ΠΑΙΔΙ ΤΡΑΥΜΑ: AΠ’ ΤΟΝ ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟ ΜΟΥ ΥΠΕΦΕΡΑΝ ΟΙ ΓΥΡΩ ΜΟΥ, ΟΧΙ ΕΓΩ

Κάθε δίσκος και ένα καινούργιο concept. Κάπως έτσι βλέπει τις κυκλοφορίες του το Παιδί Τραύμα, που αυτή τη φορά, προκειμένου να πει τη δική του ηχητική ιστορία, κατασκεύασε ένα κορίτσι που το έχει σκάσει από το σπίτι του και το έντυσε με τους δικούς του στίχους.

Αυτό το κορίτσι είναι η Ντιάνα. Εδώ και δέκα χρόνια έχει εγκαταλείψει σπίτι/οικογένεια/πατρίδα, αλλά ξαφνικά, κάτι την έπιασε, και άρχισε να στέλνει στους δικούς της καρτ ποστάλ από την Παταγονία, παρέα με αμφίσημα μηνύματα.

Όλη αυτή η σκέψη καταλήγει στα εννέα καινούργια τραγούδια του άλμπουμ “Δεύτερη ζωή”, του τέταρτου κατά σειρά δίσκου του κατά κόσμον, Τάσου Καρτέρη. Ένα άλμπουμ που μοιάζει σαν η μουσική του προσέγγιση να συνεχίζει από εκεί που μας άφησε το “Μέινστριμ”. Αλλά καλύτερα να μας τα πει ο ίδιος.

Ο δίσκος πότε βγήκε;
Βγήκε 30 Οκτωβρίου -στα γενέθλιά μου. Συνήθως εκείνη τη μέρα βγάζω κάθε δίσκο για να είναι Σκορπιός.

Α, τα πιστεύεις αυτά.
Όχι, εντάξει. Κοίτα, αυτή είναι η φάση. Ότι λέω πράγματα που δεν ξέρω αν τα λέω σοβαρά ή αστεία. Και το αφήνω να πλανάται χωρίς να έχω καταλάβει κι εγώ ακριβώς. Μετά από λίγο καιρό καταλαβαίνω.

Οι στίχοι σου είναι και σε αυτό το άλμπουμ συνειρμικοί;
Παραμένει το συνειρμικό στοιχείο, αλλά προσπαθώ ο στίχος να έχει και έναν δεύτερο συμβολισμό από πίσω για κάτι που θέλω να πω.

Καμιά φορά, όταν ακόμα αρχίζω να σχεδιάζω τον δίσκο και περνάω στον υπολογιστή διάφορα στοιχεία, δίνω σε όλο το πρότζεκτ ένα όνομα, χωρίς καν να έχω ούτε έναν στίχο ακόμα.

Αυτό το έκανα και με το πρώτο single, τον “Κανένα”. Και μετά είναι σαν μεταφυσικά να δένει ο στίχος με αυτό που θέλω να πω.

Θεωρείς ότι τότε σου είχε έρθει μια ιδέα που ούτε εσύ την είχες ακόμα αποκρυπτογραφήσει;
Ακριβώς. Όπως και για πολλά κομμάτια μου, που μετά από χρόνια καταλαβαίνω τι λένε. Για παράδειγμα, τώρα καταλαβαίνω τι λέει η “Δεύτερη ζωή” παρότι την έγραψα πριν από δύο χρόνια.

Αυτό το τραγούδι νομίζω ξεχώρισε αμέσως. Έγινε με τη μία ένα απ’ τα πιο χαρακτηριστικά σου.
Ήμουν στην παραλία στα Σελιανίτικα όταν το ξεκίνησα αυτό το τραγούδι μαζί με την πρώην γυναίκα μου και τη μικρή μας κόρη. Και όπως έκανε μπάνιο η μικρή, άρχισα να τραγουδάω τους στίχους της “Δεύτερης ζωής”, που φυσικά δεν έχουν καμία σχέση με ένα οκτάχρονο παιδάκι που κολυμπάει στη θάλασσα.

Τώρα όμως αρχίζω και καταλαβαίνω τι λέει. Ήμουν σε ένα μπαρ μια μέρα με ένα φίλο μου και του λέω “ρε συ, μήπως εννοώ αυτό;”.

Θες να μας πεις τι εννοείς;
Νομίζω ότι τελικά η δεύτερη ζωή δεν είναι στην πραγματικότητα δεύτερη. Είναι η επιστροφή στην πρώτη. Η επιστροφή σε πράγματα που άφησες πίσω σου, όχι με την έννοια να ξαναγυρίσουμε σε παλιές σχέσεις, σε παλιές δουλειές, αλλά με την έννοια να ξαναβρείς αυτό που είχες μέσα σου αρχικά, αυτή την ορμή, αυτήν την φωτιά, που είχες και δεν την καταλάβαινες τότε.

