ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΟΝΕΣ

«Όπως και το 2017, θα χτίσουμε ξανά τον ισχυρότερο στρατό που έχει δει ποτέ ο κόσμος. Θα μετρήσουμε την επιτυχία μας όχι μόνο από τις μάχες που κερδίζουμε αλλά και από τους πολέμους που τερματίζουμε — και ίσως πιο σημαντικό, από τους πολέμους στους οποίους ποτέ δεν θα μπλεχτούμε.

Η πιο περήφανη κληρονομιά μου θα είναι αυτή του ειρηνοποιού και του ενωτικού. Αυτό θέλω να είμαι: ειρηνοποιός και ενωτικός. Η Αμερική θα ανακτήσει τη δίκαιη θέση της ως η μεγαλύτερη, πιο ισχυρή και πιο σεβαστή χώρα στη Γη, εμπνέοντας το δέος και τον θαυμασμό ολόκληρου του κόσμου.»

Ο Ντόναλντ Τραμπ ήρθε έναν χρόνο πριν στην εξουσία ξεδιπλώνοντας μια «αντιπολεμική» ατζέντα, με κορωνίδα της την δριμεία κριτική στους προκατόχους του στον Λευκό Οίκο που ενέπλεξαν τις ΗΠΑ σε πολέμους μακριά από το σπίτι τους.

Πολύ πριν ολοκληρωθεί ο πρώτος χρόνος της δεύτερης θητείας του ως πρόεδρος των ΗΠΑ, υποστήριζε ξανά και ξανά πως έχει τερματίσει οκτώ πολέμους και επέμεινε μέχρι τελευταία στιγμή ότι εκείνος, από όλους στον πλανήτη, είναι ο καταλληλότερος για να λάβει το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 2025. Η Επιτροπή μπορεί να μην υπέκυψε στις πιέσεις αλλά το Νόμπελ κατέληξε στα χέρια του ως δώρο από μια φιλόδοξη σύμμαχο, λίγες εβδομάδες μετά την στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο.

Μίλησε για στρατιωτική επιχείρηση στην Κολομβία, επέμεινε σθεναρά ότι οι ΗΠΑ θα αποκτήσουν  τη Γροιλανδία αφήνοντας ανοιχτό μέχρι πρόσφατα το ενδεχόμενο αυτό να γίνει με τη βία, ενώ την ίδια ώρα εξετάζει πώς θα κινηθεί απέναντι στο πληγωμένο από τις μεγάλες διαδηλώσεις ιρανικό καθεστώς, στέλνοντας αεροπλανοφόρα στην περιοχή για παν ενδεχόμενο.

Μια από τις τελευταίες στιγμές που ο πρόεδρος Τραμπ μίλησε για ειρήνη, ήταν χθες, Πέμπτη, όπου ίδρυσε το περιβόητο «Συμβούλιο Ειρήνης», ένα συμβούλιο που αρχικά προόριζε να εδραιώσει την εύθραυστη εκεχειρία στη Γάζα. Στο καταστατικό του προβλέπεται ότι μπορεί να αναλάβει και ευρύτερο ρόλο, σπέρνοντας ξανά την παγκόσμια ανησυχία για το αν θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάποιο είδος αντίπαλου δέους του ΟΗΕ. Στην παρουσίασή του από το Νταβός, έδωσε στη δημοσιότητα ανατριχιαστικές μακέτες για το πώς φαντάζεται τη Γάζα ως τουριστικό, βιομηχανικό και επενδυτικό παράδεισο. Πολυτελή συγκροτήματα φαίνονται να καλύπτουν τη γη των Παλαιστινίων, εκεί που ο γενοκτονικός πόλεμος του Ισραήλ άφησε πίσω του – και συνεχίζει να το κάνει – δεκάδες χιλιάδες νεκρούς.

