Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΣΩΣΕΙ ΑΠΟ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ ΣΧΕΣΗ

Εκεί έξω επικρατεί ένα χάος και εύλογα, χαώδης είναι η όποια προσπάθεια κάνουμε να βρούμε έναν/μια σύντροφο, για να κάνουμε μια καλή, ουσιαστική, σχέση.

Αν έχεις κάνει τα χιλιόμετρα σου στη διαδρομή που λέγεται “ερωτική ζωή”, μάλλον έχεις καταλάβει πως δεν υπάρχει “ο ένας”. Ή “η σωστή”.

Εκτός και αν έχεις τη δυνατότητα να τον δημιουργήσεις, βάσει των προαπαιτούμενων, με τα πιο σύγχρονα τεχνολογικά συστήματα.

Διαφορετικά, θα κάνεις και τις υποχωρήσεις σου, όπως και θα κάνεις και τους συμβιβασμούς σου. Φυσικά, ο καθένας φτάνει μέχρι εκεί που θέλει και μπορεί.

Ένας ψυχοθεραπευτής και φιλόσοφος, ο οποίος έχει δημιουργήσει και σχολή, στην οποία βοηθά ανθρώπους να αναπτύσσουν και να διατηρούν καλύτερες σχέσεις, μεταξύ πολλών άλλων, έδωσε τις γνώσεις του, για να μας βοηθήσει στην “πλοήγηση”.

Έδωσε και μια ερώτηση που μπορεί να κάνει τη διαφορά, από το πρώτο ραντεβού.

Δεν μπορεί να φταίνε πάντα οι άλλοι

Ο Alain de Botton είναι Ελβετός συγγραφέας, φιλόσοφος, ψυχοθεραπευτής και ιδρυτής του Σχολείου της Ζωής, εκπαιδευτικό κέντρο που βρίσκεται στο Λονδίνο. Εκεί, διδάσκει συναισθηματική νοημοσύνη (κατανόηση και διαχείριση συναισθημάτων), αυτογνωσία, πώς να αναπτύσσουμε και να διατηρούμε καλύτερες σχέσεις και διαχείριση των δυσκολιών της ζωής, μέσω της φιλοσοφίας, της ψυχολογίας και των τεχνών.

Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες -συμπεριλαμβανομένων των ελληνικών.

Στο Βig Think θέλησε να βοηθήσει όσους ενδιαφέρονται να βρουν σύντροφο, να κάνουν όσο πιο αποτελεσματικό γίνεται το πρώτο τους ραντεβού.

Όπως λέει, χρειάζεται μόλις μια ερώτηση. Η απάντηση που θα πάρουμε, μας βοηθά να καταλάβουμε αν υπάρχει τύχη ή καλό θα ήταν να περάσουμε… στον επόμενο ακροατή.

Αρχικά, διευκρινίζει ότι η αισιοδοξία είναι εχθρός της αγάπης.

«Αν σκεφτούμε πως θα ζήσουμε το τέλειο love story, δεν θα συμβεί ποτέ. Αυτό που χρειάζεται, είναι να αποδεχθούμε πως ακόμα και μια πολύ καλή σχέση έχει συνεχείς στιγμές κρίσεις».

«Η απαισιοδοξία λοιπόν, δεν είναι εχθρός της αγάπης. Το να ξέρεις πως δεν υπάρχει ο “κατάλληλος άνθρωπος”, στην πραγματικότητα μας βοηθάει να βρούμε έναν αρκετά καλό άνθρωπο.

Η συμβατότητα δεν είναι προαπαιτούμενο της αγάπης, αλλά ο καρπός της».

Εξηγεί πως η αγάπη δεν είναι συναίσθημα, αλλά ικανότητα. Όπως προετοιμάζεται κάποιος για να ανέβει ένα βουνό, έτσι χρειάζεται να προετοιμαζόμαστε (φυσικά και σε επίπεδο εξοπλισμού) και όσοι “προετοιμαζόμαστε να ανέβουμε το βουνό της αγάπης”.

Εάν δεν το κάνουμε, δεν πρέπει να εκπλησσόμαστε “που διαρκώς πέφτουμε” και να ρίχνουμε το φταίξιμο στο άλλο άτομο. “Να λέμε πως ήταν το σωστό άτομο, ότι δεν έχουμε βρει τον άνθρωπο μας”.

«Μην ψάχνεις τον σωστό άνθρωπο. Δημιούργησε τον»

Ο de Botton δεν αφορίζει τις εφαρμογές dating. Τουναντίον, εξηγεί ότι παίζουν το ρόλο τους. «Κάποιες φορές, πρέπει να σκανάρουμε για να δούμε τι υπάρχει εκεί έξω, ώστε να βρούμε κάποιον που καλύπτει τα μισά “θέλω” μας.

Όταν βρίσκουμε τον κατάλληλο άνθρωπο, είναι που αρχίζει η δουλειά» που είναι «να εξελίξουμε έναν ξένο, σε κάποιον που μπορούμε να καταλάβουμε και που μπορεί να μας καταλάβει, δίχως να ωραιοποιούμε καταστάσεις, αλλά και χωρίς πανικό, χωρίς να λέμε φράσεις του τύπου “αυτό που έχουμε δεν θα δουλέψει ποτέ” εάν σε διακοπές, ξαφνικά μαλώσουμε.