Γιατί, δεν σου κρύβω, ότι εγώ έχω αρχίσει να καταλαβαίνω τον εαυτό μου τα τελευταία δύο χρόνια.

Μου φαίνεται πάντως ότι στο “Κανένας” από την αρχή ήξερες πολύ καλά τι θέλεις να κάνεις, μιας και είδα ότι αναφέρεσαι στην “Οδύσσεια”.
Ναι, ισχύει. Ο “Κανένας” είναι ένα από αυτά τα λίγα κομμάτια.

Ωστόσο, όταν έγραψα τη μουσική του και άρχισα να ραπάρω πάνω σε αυτή τη μελωδία, δεν ήξερα τι στίχο να πω και έκλεψα τον στίχο από το “Γκούτσι φόρεμα”, εκεί που λέει “όλα καλά μέχρι που μπήκες εσύ…”. Το θυμάσαι; Τραγουδούσα τη μουσική μου πάνω σε αυτούς τους στίχους.

Γι’ αυτό και αργότερα πρόσθεσα “δεν το πιστεύω ότι κλέβω στίχους από άλλα τραγούδια”. Τρολάρω κάπως.

Αλλά ξαφνικά είναι και η επίκληση στη Μούσα, όπου της λέω: “Έλα, δως μου έμπνευση γιατί δεν ξέρω τι να τραγουδήσω, κλέβω στίχους” κι έτσι αρχίζει το κομμάτι.

Έχεις κάνει και μια διασκευή στον Φοίβο, την “Κιβωτό”, τότε που βγήκες στο “Μουσικό Κουτί” στην ΕΡΤ.
Ναι και δεν θα κάνω άλλη διασκευή. Αυτή θα παραμείνει εξαίρεση. Πιστεύω ότι ένας καλλιτέχνης του δικού μου υλικού και της δικής μου νοοτροπίας πρέπει να υπηρετεί το υλικό του και μόνο.

Γιατί όμως;
Ξέρω ότι είναι λίγο εγωιστικό αλλά εγώ δεν έφτιαξα το πρότζεκτ για να παίζω μουσική σε μαγαζιά ή για να έχω έκθεση συνέχεια. Το έκανα για να υπηρετήσω αυτό το υλικό που έχω στο μυαλό μου. Άρα το να το αναμίξεις με διασκευές ή με cover νομίζω ότι δεν ταιριάζει.

Για τη δική μου περίπτωση, μιλάω έτσι; Πολύ σεβαστό σε αυτούς που το κάνουν.

Γιατί είναι σαν να θες να παράγεις συνέχεια content, σαν να θες να υπάρχεις μονίμως προκειμένου να παίζεις και live;
Ακριβώς. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να παίζουν συχνά, που παίζουν κάθε εβδομάδα σε μαγαζιά. Και καλά κάνουν. Είναι δουλειά. Εγώ δεν το κάνω ακριβώς έτσι.

Η συνεργασία με τη Γαλάνη πώς προέκυψε; Μου ακούγεται πολύ διαφορετική η φωνή της στο τραγούδι σας.
Ψάχναμε πολλούς τόνους και στο τέλος μου λέει “θέλω να το πούμε έτσι ψηλά”. Είναι σαν να τραγουδάει στο όριο του βεληνεκούς της.

Ήθελα να είναι ένα τραγούδι που να μην έχει καμία αντιστοίχιση με έντεχνο -που, με όλο το ρισπέκτ, μια χαρά είναι, απλώς δεν είναι ο χώρος μου.

Σε κάθε άλμπουμ σου έχεις και μια γυναίκα να λέει ένα τραγούδι σου.
Πάντα έχω. Sophie Lies, Κίκα, Νεφέλη Φασούλη…

Για ποιο λόγο το κάνεις;
Μωρέ, είναι τι εξυπηρετεί καλύτερα τα τραγούδια, αλλά νομίζω γενικά ότι έχω ένα περίεργο θέμα που δεν ξέρω αν είναι ακριβώς ναρκισσιστικό ή πατριαρχικό: το να θέλω οι γυναίκες να λένε τις ιστορίες που σκέφτομαι. Έχω προβληματιστεί με αυτό.

Μπορεί κάποιος να πει “γιατί δεν αφήνεις τις γυναίκες να πουν μόνες τους τις ιστορίες τους και τις λες εσύ μέσα από τα λόγια τους;”.
Δεν ξέρω αν είναι πατριαρχικό κατάλοιπο αυτό, γιατί μπορεί και να είναι -και συνέχεια κρίνω τον εαυτό μου γι’ αυτό- αλλά μπορεί και να είναι ότι θέλω να πω τη δικιά μου ιστορία μέσα από τα χείλη της μάνας μου. Φροϋδικά.

