“ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΑΣ”. ΠΗΓΑΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΙΛΩΝ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ

Κυριακή πρωί και μετά την εκκλησία, είχε Καζαντζίδη.

Θα μπορούσε και πριν να είχε Καζαντζίδη ή θα μπορούσε να είχε και μόνο Καζαντζίδη και καθόλου εκκλησία, αφού για τους περισσότερους που βρέθηκαν στην κοπή της πίτας, Καζαντζίδης και Θεός, είναι έννοιες ταυτόσημες.

Ούτε ο ιερέας που εμφανίστηκε μετά τις 12 δεν θα διαφωνούσε μ’ αυτό -τουλάχιστον μπροστά στους καζαντζιδικούς.

Ήρθε για να δώσει την ευλογία του, να ψάλει ό, τι ψέλνουν σε αυτές τις περιστάσεις, διακόπτοντας το τραγούδι που είχαν ήδη πιάσει τα μέλη του επίσημου συλλόγου.

Έπρεπε όμως να τους καλωσορίσει στη γειτονιά του.

Βρισκόμασταν στη Αγία Σοφία, στα Μανιάτικα στον Πειραιά, στην αίθουσα του ΚΑΠΗ, οπότε οι φανς του Στέλιου ήταν όντως φιλοξενούμενοι του παπά και των ανθρώπων της γειτονιάς.

Αυτό εξηγούσε και τη σύνθεση του κόσμου. Μισοί του συνδέσμου, μισοί του ΚΑΠΗ.

“Μάθαμε ότι θα γινόταν η εκδήλωση και ήρθαμε”, μου ‘πε μια ηλικιωμένη, που ταίριαζε στη λιτά στολισμένη αίθουσα, περισσότερο από τους πιστούς του Στέλιου που είχαν φορτωθεί με κιθάρες και μπουζούκια.

Η γυναίκα άνηκε στο ΚΑΠΗ, οι άλλοι άνηκαν στον σύλλογο που έχει ιδρύσει ο Πάνος Λαντούρης -”είναι κανονικός, με πρωτόκολλο”, θα μου πει στην πρώτη αναγνωριστική μας κουβέντα, προτού μού τον κλέψει ο γιος του.

Έτρεχαν και οι δυο τους πάνω κάτω. Ήταν οι οικοδεσπότες και αυτή ήταν η μέρα τους.

Ο παπάς έκανε τη λειτουργία (δοξολογία;), ο πρόεδρος έβγαλε τον λόγο του, κάποιοι επίσημοι πολιτευτές και πολιτικοί έβγαλαν τον δικό τους -αλίμονο, σιγά μην έλειπαν.

Τα μπουζούκια και οι κιθάρες πήραν τη θέση τους στο βάθος της αίθουσας, κάτω απ’ τα επιβλητικά εικονίσματα, και οι τραγουδιστές άρχισαν να ανταλλάζουν το μικρόφωνο μεταξύ τους σαν σκυτάλη.

Τραγούδια για όλους (“Υπάρχω”) αλλά και για αυτούς που ξέρουν (“Ανήμπορος”, “Καθένας με τον πόνο του” κλπ).

“Ο Στέλιος είναι ο πατέρας μας, είναι το άλφα και το ωμέγα”, θα μου πει ένας από τους ερασιτέχνες τραγουδιστές εκείνου του μεσημεριού, ο Χρήστος Χυδεριώτης.

“Αυτός ο άνθρωπος μας έβαλε στον σωστό δρόμο με τα τραγούδια του, μας έκανε να βγούμε καλοί άνθρωποι. Γιατί ο Στέλιος ήτανε ψυχούλα. Κι ας λέει, όποιος δεν τον γνώρισε, ό, τι θέλει. Ο Στέλιος μίλησε στις ψυχές των ανθρώπων”.

Μέσα γινόταν γλέντι και εγώ τον είχα βγάλει τον άνθρωπο έξω για να μπορούμε να μιλήσουμε. Και οι δύο λοξοκοιτούσαμε τα ζεϊμπέκικα μέσα απ’ το τζάμι. Τον άφησα να επιτρέψει και έτρεξα να χαλάσω τη διασκέδαση κάποιου άλλου.

