Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΚΟΥΜΠΑ ΠΑΤΟ ΣΤΗΝ ΠΡΟΝΟΙΑ – ΠΩΣ ΕΠΗΡΕΑΖΕΤΑΙ Η ΣΤΕΓΑΣΗ

Στα τέλη του 2025 ανακοινώθηκε πως φέτος η Ελλάδα θα ασχοληθεί με την κοινωνική κατοικία, ένα ζήτημα που ήμασταν στο μηδέν. Κυριολεκτικά, δεν ασχοληθήκαμε στο ελάχιστο, από το 1980 και μετά.

Διευκρινίστηκε ότι το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει από 2.000 έως 5.000 κατοικίες που θα απευθύνονται σε μεγάλο εύρος πληθυσμού και δη σε ευάλωτα νοικοκυριά.

Δεν διευκρινίστηκαν πολλά άλλα, σημαντικά. Για παράδειγμα, ποιο είναι το ακριβές πρόβλημα. Πόσοι άστεγοι υπάρχουν στην Ελλάδα.

Κρατήστε τα αυτά, όπως βλέπετε κάποιους αριθμούς σχετικούς με το πώς τα πάει η χώρα στην κοινωνική προστασία, συγκριτικά με τα άλλα μέλη-κράτη της ΕΕ.

Δεν είμαστε απλά κακοί. Είμαστε οι χείριστοι, όπως αποτυπώνεται συστηματικά σε όλους τους δείκτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πλην ενός.

Δώσε στο λαό συντάξεις

Η μόνη πτυχή της κοινωνικής πρόνοιας, στην οποία διακρινόμαστε, με ποσοστό που ανήκει στα υψηλότερα της ΕΕ, είναι οι συντάξεις. Απορροφούν το 50 με 60% των κοινωνικών δαπανών στην Ελλάδα, με το μέσο όρο της ΕΕ να είναι στο 45 με 47%.

Κατά τα άλλα, ουδέν, σε ό,τι αφορά δηλαδή, τις δαπάνες για την οικογένεια, τα παιδιά, την ανεργία και τη στέγαση είμαστε στον πάτο των αξιολογήσεων.

Χαρακτηριστικά, στην επίδραση των κοινωνικών μεταβιβάσεων, εκτός συντάξεων, στη μείωση της φτώχειας, η “βαθμολογία” μας είναι από τις χαμηλότερες στην ΕΕ  (περίπου 4.5%, με τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να είναι 8.5%).

Στον κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, είμαστε στην τρίτη χειρότερη θέση, μετά τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία (26.9% vs 21%), με περίπου 2.7 εκατομμύρια Έλληνες να βρίσκονται σε αυτήν την κατάσταση.

Στον κίνδυνο της φτώχειας, μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις, για μονογεϊκές οικογένειες, είμαστε στο 19.6%, με το χαμηλότερο του μέσου όρου της ΕΕ να είναι στο 16%. Για παιδιά τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα (22.4%).

Στις παροχές για την αναπηρία, το ύψος των δαπανών και της κάλυψης μας κατατάσσει και πάλι στις τελευταίες θέσεις.

Πάμε και στην στέγαση, τομέας που υποφέρει, όπως φαίνεται από την στεγαστική κρίση που δεν ζούμε μόνο εμείς, αλλά όλη η Ευρώπη.

Ενδεχομένως να πίστευες πως όσα εξαγγέλθηκαν, κινούνται στην κατεύθυνση της “ανάσας”.

Είσαι καλοπροαίρετος/η/ο.

Όλα είναι λάθος από την αρχή, όπως εξηγεί στο NEWS 24/7 o Aνδρέας Φερώνας, καθηγητής στο τμήμα κοινωνικής και εκπαιδευτικής πολιτικής, στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Ειδικεύεται στον Κοινωνικό Αποκλεισμό και τις Πολιτικές Κοινωνικής Ενσωμάτωσης.

Σχολίασε πως έχει ένα ενδιαφέρον να δούμε όσα εξαγγέλθηκαν «και κυρίως τις προϋποθέσεις. Στα “θα” είμαστε εντάξει. Πρέπει να δούμε όμως, τι πραγματικά θα καλύψει το πρόγραμμα.