Επίσης πολλές φορές σκέφτομαι μήπως θα ήταν ωραίο μια μέρα να γράψω ένα λαϊκό δίσκο -επειδή έχω μια ροπή στο να γράφω λαϊκά κομμάτια, αλλά δεν τα δημοσιεύω- για να τα πει μια γυναίκα. Να μην είναι Παιδί Τραύμα, να είναι απλά στίχοι και μουσική δικά μου.

Κάποια τραγούδια σου είναι πολύ αγχωτικά, υπαρξιακά. Πχ στην “Έξοδο”, όπου είναι μια γυναίκα και σε βλέπει στη σκηνή να παίζεις…
Ναι, αυτή είναι η Ντιάνα, η ηρωίδα του δίσκου. Αλλά πώς το εννοείς αγχωτικό;

Είναι σαν όνειρο, όπου κάποιοι σε παρατηρούν και εσύ το ξέρεις ότι σε παρατηρούν, ξέρεις τι λένε για σένα αλλά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Απλά το ξέρεις.
Κατάλαβα, ναι. Απλώς νομίζω ότι τα συγκεκριμένα τραγούδια βγήκαν εντελώς σαν να είμαι εγώ αυτό που θέλω να πω εκείνη τη στιγμή. Δηλαδή, εγώ εκείνη τη στιγμή υπηρετούσα την ιστορία αυτής της Ντιάνας που ήθελε να φύγει, να τα παρατήσει όλα και να εξαφανιστεί από προσώπου γης.

Και αυτό κάτι συμβόλιζε γι’ αυτήν, αλλά κάτι συμβόλιζε και για μένα. Προφανώς.

Τι πιστεύεις ότι συμβόλιζε;
Δεν ξέρω ακόμα. Κοίτα, πολλές φορές σκέφτομαι ότι η Αθήνα έχει αρχίσει και μου πέφτει λίγο βαριά. Όλη αυτή η μαζικότητα, η digital παράνοια, τα social media… Αυτές οι μαλακίες μου πέφτουν βαριές.

Σκέφτομαι “πού ήμουν όταν ξεκίνησα αυτό το πρότζεκτ; Τι κάνω στη ζωή μου; Τι έχει σημασία πραγματικά;”.

Και νομίζω ότι αυτό που έχει σημασία πραγματικά για μένα είναι η σχέση μου με τους ανθρώπους και να ‘ναι καλά οι άνθρωποι που αγαπάω και δη τα παιδιά μου. Δηλαδή έχω δύο παιδιά ρε φίλε. Είναι μεγάλο. Δηλαδή κανονικά αυτό που λέω τώρα μπορεί να είναι αυταπόδεικτο για κάθε γονιό αλλά νιώθω την ανάγκη, έστω και τώρα, ό, τι κάνω και ό, τι αποφάσεις παίρνω να έχουν ένα θετικό αντίκτυπο στα παιδιά μου.

Προσπαθώ να είμαι συνέχεια κοντά στις κόρες μου, παρότι ζουν στην Πάτρα.

Ο Νίκος Μπετχαβάς, στον οποίον αφιερώνεις τον δίσκο, ποιος είναι;
Ο πατέρας μου, που πέθανε τον Απρίλη. Δεν έχουμε ίδιο επίθετο γιατί είναι πατριός μου, δεν είναι βιολογικός μου πατέρας.

Συλλυπητήρια. Δεν μου είχες πει κάποτε ότι τον πατριό σου τον είχες στο εξώφυλλο του προηγούμενου άλμπουμ;
Ναι, ακριβώς. Έπαθε έμφραγμα τον Απρίλη. Ήταν στη Θεσσαλονίκη σε κάτι φίλους του. Και μετά από μια βδομάδα στην εντατική πέθανε.

Με ταρακούνησε κι αυτό. Με έκανε να σκεφτώ το τι εικόνα έχουν τα παιδιά μας για μας.

Εγώ όταν ήμουν έφηβος και έκανα την επανάστασή μου, οι πρώτοι άνθρωποι εναντίον των οποίων στράφηκε ήταν οι γονείς μου, και πόσο μάλλον ένας άνθρωπος που θεωρούσα ότι δεν έχω κάποια βιολογική σύνδεση και ότι εγώ είμαι κάτι πολύ ουάου.

Και ειδικά όταν χώρισε και με τη μάνα μου, έφαγε ακόμη περισσότερη αμφισβήτηση και για πολλά χρόνια δεν τον αποκαλούσα τίποτα. Δεν τον έλεγα “μπαμπά”, δεν τον έλεγα “Νίκο”, τίποτα. Ήταν ο κανένας. Σκέψου να μιλάς με έναν άνθρωπο και να μην τον προσφωνείς τίποτα για χρόνια.