“Ο γαμπρός μου έκανε την προσευχή του στον Ολυμπιακό και τον Καζαντζίδη και μετά πήγαινε στη δουλειά του”, θα μου πει το επόμενο θύμα μου, Αλέξανδρος Μουρτζανίδης.

“Τον Στέλιο τον γνώρισα από κοντά το ‘78, όταν έγινε ο σεισμός στη Θεσσαλονίκη. Είχα ταβέρνα στην Καλλικράτεια της Χαλκιδικής και τον φέρανε εκεί ο γαμπρός μου με την αδερφή μου. Γνωριστήκαμε καλά, φάγαμε, ήπιαμε.

Του λέω ‘Στέλιο, εδώ υπάρχουν σεισμόπληκτοι. Να βγεις στην Τούμπα, να τραγουδήσεις, να τους ενισχύσουμε. Μου λέει ‘ποιος είναι ο μεγαλύτερος παλαιστής στην Ελλάδα;’. ‘Ο Καρπόζηλος’, λέω. ‘Ανακοινώστε ότι ο Στέλιος Καζαντζίδης θα παλέψει με τον Καρπόζηλο στην Τούμπα για τους σεισμόπληκτους, αλλά για το τραγούδι μη μου λες. Μου ‘χει κάψει την καρδιά’.

Ήταν τότε στη μεγάλη αιχμή της κόντρας με τον Μάτσα”.

Όσο μιλούσαμε, η πόρτα είχε μείνει μισανοιχτή και μια κυρία από το τραπέζι λοξά μπροστά, μάς έκανε νόημα να την κλείσουμε. “Κάνει ρεύμα”. Τελειώσαμε την κουβέντα μας και επιστρέψαμε μέσα στην αίθουσα, κλείνοντας την πόρτα πίσω μας, και κερδίζοντας ένα πολύ εύκολο “ευχαριστώ”.

Το μπουζούκι είχε περάσει στα χέρια του Αντρέα Καραντίνη (γιού του σπουδαίου Μανώλη Καραντίνη) και το μικρόφωνο στα χέρια του προέδρου του συλλόγου. Πριν πει δύο τραγούδια, που μάλλον τα ήξεραν οι πραγματικοί φανς του Καζαντζίδη και άρα όχι εγώ, έπιασε το “Τραγουδώ” και αμέσως καταλάβαινες ότι είχες να κάνεις με έναν άνθρωπο που ζούσε επαγγελματικά απ’ τη μουσική.

Ωστόσο, η βαριά χροιά του και οι παραπονιάρικες καταλήξεις θύμιζαν περισσότερο Μανώλη Αγγελόπουλο παρά Στέλιο Καζαντζίδη, αλλά πώς του το λες τώρα αυτό; (Του το ‘πα, και εντάξει, το ήξερε και ο ίδιος, του το λένε συχνά).

“Ο Καζαντζίδης είναι τα πάντα για κάθε Έλληνα που έχει βιώσει ξενιτιά και στενοχώριες”, θα μου πει, ο Γιώργος Παπαγιάννης, που ζει ως δάσκαλος όταν δεν πιάνει το μικρόφωνο.

Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους, φορώντας ένα μπλουζάκι που ξεχώριζε για το καζαντζιδικό του μήνυμα “Έρχονται χρόνια δύσκολα”, βρισκόταν και ο σκηνοθέτης του “Σπασμένου Ήχου” (ενός ντοκιμαντέρ για το μπουζούκι, ας το πούμε έτσι για συντομία) Φοίβος Κοντογιάννης.

Θα μου πει για το κρύσταλλο της φωνής του Καζαντζίδη, για αυτήν τελειότητα που αναγνωρίζεις είτε σ’ αρέσει είτε όχι. Αλλά θα σταθεί και σε κάτι ακόμα. “Τα τραγούδια του είναι προφητικά. Βλέπεις πώς ό, τι έχει πει ισχύει ακόμα. Έχει μια ειλικρίνεια και μια αυθεντικότητα”.