Η κοινωνική κατοικία είναι ένα πρόγραμμα, μια λύση διαδεδομένη στην Ευρώπη. Το θέμα είναι με τι όρους θα γίνουν όσα εξαγγέλθηκαν, ποιους θα καλύψει κ.α.», γιατί όπως λέει ο επιστήμονας στη συνέχεια, στη χώρα μας υπάρχει ένα θεματάκι με τα κριτήρια, τα οποία τελικά, αποκλείουν το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού.

Υποδείχθηκε εν τω μεταξύ, ήδη το πρώτο λάθος.

Πώς θα λυθεί ένα πρόβλημα, δίχως να ξέρουμε τη διάσταση του;

Για να λύσεις ένα πρόβλημα, πρώτα πρέπει να αναγνωρίσεις την ύπαρξη του και μετά, να βρεις το μέγεθος του. «Έχει γίνει μια πραγματική και επικαιροποιημένη καταγραφή των αστέγων στη χώρα, για να ξέρουμε πόσοι άνθρωποι είναι στους δρόμους; Όχι. Αυτό που έχει γίνει είναι επί μέρους απόπειρες -σε κάποιες περιοχές της Αθήνας-, αλλά όχι πανελλαδικά.

Δεν ξέρουμε δηλαδή, πόσοι είναι οι άστεγοι, πανελλαδικά. Ή πόσοι προσφεύγουν σε δομές προσωρινής φιλοξενίας.

Μόνο έτσι μπορούμε να καταλάβουμε το εύρος που πρέπει να έχει το πρόγραμμα της κοινωνικής κατοικίας που θα φτιάξουμε. Πόσους χρειάζεται να καλύψει;».

«Αν αρχίζεις μια εθνική πολιτική, δίχως να ξέρεις το μέγεθος του προβλήματος, έχεις κάνει το πρώτο λάθος».

«Για οποιοδήποτε κοινωνικό πρόβλημα, πρέπει να ξεκινήσεις με μια διάγνωση και μια καταγραφή αναγκών, με επιτόπια πανελλαδική έρευνα, ώστε να δεις πόσοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν αυτό το πρόβλημα».

Χρειάζεται η δημιουργία μιας εθνικής βάσης δεδομένων και η συνεπής ανανέωση της. Επίσης, «χρειάζεται και η ανάπτυξη Εθνικού Συστήματος Κοινωνικής Κατοικίας «που θα συνδυάζει την ανάπτυξη βιώσιμων, μακροπρόθεσμων στεγαστικών πολιτικών για τις πιο ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού, με την αξιοποίηση χρηματοδότησης από ευρωπαϊκά ταμεία».

Η Ελλάδα έχει τις πιο υψηλές δαπάνες νοικοκυριών, για στέγαση

Στις δαπάνες κοινωνικής προστασίας για την στέγαση, δίνουμε, ως χώρα, από 0 έως 0.1% του ΑΕΠ. Είμαστε τελευταίοι, παρέα με τη Βουλγαρία και την Κροατία. 

Έχουμε και τη μεγαλύτερη αδυναμία θέρμανσης σπιτιού, με έναν στους 5 κατοίκους να έχουν πρόβλημα (ισοβαθμούμε με τη Βουλγαρία και απέχουμε περί τις 10 ποσοστιαίες μονάδες από τον μέσο όρο της ΕΕ).

Είμαστε αυτοί που δαπανούμε το μεγαλύτερο διαθέσιμου εισοδήματος, για την στέγαση.

Συμβαίνει σε ένας στους 3 κατοίκους αυτής της γωνιάς της Γης, με το ποσοστό να είναι στο 28.9%, ενώ ο μέσος όρος της ΕΕ είναι στο 8.2%.

O κύριος Φερώνας σχολίασε ότι «μια σημαντική διάσταση του στεγαστικού ζητήματος, αφορά στη δαπάνη των νοικοκυριών για στέγαση. Σύμφωνα με τη Eurostat λοιπόν, το 2024, το 8.2 % των ανθρώπων στην ΕΕ ζούσαν σε νοικοκυριά, ξοδεύοντας το 40% ή περισσότερο του διαθέσιμου εισοδήματός τους για στέγαση.