Μέχρι που κάποια στιγμή σε ένα λάιβ τον γνώρισα σε μια φίλη και λέω “από δω ο πατέρας μου” και αμέσως σκέφτηκα “τρομερό, τον αποκάλεσα κάπως”. Δυστυχώς πέθανε μετά από λίγους μήνες.

Ο στίχος “Δράκουλας και Παναγία” πώς σου φαίνεται;
Είναι δύσκολο και σκοτεινό κομμάτι.

Τι λέει αυτό το τραγούδι; Λέει ότι είναι μια τύπισσα, πλησιάζει το Δράκουλα μέσα στο φως, τον ερωτεύεται, τη δαγκώνει συμβολικά, και την κάνει σαν κι αυτόν. Και μετά γυρνάει, τον δαγκώνει κι αυτή “και κοιμούνται αγκαλιασμένοι στην βελανιδιά τους”. Βελανιδιά είναι το υλικό από το οποίο φτιάχνονται τα φέρετρα.

Ο Δράκουλας αντικατοπτρίζει το πώς έχω μεταφέρει εγώ τη δικιά μου κακή πλευρά σε έναν άνθρωπο που δεν την είχε.

Μου είχες πει κάποτε ότι ένα τραγούδι του προηγούμενου άλμπουμ σου η “Λίμνη”, μιλάει για τον Νάρκισσο.
Ναι, εκεί μιλούσα στον εαυτό μου, στην αντανάκλασή μου στη λίμνη. Είναι η αντανάκλαση του Νάρκισσου στην λίμνη.

Νομίζω ότι παλεύω διαρκώς με τον ναρκισσισμό μου.

Στον νέο σου δίσκο έχεις τραγούδι που να μιλάει άμεσα για τον ναρκισσισμό;
Κοιτά. Γενικά έχω κάνει άπειρα βήματα στο να γίνω καλύτερος άνθρωπος, αλλά έχω σίγουρα πολύ έδαφος ακόμα να καλύψω. Έχω ακόμα ελαττώματα, αλλά σίγουρα έχω λίγο λιγότερα από όσα είχα όταν ξεκίνησα όλη αυτή τη φάση με τη μουσική.

Νομίζω όμως ότι αυτός ο δίσκος έχει μια δόση αυτοΐασης από όλα αυτά τα πράγματα -τον ναρκισσισμό, την ματαιοδοξία, την αγωνία. Είναι πιο ώριμος σε σχέση με αυτά και είναι ένας δίσκος που δεν έχει ούτε μισό στοιχείο επιτήδευσης.

Είναι “αυτό μου βγαίνει τώρα, αυτό είμαι και θέλω να το καταθέσω”.

Δεν το καταθέτω, θεωρώντας από πριν ότι “πρέπει να αντιμετωπίσω την έννοια του ναρκισσισμού”. Ή ότι “πρέπει να κάνω χιτ”. Ούτε καν.

Σου βγαίνει και μετά βλέπεις τι σου ‘χει βγει;
Ακριβώς και εξυπηρετεί και αυτό που σου είπα πριν, ότι ανακαλύπτω στην πορεία τι θέλω να πω.

Ξέρεις τι; Μπορεί οι προηγούμενοι δίσκοι να είναι με εμένα να μάχομαι να πάψω να είμαι νάρκισσος αλλά αυτός ο δίσκος τώρα είναι σε φάση ότι “ΟΚ, έχεις κάποια ναρκισσιστικά στοιχεία, αποδέξου τα, αγκάλιασέ τα και κάνε τους άλλους ανθρώπους γύρω σου να είναι ευτυχισμένοι”.

Θυμάμαι ότι από τη πρώτη μας συνέντευξη μιλούσες πολύ άνετα για τον ναρκισσισμό. Συνήθως οι άνθρωποι που θεωρούν τους εαυτούς τους νάρκισσο, δεν το λένε. Εσύ έχεις υποφέρει απ’ αυτό;
Κυρίως υπέφεραν οι γύρω μου, όχι εγώ.

Άργησα πάρα πολύ να καταλάβω ότι το καλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις και στον εαυτό σου και στους άλλους είναι να τους λες την αλήθεια.

Μόλις άρχισα να καταλαβαίνω αυτό το τόσο απλό και γελοίο πράγμα, ακόμα κι αυτός ο ναρκισσισμός μου υποχώρησε.

Έχω πει πάρα πολλά ψέματα στη ζωή μου, πάρα πολλά. Νόμιζα ότι έτσι προστατεύω τους άλλους, αλλά στην ουσία προστάτευα τον εαυτό μου. Τους άλλους τους έκανα σκατά.