Το ζητούμενο είναι να προσπαθούσε να βρούμε τι έγινε και να το λύσουμε. Μαζί.

Οι περισσότεροι όμως, παραιτούνται πολύ γρήγορα. Λένε “δεν μπορώ να το κάνω αυτό” και εξαφανίζονται, για να επιστρέψουν στα dating apps», ώστε να αρχίσουν τη διαδικασία από την αρχή.

Είναι καλό να θυμόμαστε ότι «προσπαθούμε να ταιριάξουμε την καρδιά μας, με αυτήν ενός ξένου».

Άρα «αυτό που χρειάζεται να κάνουμε, είναι να αρχίσουμε να δημιουργούμε τον σωστό άνθρωπο, από το να τον ψάχνουμε».

Τι σημαίνει «δημιούργησε τον σωστό άνθρωπο”;

Το “δημιουργώ τον σωστό άνθρωπο” μπορεί πολύ εύκολα να παρερμηνευθεί. Και να παρεξηγηθεί. Για αυτό και ο ειδικός έδωσε λεπτομέρειες της διαδικασίας που προτείνει.

«Δουλεύουμε με τον εαυτό μας, σε συνεργασία με θεραπευτή, ώστε να καταλάβουμε το σενάριο μας από την παιδική μας ηλικία, αντί απλά να το “παίξουμε”, εις βάρος ενός αθώου ανθρώπου. Πως παίρνουμε την ευθύνη για τα προβλήματα που φέρνουμε στην σχέση».

Ένα από τα πράγματα που διδάσκει ο de Botton στο Σχολείο της Ζωής είναι να τιμούν τα ραντεβού τους. Πώς; «Μεταξύ των πρώτων ερωτήσεων που ρωτάμε, με παιχνιδιάρικο τρόπο, “πόσο τρελός/η είσαι;”».

Κάποιοι μπορεί να παρεξηγηθούν.

Όποιοι απαντούν είναι αυτοί με τους οποίους έχει μόλις γίνει μια καλή αρχή.

«Όλοι μας έχουμε πράγματα που πρέπει να προσέχουμε. Αν το άτομο με το οποίο δειπνείτε σας πει “καταλαβαίνω την ερώτηση. Ναι, έχω την τρέλα μου, που είναι η τάδε ή η δείνα” αποδεικνύεται ότι είναι ένα ασφαλές άτομο.

Αν το άτομο σας ρωτήσει “τι εννοείς; Πώς μπορώ να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση; Είσαι αγενής!”, άρχισε να τρέχεις μακριά.

Αυτό μάλλον δεν είναι ένα άτομο με το οποίο δεν πρέπει να κάνεις παρέα, επειδή κανείς μας δεν χρειάζεται ή δεν μπορεί να έχει τέλειους συντρόφους».

Τι μας χρειάζεται;

«Αυτό που μπορούμε και πρέπει να αναζητήσουμε και πρέπει να προσπαθήσουμε να γίνουμε, είναι άτομα που γνωρίζουν αρκετά για τα μοτίβα τους, ώστε να μπορούν να προειδοποιούν τους υποψήφιους συντρόφους τους για το τι συμβαίνει και να αναλαμβάνουν αποτρεπτικά μέτρα».

Αποδέξου πως δεν υπάρχει ο/η the one

«Η αρχή των θεραπευτικών σχέσεων είναι να γνωρίζουμε ότι δύο άτομα, όταν δημιουργούν ένα ζευγάρι, δεν μπαίνουν στη σχέση δίχως να έχουν πολλή ιστορία» θυμίζει ο de Botton, μολονότι πρόκειται για κάτι που οι περισσότεροι προτιμούμε να ξεχνάμε.

«Είναι απαραίτητο τα ζευγάρια να μάθουν όσο το δυνατόν περισσότερα για αυτήν την ιστορία, ώστε να είναι έτοιμα για τις προκλήσεις και τις δυσκολίες της αγάπης.

Μια θεραπευτική σχέση απαιτεί κάθε σύντροφος να κατανοήσει τις δυναμικές του, οι οποίες χρονολογούνται από την παιδική ηλικία και να είναι σε θέση να τις συζητήσει με σχετική χάρη, υπομονή και διορατικότητα με τον σύντροφό του, ώστε όταν προκύψουν προβλήματα -που θα προκύψουν-, να μπορούν να υιοθετήσουν μια θεραπευτική γλώσσα».

«Για παράδειγμα, είναι θεραπευτικό να λες σε έναν καβγά πως “ακούω την άποψη σου. Μπορεί να μην είναι η δική μου, αλλά την ακούω”. Δεν είναι θεραπευτικό να λες “κάνεις λάθος” ή “είσαι ηλίθιος” ή “είσαι σαν τη μάνα σου”».

«Έχουμε την τάση να μιλάμε ο ένας στον άλλον, με θεραπευτικά ενημερωμένη γλώσσα.