Στην Ελλάδα. το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 28.9%, μακράν το υψηλότερο στην ΕΕ και σχεδόν διπλάσιο, από τη Δανία που ακολουθεί με 14.6%.

Αυτή η τεράστια διαφορά είναι εντυπωσιακή.

Είναι και σοβαρό ζήτημα, καθώς περίπου το 30% των ανθρώπων στην Ελλάδα, μένουν σε σπίτια που ξοδεύουν σχεδόν το μισό εισόδημα για στέγαση. Άρα, τι μπορεί να μείνει για τα υπόλοιπα;».

Επιβεβαίωσε πως «δεν υπάρχει ένας κοινωνικός δείκτης, με όρους ποιότητας ζωής ή εισοδηματικός ή ευρύτερα κοινωνικός που να είμαστε κοντά στο μέσο όρο ή πάνω από το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης», εξηγώντας πως «συγκρινόμαστε πάντα με τις χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης. Συνήθως, τα τελευταία χρόνια πάμε και πιο κάτω.

Δεν μπορείς να έχεις την ίδια ή χειρότερη αγοραστική δύναμη με τη Βουλγαρία, που μπήκε στην ΕΕ το 2007 , μαζί με Ρουμανία (οι άλλες 8 τη κεντρικής και ανατολικής ευρώπης είχαν μπει το 2004) . Εμείς είμαστε από τη δεκαετία του ‘80. Ανήκουμε στα παλιά μέλη που έχουν εξαφανιστεί από τα μάτια μας, στη σύγκριση». 

Αυξάνονται οι άνθρωποι που μένουν στο δρόμο

Είναι ξεκάθαρο ότι η στεγαστική κρίση είναι ένα πολυπαραγοντικό θέμα. Ως εκ τούτου, δεν αρκεί μόνο μια πολιτική απόφαση. «Έχει να κάνει με το κόστος ζωής, το διαθέσιμο εισόδημα, τις τιμές του ρεύματος κλπ. Απαιτούνται συνολικές και πολυδιάστατες πολιτικές», εξηγεί ο κύριος Φερώνας.

«Όταν μιλάμε για στεγαστική κρίση, δεν μιλάμε μόνο για τις δαπάνες της στέγασης. Μιλάμε για ανθρώπους, οι οποίοι είναι στον δρόμο. Γι’ αυτό είπα πως μια διάσταση του στεγαστικού είναι και η δαπάνη, καθώς είναι για εκείνους που έχουν σπίτι.

Υπάρχει ολοένα μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων, που δεν έχουν σπίτι να μείνουν και είτε μένουν στους δρόμους, είτε φιλοξενούνται προσωρινά σε δομές προσωρινής στέγασης ή φίλους.

Και αυτό στεγαστικό πρόβλημα είναι, έτσι;.

Χρειάζεται λοιπόν, μια ολιστική προσέγγιση στο στεγαστικό ζήτημα, όπως η εφαρμογή του μοντέλου Housing First Εurope, για την αντιμετώπιση άμεσων και επειγουσών αναγκών στέγασης και διασύνδεση της στεγαστικής πολιτικής με άλλες κοινωνικές πολιτικές (υγεία, απασχόληση, κοινωνικές υπηρεσίες), καθώς τα προβλήματα των ευάλωτων ομάδων είναι πολυδιάστατα και οι αιτίες τους πολυπαραγοντικές».

Ένας στους 5 στην Ελλάδα δεν έχουν θέρμανση το χειμώνα

Είμαστε η χώρα με τη χαμηλότερη αγοραστική δυνατότητα στην ΕΕ (μας πέρασαν και οι Βούλγαροι) και αυτή με τις εκ των υψηλότερων δαπανών στέγασης.

Δεν θα σου ζητήσω να βρεις το λάθος, γιατί το ζεις.

«Η στέγαση είναι ένα από τα βασικά προβλήματα τα τελευταία χρόνια που αντιμετωπίζουν όλοι οι Ευρωπαίοι.

