ΟΙ ΠΛΑΝΩΔΙΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΠΟΥ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Η μετακίνηση καλλιτεχνών από τη Θεσσαλονίκη προς την Αθήνα αποτελεί ένα φαινόμενο που τα τελευταία χρόνια απασχολεί όλο και περισσότερο το ελληνικό καλλιτεχνικό σκηνικό.

Οι ΠΛΑΝώΔΙΟΙ -το δίδυμο Κωνσταντίνου Τσώνη και Τζόρνταν Κοκόνα- μιλούν στο NEWS 24/7 για την προσωπική τους εμπειρία, αναδεικνύοντας το πώς η αναζήτηση ευκαιριών και η επιθυμία να φτάσουν το έργο τους σε μεγαλύτερο κοινό οδηγεί πολλούς νέους δημιουργούς να αφήνουν την πόλη τους.

Η Θεσσαλονίκη, παρά το πλούσιο καλλιτεχνικό δυναμικό και τη δημιουργικότητα των νέων ομάδων, προσφέρει περιορισμένες ευκαιρίες σε επίπεδο θεάτρων, παραγωγών και μουσικών σκηνών, ενώ η Αθήνα συγκεντρώνει τα πρακτορεία, τις παραστάσεις και το κοινό που μπορεί να στηρίξει και να αναδείξει τα ταλέντα τους.

Οι ΠΛΑΝώΔΙΟΙ, που ξεκίνησαν τη δράση τους σε χώρους της Θεσσαλονίκης, μεταφέρουν την ενέργεια και την ιδέα τους στην Αθήνα, παίζοντας πλέον σε σημεία όπως ο «Μικρός Πρίγκιπας» στην Πειραϊκή και η «Φόγκα Νεγκρα» στην Κυψέλη. Όπως λένε, η μετάβαση στην πρωτεύουσα δεν είναι απλά ζήτημα επαγγελματικής εξέλιξης, αλλά αναγκαία κίνηση για καλλιτέχνες που θέλουν να εκφραστούν και να φτάσουν σε ένα ευρύτερο και πιο απαιτητικό κοινό, μετατρέποντας κάθε μουσική σκηνή ή εστιατόριο σε χώρο δημιουργίας και επικοινωνίας.

Πείτε μας λίγα λόγια για εσάς και το πώς ξεκινήσατε την πορεία σας στον χώρο της μουσικής / του θεάτρου / του stand-up / του αυτοσχεδιασμού. Τι σας τράβηξε σε αυτούς τους χώρους;

Γνωριστήκαμε και ξεκινήσαμε τα πρώτα μας θεατρικά βήματα στην θεατρική ομάδα του Δήμου Πυλαίας στην Θεσσαλονίκη. Κάτι δεν έφτανε και αποφασίσαμε να ασχοληθούμε επαγγελματικά με αυτό που αγαπάμε. Έτσι, ο Κωνσταντίνος τελείωσε το τμήμα υποκριτικής στο Τμήμα Θεάτρου ΑΠΘ και ο Τζόρνταν την Δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου. Η αγάπη μας για την μουσική και η ανάγκη να επικοινωνήσουμε κάποιους από τους προβληματισμούς μας ήταν η βασική ιδέα για την δημιουργία των ΠΛΑΝώΔΙΩΝ.

Πώς δημιουργήθηκαν οι ΠΛΑΝώΔΙΟΙ και το ακριβώς κάνετε στις παραστάσεις σας;

Ο Κωνσταντίνος έκανε ήδη κάποια μουσικά Live μόνος του στην Θεσσαλονίκη. Μια φορά είχαμε βγει για ένα ποτό σε ένα μπαρ στη Θεσσαλονίκη και λέγαμε πόσο αστείο θα ήταν αν παρουσίαζε τα Live του Κωνσταντίνου ο Τζόρνταν, λέγοντας ανέκδοτα, αστείες ιστορίες με το κοινό, θεατρικούς μονόλογους. Εκεί ο άνθρωπος του μαγαζιού που μας κρυφάκουγε, μας πρότεινε να ξεκινήσουμε σε αυτόν δοκιμαστικά. Κι έτσι ήρθε το πρώτο Live. Οι ΠΛΑΝώΔΙΟΙ είναι μια έντεχνη μουσική βραδιά με θεατρικές πινελιές, δηλαδή μονόλογοι, Musical, Quiz, ανέκδοτα και αστείες ιστορίες ανάμεσα από μουσική.

Πώς πήρατε την απόφαση να κατέβετε στην Αθήνα; Τι προσδοκίες είχατε και τι σας δυσκόλεψε περισσότερο;

Ο Τζόρνταν ήρθε στην Αθήνα λόγω της σχολής του Εθνικού. Στην πορεία συνειδητοποίησε πως όλη η αγορά του θεάτρου και αυτά που περισσότερο τον ενδιαφέρουν βρίσκονται εδώ. Κι έτσι ακολούθησε και ο Κωνσταντίνος, ένα ταξίδι για περισσότερες ευκαιρίες. Κάτι σαν ερωτικοί μετανάστες. Οι δυσκολίες βέβαια δεν σταματούν στην Αθήνα, καθώς, όπως και σε κάθε άλλη πόλη, για να επιβιώσεις σε αυτόν το χώρο χρειάζεται να δουλεύεις και ως σερβιτόρος, ναύτης, φύλακας, οικοδομή κλπ.

