η αξιοποίηση αυτού του κτηρίου που ήδη υπάρχει» καταλήγει με πικρία ο Γιαννόπουλος στην συζήτησή μας.