Ωστόσο, στα στατιστικά αποτυπώνεται πολύ μεγάλη απόσταση της Ελλάδας, σε σχέση με το πρόβλημα αυτό, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά το κόστος που έχει να κάνει με την στέγαση -τις στεγαστικές δαπάνες συνολικά- και σε συγκεκριμένες διαστάσεις των δαπανών- όπως για παράδειγμα, η θέρμανση.

Δηλαδή πόσοι άνθρωποι μπορούν να διατηρήσουν το σπίτι τους ζεστό το χειμώνα;».

Ένας στους 5, όπως δείχνουν τα δεδομένα, με τον κύριο Φερώνα να προτείνει μια επίσκεψη στο EU SILK (European Union Statistics on Income and Living Conditions) την πλήρη εικόνα της δυστοπικής πραγματικότητας που ζούμε στην Ελλάδα.

Για την ιστορία, όπου “δαπάνες στέγασης”, είναι το ενοίκιο ή οι δόσεις του στεγαστικού ή η υποθήκη, οι λογαριασμοί κοινής ωφελείας (ηλεκτρικό ρεύμα, ύδρευση, φυσικό αέριο ή πετρέλαιο θέρμανσης), σκουπίδια και αποχέτευση -στις άλλες χώρες-, συντήρηση (πχ κοινόχρηστα) και επισκευές, φόροι και τέλη ακινήτων, ασφάλιση, εξοπλισμός (πχ έπιπλα κ.α.), έξοδα μετακόμισης και τέλη διαχείρισης, αν πρόκειται για Airbnb.

Τρόποι να ελεγχθούν ενοίκια και βραχυπρόθεσμη μίσθωση, υπάρχουν!

Μείναμε στα Airbnb και ζητήσαμε από τον κύριο Φερώνα να μας πει πώς επηρέασε και συνεχίζει να επηρεάζει την στεγαστική κρίση.

Μας είπε πως η «τεράστια εξάπλωση» βραχυπρόθεσμης μίσθωσης είναι από τους κύριους λόγους του στεγαστικού προβλήματος που υπάρχει στην Ελλάδα, καθώς «κανείς δεν θέλει να αφήσει το σπίτι του σε σταθερό ενοικιαστή. Προτιμά να το κάνει Airbnb. Για να μην το κάνει, βάζει πολύ υψηλό ενοίκιο».

Τι θα μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση ως προς αυτό; Πολλά, αφού έχουν προηγηθεί σχετικές ενέργειες σε άλλες χώρες της ΕΕ. Για παράδειγμα, στη Γερμανία εδώ και μια δεκαετία απαγορεύεται η βραχυπρόθεσμη μίσθωση διαμερισμάτων σε αστικά κέντρα που έχουν στεγαστικό θέμα -επιτρέπεται μόνο αυτή δωματίων διαμερισμάτων ή σπιτιών.

«Θα πρέπει να υπάρξει ένας μηχανισμός ρύθμισης της αγοράς των ενοικίων και δη σε περιοχές με υψηλή ζήτηση, ώστε να συγκρατούνται οι τιμές υπό το καθεστώς πίεσης. Να υπάρξει δηλαδή, ένα πλαφόν, όπως είναι το κόστος πώλησης του τετραγωνικού, σε κάθε περιοχή», ανάλογα φυσικά, και με την κατάσταση του σπιτιού.

«Αν είναι παραμελημένο και υπό κατάρρευση, να μην ενοικιάζεται 1.000 ευρώ», όπως συμβαίνει τώρα, με την ζήτηση να είναι πολλαπλάσια της προσφοράς.

Παράλληλα, θα πρέπει να διατηρείται ικανή διαθεσιμότητα, για μακροχρόνια μίσθωση, όπως και «μια ρύθμιση για σταθερά ενοίκια και προστασία των ενοικιαστών, μέσω εισαγωγής ενός ρυθμιστικού πλαισίου καθορισμού ανώτατων αυξήσεων. Υπάρχει πρόχειρο το παράδειγμα της Ολλανδίας».

Τα κοινωνικά τιμολόγια που καλύπτουν ελάχιστους

Το πιο βασικό πρόβλημα της χώρας είναι «του εισοδήματος και της αγοραστικής δύναμης». Είμαστε τελευταίοι και σε αυτούς της πίνακες της ΕΕ.