Οπότε άργησα να καταλάβω ότι αν λέω την αλήθεια για τα ελαττώματά μου, για τα προτερήματά μου, για το τι σκέφτομαι, το τι νιώθω, θα είμαι και εγώ και οι άλλοι χαρούμενοι. Και αυτό εμπεριέχεται πολύ σε αυτό το δίσκο.

Νομίζω ότι στους τελευταίους σου δύο δίσκους μιλάς περισσότερο στον κόσμο. Τα προηγούμενα ήταν σαν ένας μονόλογος, σαν κάτι πολύ εσωτερικό, σε φάση “όποιος κατάλαβε, το κατάλαβε”.
Ναι, ισχύει. Αυτός είναι διαλογικός δίσκος. Δηλαδή δεν κοιτάω μόνο ως παρατηρητής αυτά που συμβαίνουν γύρω μου αλλά τα αφουγκράζομαι, μιλάω στους ανθρώπους, μου απαντάνε, καταλαβαίνω, αναγνωρίζω την ύπαρξη των άλλων. Ρε φίλε είναι πολύ σημαντικό αυτό. Και το να αναγνωρίσεις την ύπαρξη των άλλων, έστω συμβολικά, είναι τεράστιο βήμα για να υποχωρήσει ο ναρκισσισμός σου.

Σε βοήθησαν και τα λάιβ σ’ αυτό; Είδες τον κόσμο από κάτω και είπες “πρέπει να βρω και πράγματα που να αφορούν και αυτούς”;
Όχι, εννοώ αναγνωρίζω τον άλλον σε επίπεδο συμβολικό. Δηλαδή, αντί να λέω εγώ έκανα εκείνο, έκανα το άλλο, τώρα λέω τι νιώθει αυτή η κοπέλα όταν βλέπει έναν στη σκηνή. Μιλάω για ένα αγόρι που λέει “Εσύ είσαι το κορίτσι που θα παντρευτώ”. Μπαίνω στη θέση των άλλων.

Εδώ η φάση είναι ότι “δεν είσαι μόνος σου ρε μαλάκα. Yπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι στον κόσμο. Get a grip. Ασχολήσου”.

Σου πάει το μέινστριμ πάντως. Αυτός ο ήχος δηλαδή που από το προηγούμενο άλμπουμ έλεγες ότι έχεις υιοθετήσει.
Ναι, κοίτα. Είναι η πρώτη φορά που ακόμα και δύσκολοι άνθρωποι μου λένε ότι ηχητικά αυτό που βγήκε είναι κάτι φουλ αυθεντικό. Φουλ αληθινό.

Άρα δεν είχα στο μυαλό μου να το κάνω μέινστριμ ή αντεργκράουντ ή indie ή της Παναγιάς τα μάτια. Είχα στο μυαλό μου ότι “αυτό μου συμβαίνει τώρα. Έτσι θα δουλέψω τα ντέμο, έτσι θα συνεργαστώ με τον παραγωγό. Εάν αρέσει έχει καλώς”.

Η αποδοχή σου τα τελευταία τρία χρόνια έχει αυξηθεί πάρα πολύ. Δηλαδή είδα στο Spotify είχες 30-40 χιλιάδες ακροατές. Για τη μουσική που παίζεις δεν είναι και λίγο.
Aυτή η απήχηση είναι λίγο περίεργη φάση ρε γαμώτο. Πραγματικά προσπαθώ να μη με αφορά, αλλά πιάνω τον εαυτό μου και να με αφορά.

Και μπορεί να ακούγομαι σαν boomer τώρα αλλά ρε φίλε θεωρώ ότι σε αυτό το τρυπάκι μας έχει βάλει το ίντερνετ. Το ίντερνετ είναι η Βαβέλ. Μας κάνει όλους να νοιαζόμαστε για πράγματα που δεν έχουν καμία σημασία. Είναι δυνατόν να χαλάει η διάθεσή μας από το πόσα likes έχουμε;

Και δεν το κρίνω. Είμαι χειρότερος.

Για παράδειγμα, τις προάλλες ήμουν σε ένα live και απ’ έξω, ήταν κάποια παιδιά που προηγουμένως έκαναν opening. Και τους άκουγα να λένε μεταξύ τους για τα views που έκανε κάποιο story που τους έδειχνε να παίζουν -κάτι τέτοιο, δεν κατάλαβα ακριβώς-, και έλεγε ο ένας στον άλλον, “κοίτα!!!”, και αν έβλεπες τα πρόσωπά τους… Δεν είχα ξαναδεί τέτοια χαρά.

Χαιρόμαστε επειδή είμαστε τα data analytics του ίντερνετ και τα οποία μάς έχουν απομακρύνει άπειρα.