Εδώ και έναν χρόνο, ο Ντόναλντ Τραμπ απομακρύνεται ολοένα και πιο πολύ από όλους αυτούς τους βασικούς πυλώνες του διεθνούς συστήματος που οι ΗΠΑ έχτισαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

 

Ένας επιχειρηματίας πρόεδρος

Ο «κομιστής της ειρήνης», Τραμπ, έκανε αυτό που ξέρουν να κάνουν καλά οι ΗΠΑ στην περίπτωση της Βενεζουέλας, πραγματοποιώντας μια στρατιωτική επέμβαση σε άλλη χώρα, καταλύοντας κάθε γράμμα Διεθνούς Δικαίου. Και σύμφωνα με τους κανόνες που επιχειρεί να δημιουργήσει ο ίδιος, αυτό έγινε για να υπάρξει “ειρήνη” στην χώρα της Λατινικής με τα περισσότερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου παγκοσμίως, κατέχοντας περίπου το 18% των συνολικών παγκόσμιων αποθεμάτων.

Αυτό που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, είναι ότι οποιαδήποτε από τις χώρες που έχουν τεθεί στο μικροσκόπιο του Αμερικανού Προέδρου, διαθέτουν ανεκμετάλλευτο πλούτο.

Το Ιράν είναι επίσης πλούσιο σε κοιτάσματα πετρελαίου, τα οποία το καθιστούν 4η δύναμη στον κόσμο.

Στη Γροιλανδία, το ενδιαφέρον εστιάζεται στα σημαντικά αποθέματα σπάνιων γαιών και άλλων κρίσιμων μετάλλων που είναι σημαντικά για την τεχνολογία όπως μπαταρίες, ηλεκτρικά οχήματα, μόνιμοι μαγνήτες και ηλεκτρονικά.

Οι σπάνιες γαίες δεν μπαίνουν για πρώτη φορά στο κάδρο του Τραμπ, καθώς είχε προηγηθεί συμφωνία ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ουκρανία για την αξιοποίηση φυσικών πόρων, συμπεριλαμβανομένων των σπάνιων γαιών και άλλων κρίσιμων μεταλλευμάτων. Η εκμετάλλευσή τους ήταν ένα ακόμα τίμημα που έπρεπε να πληρώσει η Ουκρανία στον Τραμπ για να συνεχίσει να διαπραγματεύεται για τον τερματισμό του πολέμου με τον Βλαντίμιρ Πούτιν.

Τέλος, στην περίπτωση της Γάζας, οι επιχειρηματίες φίλοι του Τραμπ – όπως επίσης και ο ίδιος – αναμένεται να επωφεληθούν από την ανάπτυξη αυτού του ξεδιάντροπου real estate στα εδάφη της Παλαιστίνης.

 

Την πρακτική του Ντόναλντ Τραμπ να τοποθετείται στην διεθνή σκακιέρα κάνοντας «bussiness», εξηγεί στο NEWS 24/7 o Δημήτρης Τσαρούχας, Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Virginia Tech (CEUTS) και Κύριος Ερευνητής στο ΕΛΙΑΜΕΠ.

Όπως παρατηρεί, «είναι η πρώτη φορά που βλέπω τόσο έντονα και τόσο ανερυθρίαστα, πως η επιχειρηματική λογική αυτή διέπει την πολιτική του και – το πιο σημαντικό – διέπει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ».

«Αυτό που με έχει ξαφνιάσει για να είμαι ειλικρινής, είναι πως η ίδια λογική φαίνεται πως θα ακολουθηθεί και στο δυτικό ημισφαίριο, στην Αμερική, βόρεια και Νότια – ενδεχομένως και αλλού, μένει να φανεί» τονίζει ο κ. Τσαρούχας, εξηγώντας πως η ίδια μεθοδολογία μπορεί να έχει εφαρμογή «σε ό,τι αφορά τις επιχειρηματικές δραστηριότητες επιχειρηματιών, φίλων του Αμερικανού προέδρου ή του ευρύτερου κύκλου του, οι οποίοι επιδιώκουν να διευρύνουν τον τζίρο τους και είναι σε θέσει να ασκήσουν πολύ αποτελεσματική πίεση στον Λευκό Οίκο» με τον Ντόναλντ Τραμπ να αναλαμβάνει δράση για λογαριασμό τους.