Το δεύτερο βασικότερο πρόβλημα οι τιμές των ΔΕΚΟ. «Ξέρουμε πως η Ελλάδα έχει πολύ υψηλές τιμές στην ενέργεια και το νερό». Στην ενέργεια, είμαστε σε θέση στη μέση του πίνακα της ΕΕ. Στο νερό η Eurostat δεν δημοσιεύει πια, συγκριτικές τιμές. Όσο το έκανε όμως, ήμασταν “δυνατοί”.

Σε κάθε περίπτωση, δεδομένου του συνολικού προβλήματος θα βοηθούσε, «να υπάρχει πρόνοια για τις ευάλωτες ομάδες, σε σχέση με τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ. Προς το παρόν, υπάρχει μόνο για όσους παίρνουν το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Μονό αυτοί δικαιούνται το λεγόμενο “κοινωνικό τιμολόγιο”».

Σε ό,τι αφορά το επίδομα για την στέγαση, «υπάρχει ένα επίδομα που κυμαίνεται από 70 έως 210 ευρώ, πάλι με εισοδηματικά κριτήρια. Είναι πάρα πολύ μικρό και καλύπτει πάρα πολύ λίγους ανθρώπους».

Ο ειδικός επανέλαβε πως το στεγαστικό ζήτημα, είναι πολύ ευρύτερο.

«Στα ανεπτυγμένα κοινωνικά κράτη της ΕΕ, υπάρχει η ρύθμιση της κοινωνικής κατοικίας. Δηλαδή, το κράτος επιδοτεί ειδικά φτωχά νοικοκυριά, ώστε να μπορούν να αντέξουν το κόστος της στέγασης και της διαβίωσης σε αξιοπρεπή στέγη».

Μια τέτοια αλλαγή βέβαια, θα συγκρουστεί με συμφέροντα.

«Δεδομένα θα υπάρξει πολιτική πίεση και η πιθανότητα κόστους».

Τα προβληματικά κοινωνικά προγράμματα

Στην ιστοσελίδα της Δημόσιας Υπηρεσίας Απασχόλησης (ΔΥΠΑ), στην κατηγορία “στεγαστική πολιτική” υπάρχουν πέντε προγράμματα.

Όπως λέει ο επιστήμονας που εμπιστευτήκαμε, το γενικό πρόβλημα με τα προγράμματα στην Ελλάδα είναι πως «δεν στηρίζονται στη βάση διάγνωσης συγκεκριμένων αναγκών και έρευνας κοινωνικών αναγκών, που γίνεται από κάτω προς τα πάνω. Γίνονται με τρόπο που να ικανοποιούν διάφορες ρήτρες και απαιτήσεις της ΕΕ.

Η ΕΕ προκηρύσσει κάποια προγράμματα (τα ΕΣΠΑ), μπαίνουμε εμείς σε αυτά, αλλά πρέπει να “κουμπώσει” αυτό που προτείνουμε στο ΕΣΠΑ. Δεν θα κουμπώσει το ΕΣΠΑ σε εμάς. Και εκεί υπάρχει πρόβλημα.

Για παράδειγμα, τώρα έχουν δημιουργηθεί στους δήμους τα Κέντρα Κοινότητας, ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα. Αν δηλαδή, σταματήσει να το χρηματοδοτεί αύριο η ΕΕ, θα σταματήσει και το πρόγραμμα».

Οι προϋποθέσεις των προγραμμάτων αποκλείουν τους ουσιαστικούς δικαιούχους

Η απορρόφηση των προγραμμάτων κοινωνικής στέγασης στην Ελλάδα, είναι χαμηλή.

Ενδεικτικά, μέχρι το τέλος του 2024 περί το 44% των κονδυλίων είχαν “δεσμευτεί”, ωστόσο η υλοποίηση είναι χαμηλότερη, γιατί χρειάζεται να έχεις μεγάλο απόθεμα ή/και τη δυνατότητα να πάρεις δάνειο, όπως και να αντέξεις τις καθυστερήσεις στις διαδικασίες (με τις άδειες και τους ελέγχους), όπως και την υλοποίηση.