Δεν έχουμε έρθει και τόσο πιο κοντά λόγω του ίντερνετ, μην τρελαθούμε. Ίσα ίσα.

Παίζεις ροκ; Το λες; Γιατί νιώθω ότι οι άνθρωποι που παίζουνε σήμερα ροκ έχουν και λίγο μια αμηχανία να το λένε.
Βέβαια. Αυτός ο δίσκος είναι καθαρά ροκ.

Νομίζω πως ο οποιοσδήποτε δημιουργός, αυτό που πρέπει να έχει στο μυαλό του είναι τι του αρέσει να κάνει και όχι τι θα αρέσει στον άλλον.

Δεν μπορώ να κάνω άλλη μουσική από αυτή γιατί δεν μου αρέσει άλλη μουσική.

Καταλαβαίνω τι λες. Απλά νιώθω ότι επειδή ο ήχος δείχνει να προχωράει προς άλλες κατευθύνσεις, η πρωτοπορία να είναι αλλού (πχ προς το χιπ χοπ), μήπως ένιωθες ότι είναι λίγο αμήχανη εποχή για να παίζεις ροκ.
Ναι αλλά και αυτή η διαρκής ανάγκη για πρωτοπορία και εξέλιξη είναι απαραίτητα καλή; Δηλαδή στα 80s που δεν είχαμε Spotify, που δεν είχαμε σόσιαλ, που δεν είχαμε άγχος, που μια οικογένεια με ένα μισθό αγόραζε σπίτι και πήγαινε και διακοπές κτλ., ήταν χειρότερα από σήμερα που είμαστε σε πιο πρωτοποριακές εποχές;

Δηλαδή αν τα πράγματα τα κάνουμε χωρίς άγχος και η πρωτοπορία είναι στο τι γουστάρουμε εμείς να κάνουμε, παίζει να είναι πολύ πιο αυθεντικό από το να ψάχνουμε διαρκώς μια πρωτοπορία -που στο κάτω κάτω δεν μου αρέσει.

Γιατί να κάνω κάτι που δεν μου αρέσει σώνει και καλά επειδή έχει πέραση;

Θέλω να λέω αυτό που αυθεντικά σκέφτομαι -γιατί έχω πει και πράγματα που δεν είναι και ωραία για μένα. Που είναι λίγο υποτιμητικά.

Αλλά πως θα ταυτιστούν οι άνθρωποι που πρέπει, αν δεν έχει πηγάσει αληθινά από μέσα μου; Πώς θα βγει;

Κι ας μην έχει απήχηση ρε φίλε. Και τι έγινε;

Δεν θα σε πείραζε δηλαδή;
Προφανώς και θα με πείραζε, αλλά δεν θέλω να κάνω αυτό το trade of. Δεν μπορώ να το κάνω. Γιατί τα πράγματα που πραγματικά έχουν σημασία για μένα στην ηλικία που είμαι τώρα, είναι να είναι χαρούμενοι οι άνθρωποι που είναι γύρω μου. Αυτό που σου είπα και πριν.

Η κόρη σου σε λέει ποτέ “Παιδί Τραύμα;
Όχι, “μπαμπά” με λένε και οι δύο κόρες μου.

Μια μέρα μου είπε η μικρή μου, “ρε μπαμπά, τα κομμάτια που γράφεις είναι πολύ θλιμμένα”. Και της λέω “ναι, OK, έχεις δίκιο”.
Τα βάζω και στις δύο να τα ακούσουν. Η μεγάλη νομίζω είναι σε άλλα μουσικά μονοπάτια, δεν τρελαίνεται. Στη μικρή κάπως της αρέσει… αλλά αργά ή γρήγορα, νομίζω ότι σε καμία από τις δύο δεν θα αρέσουν. (σ.σ. γελάμε)

Σκέψου ότι πριν τρία χρόνια που είχαμε κάνει ξανά συνέντευξη ήταν η εποχή που αποφάσισες να δείξεις το πρόσωπό σου. Και σήμερα αυτό μοιάζει σαν να έγινε πριν εκατό χρόνια. Δεν νομίζω ότι πια υπάρχει κόσμος που να θυμάται ότι κάποτε δεν έδειχνες το πρόσωπό σου.
Όντως. Και νομίζω ότι δεν έχει να κάνει με εμένα αλλά με την εποχή μας που πρέπει να παράγεις διαρκώς content.

Για αυτό έχω κόλλημα με το να βγάζω δίσκους και όχι single. Θέλω οι δίσκοι να λένε μια ιστορία και αυτό να το υπηρετώ με μια αξιοπρέπεια όσο μπορώ και από τα live.

Είμαι μουσικός. Δεν είμαι content creator.