Πώς βλέπετε την κατάσταση για τους καλλιτέχνες στη Θεσσαλονίκη σήμερα; Υπάρχουν ευκαιρίες και χώροι να αναπτυχθεί κάποιος ή τα πράγματα είναι περιορισμένα;

Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει μια αντίθεση: τα πράγματα είναι αρκετά περιορισμένα, ενώ υπάρχει μεγάλο και ποιοτικό καλλιτεχνικό δυναμικό. Δεν υπάρχουν χώροι, θέατρα, παραγωγοί, ενώ υπάρχουν μικρές αυτόνομες ομάδες που δεν στηρίζονται από πουθενά.

Παρατηρείται ότι πολλοί νέοι καλλιτέχνες κατεβαίνουν Αθήνα για περισσότερες ευκαιρίες. Πώς βλέπετε αυτό το ρεύμα; Είναι αναγκαίο ή πιστεύετε ότι η Θεσσαλονίκη μπορεί να στηρίξει τους δημιουργούς της;

Εμείς είμαστε μέρος του ρεύματος αυτού, όντως υπάρχει και είναι αναγκαίο. Ο μόνος τρόπος για να αλλάξει είναι αν η Αθήνα «ενδιαφερθεί» για την Θεσσαλονίκη και δυστυχώς αυτό ισχύει και σε πολλούς άλλους τομείς εκτός του θεάτρου.

Ποια είναι η μεγαλύτερη διαφορά που βλέπετε ανάμεσα στο καλλιτεχνικό σκηνικό της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας;

Η Αθήνα έχει πολλές περισσότερες ευκαιρίες. Στην Αθήνα συμβαίνουν 1000 παραστάσεις τον χρόνο, όταν στην Θεσσαλονίκη συμβαίνουν 10. Αυτό είναι λογικό, αφού όλα τα πρακτορεία για τηλεόραση και κινηματογράφο βρίσκονται στην Αθήνα.

Πώς βλέπετε τη στήριξη της πολιτείας ή των θεσμών στους νέους καλλιτέχνες;

Το πιο εμφανές δείγμα είναι η περίοδος των καταλήψεων. Είχε θεσπιστεί το πιο αντισυνταγματικό διάταγμα εκ μέρους της κυβέρνησης. Υπήρχε μια δράση από μεριά των καλλιτεχνών (μουσικών, ηθοποιών, χορευτών) που ήμασταν όλοι στους δρόμους και δυστυχώς δεν υπήρχε καμία ουσιαστική αντίδραση από τη μεριά της πολιτείας.

Ποιο μήνυμα ή συναίσθημα θέλετε να αφήσετε στο κοινό μέσω της δουλειάς σας;

Οι ΠΛΑΝώΔΙΟΙ έχουν ως στόχο να ενοχλήσουν δημιουργικά και καλλιτεχνικά τον κόσμο που συχνάζει ανενόχλητος σε μπαρ, καφέ και εστιατόρια. Έτσι, μέσα από ένα ψυχαγωγικό και διασκεδαστικό πρόγραμμα με τις επιλογές των τραγουδιών και των θεατρικών μονολόγων προσπαθούμε να περάσουμε και έναν κοινωνικό προβληματισμό.

Ποιο είναι το επόμενο βήμα για εσάς και πώς βλέπετε την εξέλιξή σας στον χώρο τα επόμενα χρόνια;»

Κωνσταντίνος Τσώνης: Ειδικά όσον αφορά τους ΠΛΑΝώΔΙΟΥΣ στόχος είναι να συνεχιστούν τα Live και να συμβούν και σε καθαρά μουσικές σκηνές αποκτώντας ένα πιο ευρύ κοινό. Επόμενος σταθμός, Παρασκευή 16/1 παίζουμε στη μουσική σκηνή “Φόγκα Νεγκρα ” στην Κυψέλη και είμαστε πολύ χαρούμενοι για αυτό. Γενικά, να συνεχίζω να κάνω αυτό που αγαπώ πάνω σε θέατρο και μουσική.

Τζόρνταν Κοκόνας: Οι ΠΛΑΝώΔΙΟΙ ήταν ένα παιδικό μου όνειρο, δηλαδή να καταφέρω να κάνω θέατρο σε μέρη τα οποία δεν είναι θέατρα και να αιφνιδιάζω έτσι καλλιτεχνικά το κοινό. Οπότε, ναι θα ήθελα να συνεχίσουν οι ΠΛΑΝώΔΙΟΙ να ταξιδεύουν και να μοιράζονται ιστορίες. Όσον αφορά εμένα δεν έχω κάτι συγκεκριμένο ως προς το επόμενο βήμα, αλλά με ενδιαφέρει η δουλειά μου στο θέατρο να εκφράζει εμένα προσωπικά και κάτι να έχει να πει, να έχει ουσία και να επικοινωνεί με την ψυχή του κόσμου. Βασική μου ανάγκη ως άνθρωπος είναι η συμπόνια, η κατανόηση του ενός με τον άλλον, γιατί μόνο όταν έχουμε ο ένας τον άλλον υπάρχει ζωή. Μόνο τότε υπάρχει και το θέατρο.