Στο εξωτερικό, ο θεμέλιος λίθος της κοινωνικής κατοικίας είναι, όπως λέει ο κύριος Φερώνας «αναξιοποίητα δημόσια κτήρια με διαμερίσματα που παραχωρεί το δημόσιο, σε φτωχά νοικοκυριά, προφανώς έπειτα από έλεγχο εισοδήματος, πόρων κλπ., είτε με πάρα πολύ χαμηλό κόστος, είτε με πάρα πολύ χαμηλό ενοίκιο».

Στην Ελλάδα «έχουμε διάφορα προγράμματα, τα οποία καλύπτουν πολύ λίγους ανθρώπους. Ελάχιστα εξ αυτών μπορείς να πεις πως μπαίνουν στη σφαίρα της κοινωνικής κατοικίας. Τα πιο πολλά προγράμματα επιδοτούν τους ανθρώπους να πάρουν δάνεια και να έχουν χαμηλό επιτόκιο. Ή χαμηλή δόση.

Ένα από τα κύρια προβλήματα είναι πως υπάρχει πολύ περίπλοκο θεσμικό πλαίσιο για τα πάντα. Καταντάς να πιστεύεις πως σκοπίμως είναι τόσο περίπλοκο, ώστε να μην μπορεί να το αξιοποιήσει κανείς. Τα κάνουμε όλα πάρα πολύ δύσκολα: οι προϋποθέσεις είναι πολύ δύσκολες, η γραφειοκρατία επίσης.

Είναι πολλές οι περιπτώσεις των προγραμμάτων που βγαίνουν και ουσιαστικά, στο τέλος της ημέρας μπορούν να ενταχθούν σε αυτά πολύ λίγοι άνθρωποι. Οι προϋποθέσεις είναι τέτοιες που αποκλείουν τους περισσότερους».

Τα βασικά “συστατικά” της αποτελεσματικής κοινωνικής στέγασης

Για να δώσουμε μια χείρα βοηθείας, σε όσους δημιουργούν τα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας -και στέγασης- στην Ελλάδα και δεδομένα τη χρειάζονται (αν και δεν είναι τελικά, πυρηνική επιστήμη, αφού υπάρχουν απτά παραδείγματα στο εξωτερικό), καλέσαμε τον κύριο Φερώνα να αναφέρει τις τρεις βασικές προϋποθέσεις, για μια αποτελεσματική κοινωνική στέγαση.

«Πρώτον, πρέπει να γνωρίζουμε την πραγματική ανάγκη, ώστε να μπορεί να καλύψει τον πληθυσμό στον οποίον απευθύνεται.

Δεύτερον, όποιο πρόγραμμα προαναγγέλλουμε, να είναι απλό στη διαδικασία του, προκειμένου να μπορεί εύκολα ένας άνθρωπος να το χρησιμοποιήσει.

«Όταν μιλάμε για ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, μιλάμε για ανθρώπους που μπορεί να μην έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο, να μην έχουν καλή πληροφόρηση, να μην μπορούν να μετακινηθούν, ώστε να πάνε σε μια υπηρεσία, να είναι άτομα με αναπηρία. Οι ευπαθείς ομάδες για αυτό ονομάζονται ευπαθείς».

Τρίτον, το πρόγραμμα που θα εκπονηθεί θα πρέπει να μπορεί να παρακολουθείται. Να υπάρχει, δηλαδή μια αξιολόγηση. Όταν κάνεις ένα πρόγραμμα, δεν πρέπει να μπορείς να δεις αν υλοποίησε τους στόχους του, να δεις τι έκανες καλά και τι δεν έκανες καλά; Να δεις πώς πάει; “Δουλεύει”; Απορροφούνται οι άνθρωποι; Το πρόβλημα αποσυμφορείται;».

Μήπως λοιπόν, θα ήταν χρήσιμο να ξαναδούμε το πρόγραμμα της κοινωνικής στέγασης από την αρχή, αν θέλουμε να υπάρχει αποτέλεσμα για αυτούς στους οποίους απευθύνεται και τελικά, στην στεγαστική κρίση της Ελλάδας;