Εδώ μιλάς μέσα από το πρόσωπο της Ντιάννας, της ηρωίδας του δίσκου σου. Στο “Μέινστριμ” μιλούσες μέσα από τα πρόσωπα μίας άλλης οικογένειας, στο “Θα καταστρέψω τον κόσμο” μέσα από την ομολογία ενός δολοφόνου. Πάντα θα μιλάς μέσα από έναν άλλον άνθρωπο;
Σίγουρα αυτό έχει μια ψυχαναλυτική χροιά της προβολής, δηλαδή προβάλλω στους άλλους τα πράγματα που θέλω να πω.
Εδώ νομίζω ότι έχω αρχίσει σιγά σιγά να νιώθω και λίγο πιο άνετα στο να συνδιαλέγομαι με τους άλλους. Να προσπαθήσω να καταλάβω πώς σκέφτονται. Να φτιάξω έναν χώρο και για μένα και για αυτούς.

Αυτό που λέω “Ένα μέρος για μένα” είναι αυτό ακριβώς: το να δημιουργήσω έναν χώρο και να λέω, και στον εαυτό μου και στους άλλους, μπορείς να υπάρξεις εδώ και να σε ακούσω. Μίλα μου. Και τι μου λες εσύ; Να φύγουμε από αυτό το σπίτι και να ζήσω μια δεύτερη ζωή, πχ..

Έκανα, λοιπόν, έναν χώρο για να ακούσω τον άλλον τι θέλει να πει.

Αν δεν συμφωνείς με αυτά που έχει να πει, τα λέει πάλι; (σ.σ. Καταλαβαίνει ότι προβοκάρω)
Όχι, βέβαια. Αυτό είναι το θέμα. Εκεί είναι η προβολή. Δεν είναι εντελώς αγνό αυτό. Αυτό θα ήθελε πραγματικά πολλή δουλειά με τον εαυτό μου για να το καταφέρω.

Μουσικά, τι καινούργιο έχεις κάνει σε αυτόν τον δίσκο;
Έχει πολλά kraut στοιχεία και τα γουστάρω πάρα πολύ. Και γενικά έχω αρχίσει να σκέφτομαι λίγο πως να εξελιχθεί η σχέση μου με τη μουσική, πώς να εξελιχθώ και σαν μουσικός πέρα από το frontman/songwriter. Και η kraut είναι μια καλή τέτοια ευκαιρία.

Αυτόν τον δίσκο πάντως τον θεωρώ τον καλύτερο που έχω βγάλει μέχρι τώρα.

Άσχετο αλλά όλο αυτό με τον ναρκισσισμό πώς ξεκίνησε; Το έχεις ψάξει; Πχ όταν ήσουν μικρός συνέχεια σου έλεγε η μάνα σου “αγόρι μου, μόνο εσύ είσαι και κανένας άλλος”;
Γενικά έχω πάρει πάρα πολλή αγάπη, αλλά δε νομίζω ότι είναι αυτό το σημείο που με έκανε νάρκισσο. Νομίζω πιο πολύ είναι μια ανασφάλεια και ένας φόβος που έχω διάχυτο. Και αυτή η υπαρξιακή αγωνία που λες, που μάλλον στην ουσία είναι φόβος.

Έχεις δει αυτά τα βίντεο που κυκλοφορούν όπου εμφανίζονται κάποιοι και δίνουν συμβουλές “πώς να νικήσεις έναν νάρκισσο στο παιχνίδι του”; Έχουν δίκιο; Βοηθάνε; Τι πιστεύεις; Πώς θα σε νικήσουμε;
Γενικά η φάση με το life coaching είναι μια χαρά. Και η φάση με την ψυχοθεραπεία -εγώ έκανα πολλά χρόνια και είναι πολύ χρήσιμη.

Το θεωρώ όμως λίγο περίεργο να δίνεις συμβουλές σε κάποιον για το τι να κάνει με κάποιον άλλον. Μπορείς να δώσεις συμβουλές σε κάποιον για το τι μπορεί να κάνει με τον εαυτό του.

Πολύ ωραία απάντηση.
Μόνο τέτοιες δίνω ρε.

Ισχύει, έχουμε γεμίσει, να δούμε ποια θα πρωτοβάλουμε. Πάντως σε πολλά τραγούδια έχεις έναν ρυθμό που μου θυμίζει παιδικά τραγούδια, που θυμίζουν νανουρίσματα, κλπ. Πιο σκοτεινά βέβαια. Πχ όπως το “Κορίτσι που θα παντρευτώ”.
Είναι ενδιαφέρον που το λες αυτό, γιατί αυτό το τραγούδι λέει “εσύ είσαι το κορίτσι που θα παντρευτώ κι ας μη θέλουν οι άλλοι, δεν ξέρουν, είναι μεγάλοι”. Δηλαδή είναι όντως σαν να το τραγουδάει ένα παιδί σε ένα άλλο παιδί.