Σχολιάζοντας την περίπτωση της Βενεζουέλας, ο κ. Τσαρούχας αναφέρθηκε στις δηλώσεις του Αμερικανού ΥΠΕΞ, Μάρκο Ρούμπιο, ο οποίος είπε ότι οι ΗΠΑ επιδίωκαν εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα την επαφή με τον Μαδούρο – και την είχαν κάνει – και τώρα ήθελαν να κάνουν ένα deal. «Αυτό κάνει ο πρόεδρος Τραμπ, κάνει deals, δεν δίνει βέβαια κάτι, για να πάρει. Ο Μαδούρο δεν συμφώνησε ίσως με τους όρους της συναλλαγής και γι’ αυτό το λόγο έπρεπε να απομακρυνθεί».

 

Οι τεκτονικές αλλαγές στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και η προσωποποίηση της πολιτικής

Σύμφωνα με τον κ. Τσαρούχα, αυτή η επιχειρηματική λογική του Αμερικανού προέδρου έχει παρεισφρήσει εντός του τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ενώ τον χαρακτηρίζει «έναν πρόεδρο “ασύμβατο” με την καθιερωμένη πρακτική των Αμερικανών προέδρων, ειδικά σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική» καθώς «δεν ακολουθεί τις συμβάσεις».

Παράλληλα, αναφέρει πως η παραπάνω λογική δεν είναι ασύνδετη με τις μεγάλες οργανωτικές αλλαγές που έχουν επέλθει και φέρνει ως παράδειγμα όσα συνέβησαν με την ανάληψη της εξουσίας στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ:

«Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην Ουάσινγκτον θεωρούταν ανέκαθεν πολύ ισχυρό. Υποτίθεται ότι έχει σε μεγάλο βαθμό – όχι τη δική του λογική, δεν θεωρούταν κράτος εν κράτει – είχε όμως μια πολύ ισχυρή παράδοση, κάποια στεγανά με βάση τα οποία λειτουργούσε.

Η επανεκλογή του προέδρου Τραμπ οδήγησε σε μια σειρά από οργανωτικές αλλαγές ολόκληρη την αμερικανική διοίκηση αλλά και το Στειτ Ντιπάρτμεντ.

Έκανε δηλαδή τον υπουργό Εξωτερικών πανίσχυρο, έναν πολιτικά διορισμένο υπουργό, όπως συμβαίνει παντού, ο οποίος στα πλαίσια αυτής της “επαναστατικής” ρητορικής και πρακτικής της νέας διακυβέρνησης, αποφάσισε να αντικαταστήσει εν μία νυκτί δεκάδες πρέσβεις των ΗΠΑ στο εξωτερικό, η απόφαση κοινοποιήθηκε πρόσφατα αλλά είχε αποφασιστεί πολύ πριν, προκάλεσε και αλλαγές στο οργανόγραμμα, στον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται το ΥΠΕΞ, αποδυνάμωσε τους παραδοσιακούς διπλωμάτες που ασκούσαν μεγάλη επιρροή στον τρόπο που οι ΗΠΑ προέβαλαν τα συμφέροντά τους στο εξωτερικό και ουσιαστικά έφερε την προσωποποίηση της πολιτικής.

Η πολιτική πλέον έχει προσωποποιηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό – προφανώς στον πρόεδρο Τραμπ, αλλά σε ότι αφορά την εξωτερική πολιτική στον Μάρκο Ρούμπιο ο οποίος είναι ταυτόχρονα και ΥΠΕΞ και επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας και έχει έναν σωρό τίτλους ακόμα, καθώς η επαναστατική γυμναστική αυτής της διακυβέρνησης δεν έχει λάβει τέλος ακόμα.»