Φωνάζουμε, ουρλιάζουμε, κατηγορούμε, αλλάζουμε μορφές και δεν αναλαμβάνουμε ευθύνες. Κάνουμε δηλαδή, όσα καταδικάζουν τις σχέσεις και μετά κάνουμε ένα βήμα πίσω και δηλώνουμε έκπληκτοι.

Είμαστε μια κοινωνία που έχει εμμονή με την εύρεση του κατάλληλου ανθρώπου, δίχως να σταματάμε για να σκεφτούμε “πώς μπορώ να γίνω ο σωστός άνθρωπος;”.

Ή “πώς μπορώ να δουλέψω με τον εαυτό μου”. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι αυτό δεν είναι κάτι εύκολο».

Μόνοι μας δεν βλέπουμε τα “στραβά” μας

Ένα άλλο μυστήριο που δεν μας βοηθά να αποκτήσουμε ενδεχομένως, τη ζωή και τις σχέσεις που έχουμε είναι «πως δεν μπορείς να καταλάβεις τον εαυτό σου, όταν είσαι μόνο με τον εαυτό σου. Χρειάζεσαι άλλους ανθρώπους. Γιατί;

Για το λόγο που χρειάζεσαι καθρέφτη, ώστε να δεις το πίσω μέρος του κεφαλιού σου, δεδομένου ότι δεν έχεις μάτια εκεί.

Χρειαζόμαστε κάποιον να μας βοηθήσει να δούμε πράγματα που είναι πραγματικά δύσκολο, να τα δούμε μόνοι μας.

Η ψυχοθεραπεία μας δίνει ένα φόρουμ, στο οποίο μπορούμε να πούμε στον θεραπευτή τι συμβαίνει στη ζωή μας, να εξηγήσουμε τι συνέβη την περασμένη Δευτέρα ή στο ταξίδι που κάναμε ή ό,τι άλλο κάναμε κι έτσι, σιγά σιγά να αντιλαμβανόμαστε τα μοτίβα μας.

Μπορούμε και να ενώσουμε τα κομμάτια κι έτσι έρχεται η απελευθέρωση».

“Όπως δεν μαθαίνεις μια ξένη γλώσσα σε 6 μαθήματα, δεν βρίσκεις τον εαυτό σου σε 6 συνεδρίες”

Η ψυχοθεραπεία, σύμφωνα με τον ειδήμονα, λειτουργεί με αμυντικούς μηχανισμούς, δηλαδή εργαλεία που υιοθετεί το μυαλό μας, ώστε να μπορεί να θωρακιστεί από την ακριβή γνώση του πώς λειτουργεί.

«Αυτό ακούγεται περίεργο. Θα μπορούσαμε δηλαδή, να “αγκαλιάσουμε” την αυτογνωσία. Ωστόσο, η γνώση του εαυτού μας είναι τρομακτική, αφού είμαστε πολύ περίπλοκοι και πολύ άβολα πλάσματα. Είναι πραγματικά απαίσιο, να μαθαίνουμε ορισμένα πράγματα.

Είναι κάτι που μας αγχώνει, μας λυπεί και μας πανικοβάλει. Για αυτό και διώχνουμε τις ανεπιθύμητες πληροφορίες.

Για αυτό δεν επεξεργαζόμαστε τα συναισθήματα μας.

Η αυτογνωσία είναι μεν, ένας εξαιρετικά άπιαστος στόχος, αλλά είναι και ο πιο σημαντικός της ζωής μας.

Το να κατανοείς τον εαυτό σου, είναι το νόημα της ζωής, κάτι που οι αρχαίοι Έλληνες αποτύπωναν στο “γνώθι σαυτόν”.

Αν αναγνωρίσουμε κάποιο μοτίβο που δεν μας αρέσει, μπορούμε να το αλλάξετε. Βέβαια, θα χρειαστεί πολύς χρόνος και πάρα πολύ δουλειά», δεδομένου ότι επιχειρούμε να “σπάσουμε” κάτι που υπάρχει για δεκαετίες.

Εξηγεί πως δεν μπορεί κάποιος να “αλλάξει” σε λίγες συνεδρίες, πράγμα που διατείνονται πολλοί.

«Η θεραπεία δεν λειτουργεί κατ’ αυτόν τον τρόπο. Είναι σαν να μαθαίνουμε μια ξένη γλώσσα, ως ενήλικες, να πηγαίνουμε σε 6 ή 12 μαθήματα και να λέμε πως τη μάθαμε».

Αρκεί να αναγνωρίζουμε πως είμαστε σε μια διαδικασία εκμάθησης.

«Όταν ρωτήθηκε ο Σωκράτης, ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος, γιατί ήταν ο σοφότερος άνθρωπος στην αρχαιότητα, είπε, επειδή ξέρω τι δεν ξέρω. Με άλλα λόγια, ότι η γέννηση της αληθινής σοφίας συνδέεται με τη γνώση της άγνοιάς σου».

«Νομίζω ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να προχωρήσουμε και σε σχέση με την ερωτική μας ζωή».