Η αίθουσα είχε ζεσταθεί. Το κρασί και τα τυροπιτάκια/λουκανοπιτάκια είχαν σηκώσει τους ανθρώπους απ’ τις καρέκλες τους και τους είχαν παρατάξει σε ουρές. Οι λίγοι που χόρευαν γίνονταν βίντεο και φωτογραφίες στα κινητά των υπόλοιπων, όσο ο πρόεδρος παρακαλούσε τον Καραντίνη να παίξει ένα ακόμη τραγούδι και να μην εγκαταλείψει τόσο νωρίς το γλέντι.

Όμως δεν μπόρεσε να του κάνει τη χάρη. Έπρεπε να φύγει. Τον περίμενε το μεροκάματο, όπως θα έλεγε απολογητικά.

Η ώρα ήταν σχεδόν 14.30 και μη ξεχνάτε ότι η πλειοψηφία των παρόντων δεν συνεχίζει τη μέρα της χωρίς μια μικρή μεσημεριανή ανάπαυλα. Παρότι το τραγούδι συνεχιζόταν, η διακριτική αποχώρηση είχε ξεκινήσει, κυρίως απ’ τα μέλη του ΚΑΠΗ.

Ήταν η τελευταία μου ευκαιρία να πω κάτι παραπάνω με τον πρόεδρο. Σε λίγο θα άρχιζαν να φεύγουν και οι δικοί του, θα έπρεπε να τους χαιρετήσει έναν έναν, να πούνε τα δικά τους και γενικά, ποιος τον έπιανε.

Βγήκαμε έξω. Ήταν ευχαριστημένος απ’ την εκδήλωση, όλα πήγαν και συνέχιζαν να πηγαίνουν όπως τα ‘θελε.

Θα ήταν ο τελευταίος εκείνης της ημέρας που θα τον ρωτούσα “τι είναι για σένα ο Καζαντζίδης;”.

“Πρώτα πρώτα, για μένα ήταν αγαπημένος φίλος. Τον γνώρισα πριν από 35-36 χρόνια. Είχα πάει για να τον βρω στον Άγιο Κωνσταντίνο, δεν τον βρήκα εκείνη τη μέρα και τελικά τον πρωτογνώρισα στο στούντιο του Αντώνη Πετρίδη, στο Level, πάνω από τη Λιοσίων, όταν έγραφε τον δίσκο ‘Τραγουδώ’.

(-Μα, καλά. Δεν θα τον ενοχλούσες που πήγες έτσι απρόσκλητος στο σπίτι του; -Κάθε μέρα πήγαινε κόσμος. Ήταν απλός και ταπεινός)

Για μένα ήταν η φωνή της Ελλάδας. Βιώματα, αγωνίες… Με έναν πατέρα μετανάστη που μας έλειπε. Ήταν στην Αυστραλία, καταλαβαίνεις”.

Φαινόταν να βιάζεται να επιστρέψει στην καζαντζιδική αποστολή του. Τον ευχαρίστησα, τον χαιρέτησα και ξαναμπήκα στην αίθουσα για να πάρω το παλτό μου -για κάποιο λόγο τόση ώρα ξεπάγιαζα με ένα ψευτοφούτερ.

Οι πραγματικοί θαυμαστές του Καζαντζίδη ήταν ακόμη εκεί. Είχαν σχηματίσει έναν μικρό τείχος ανάμεσα σε όποιον έπιανε το μικρόφωνο και στους υπόλοιπους, που μέσα σε κουβέντες και γέλια, άδειαζαν τα τραπέζια τους, δείχνοντας να ενδιαφέρονται περισσότερο για τα εναπομείναντα τυροπιτάκια, παρά για την επόμενη νότα.

Αλλά οι καζαντζιδικοί έμεναν εκεί. Αφοσιωμένοι. Και ποιος ξέρει για πόση ώρα ακόμη.