Πάντως, σίγουρα σ’ αυτό βοηθάει το γεγονός ότι δεν είμαι κάποιος διαβασμένος και φτασμένος μουσικός. Δηλαδή το μυαλό μου, μουσικά, σκέφτεται απλά, παιδικά. Δε σκέφτομαι περίπλοκες κλίμακες και άριες και φούγκες και τέτοια. Ξέρω κιθάρα, λίγο πιάνο και λίγη μουσική. Δεν έχω πτυχία θεωρίας και αρμονίας.

Απλά εγώ δεν εννοώ ότι μπορεί να τα φτιάξει ακόμα και ένα παιδί. Εννοώ ότι έχουν ρυθμούς σαν το “Ήταν ένα μικρό καράβι” πχ. Δεν ξέρω πως να το πω. Βγάζουν μια παιδικότητα και οι στίχοι συχνά πάνε παράλληλα. Δηλαδή το ενισχύουν αυτό.
Ναι. Και νομίζω το κάνω πιο πολύ σε αυτή την αντιστοίχιση.

Τις προάλλες ήμουν με τον κολλητό μου τον Νικόλα στο Jimmy’s και του λέω “ρε συ, αν έρχονταν τώρα εδώ οι δεκάχρονοι εαυτοί μας και μας μιλάγανε, (δηλαδή τα παιδιά αυτά που τραγουδάνε το “Ήταν ένα μικρό καράβι”) τι θα τους λέγαμε; Μου λέει “Εγώ θα του έλεγα, προσπάθησε να κάνεις ένα νόημα από όλα αυτά. Εσύ τι θα του έλεγες;”. “Εγώ του εαυτού μου θα του ‘λεγα μην στεναχωριέσαι”.

Νομίζω ότι αυτά τα τραγούδια είναι σαν να προσπαθώ με ένα υπερφυσικό τρόπο να συνομιλήσω με τον παιδικό μου εαυτό και να του πω να μην στεναχωριέται. Γιατί, παρόλο που έχω μεγαλώσει πολύ ωραία και με πολλή αγάπη, φαίνεται ότι για κάποιο λόγο μάλλον στεναχωριόμουν.

Υπάρχει αυτή η διαλογικότητα με την παιδική μου ηλικία. Δεν είναι τυχαίο που επέλεξα ως όνομα το “Παιδί Τραύμα”.

Η παρέα σου σήμερα ποια είναι; Με ποιους καλλιτέχνες της σκηνής;
Αυτή η indie σκηνή ή underground ή όπως θες εσύ να την πεις δεν σε εγκολπώνει αυτόματα. Δεν νομίζω ότι είμαι μέρος αυτής της παρέας. Έτσι κι αλλιώς, είμαι ένας άνθρωπος που όταν τον πρωτογνωρίζεις δεν τον πολυσυμπαθείς.

Δεν ένιωσα ποτέ ότι έγινα μέρος αυτής της σκηνής, παρότι με βοήθησαν πάρα πολλοί άνθρωποι.
Ίσως επειδή δεν ανήκα από μικρός σε καμία από αυτές τις παρέες και είναι δύσκολο να μπεις ξαφνικά αν δεν είσαι από τα 20 σου.

Μη ξεχνάς ότι εγώ έβγαλα τα πρώτα μου τραγούδια στα 35 μου.

Και its OK, κι εγώ το ίδιο θα έκανα. Άλλωστε δεν χρειάζεται. Υπάρχει σεβασμός, συνεργασία, αγάπη. Δεν είναι σώνει και καλά να είμαστε κολλητοί.

Απ’ την άλλη έχω την τεράστια τιμή, να είμαι φίλος -πιστεύω- ή να με θεωρούν κοντινό τους άνθρωπο ο Παυλίδης και ο Αγγελάκας. Και ο Δεληβοριάς.

Στο λάιβ που έδωσες, ποιο τραγούδι από τα καινούρια σου είδες πιο πολύ ο κόσμος να γουστάρει;
Ρε συ, ήταν τρομερό. Ο δίσκος βγήκε 30 Οκτωβρίου και το live ήταν 31 και ήξεραν τα τραγούδια. Και ήμουν σε φάση “Ουάου! Πολύ ωραίο”.

Και το επόμενο σου λάιβ πότε είναι;
Τώρα θα παίξουμε 12 και 13 Δεκέμβρη στο ΠΛΥΦΑ. Η πρώτη μέρα είναι sold out, και λογικά, μέχρι να βγάλεις τη συνέντευξη, θα έχει γίνει και η δεύτερη μέρα. (σ.σ. όντως)