 

Ρωγμές στο στρατόπεδο του MAGA

Η περίπτωση της επέμβασης στη Βενεζουέλα έχει προκαλέσει τριβές εντός του μεγάλου συνασπισμού που έφερε τον Τραμπ στην εξουσία, δηλαδή των σκληροπυρηνικών MAGA του προέδρου Τραμπ που τον ενστερνίζονται και αποθεώνουν σε κάθε δήλωση και κάθε του κίνηση, οι οποίοι έχουν χαράξει πλέον έναν διαφορετικό δρόμο και αντιτίθενται στον πρόεδρο Τραμπ.

Ο κ. Τσαρούχας αναφέρθηκε στην περίπτωση της Marjorie Taylor Greene η οποία παραιτήθηκε από το Κογκρέσο, «το πιο εθνικιστικό, το πιο ρατσιστικό κομμάτι αυτού του μεγάλου συνασπισμού» όπως χαρακτηριστικά αναφέρει. «Αλλά και άλλοι σχολιαστές του δημόσιου λόγο όπως ο Tucker Carlson που ήταν παλιότερα στο Fox News και ο οποίος συνέβαλε πάρα πολύ στη δημοφιλία του Τραμπ, έχουν πάρει αποστάσεις». Τη στάση τους αυτή, την αποδίδει στο εξής:

«Η εκλογή Τραμπ είχε συνοδευτεί από τη λογική ότι στην εξωτερική πολιτική ο Τραμπ θα φέρει ειρήνη, θα απομακρύνει τα αμερικανικά στρατεύματα από όπου βρίσκονται και η οποιαδήποτε παρέμβαση στα εσωτερικά άλλων χωρών θα γίνεται πάντα υπό τη λογική ότι θα πρέπει να εξυπηρετούν τα αμερικανικά συμφέροντα. 

Ο Ρούμπιο βρέθηκε στη δυσάρεστη θέση να προσπαθεί να δικαιολογήσει αυτά που έγιναν στη Βενεζουέλα λέγοντας ότι κάναμε ό,τι κάναμε διότι εδώ διακυβεύονται τα αμερικάνικα συμφέροντα. Ξέρει πολύ καλά ότι υπάρχουν αυτές οι τριβές στο εσωτερικό του συνασπισμού που έφερε τον Τραμπ στην εξουσία, οπότε προσπάθησε να βρει ένα αντεπιχείρημα στην κριτική που ασκείται στην κυβέρνηση για όσα έκαναν στο Καράκας, λέγοντας ότι εδώ πρόκειται για το αμερικανικό εθνικό συμφέρον. Τώρα το πώς ορίζεται το αμερικανικό εθνικό συμφέρον και με ποια λογική μπορεί κανείς να δικαιολογήσει αυτά που έγιναν…

Εδώ υπάρχει μια κατάφορη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, το κατηγορητήριο περί ναρκωτικών δεν είναι κάτι που μπορούμε να συζητήσουμε γιατί – ακόμα κι αν ίσχυε κάτι τέτοιο – έπρεπε να ακολουθηθεί η νόμιμη οδός και οποιοσδήποτε πολιτικός που εμπλέκεται σε μια τόσο σοβαρή κατηγορία θα έπρεπε να βρεθεί ενώπιον της δικαιοσύνης με έναν τρόπο πολύ διαφορετικό από αυτόν που ακολουθήθηκε. Το επιχείρημα είναι έωλο σε κάθε περίπτωση.»

 

Η νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας του Τραμπ

Η νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ που δημοσίευσε η κυβέρνηση Τραμπ το 2025, αντικατοπτρίζει και ταυτόχρονα διαστρεβλώνει τη διεθνή πραγματικότητα.

«Οι ΗΠΑ στη δεύτερη διακυβέρνηση Τραμπ, όπως εξέφρασαν και μέσα από τη στρατηγική για μια νέα πολιτική επί της ασφάλειας, θεωρούν το δυτικό ημισφαίριο και πάλι – όπως και τον 19ο αιώνα και τον 20ο την γειτονιά τους. Και θα επιδιώξουν να καταστήσουν σαφές σε χώρες κυρίως όπως η Κίνα, η Ρωσία, το Ιράν αλλά και άλλες δυνάμεις, ότι δεν πρόκειται να απεμπολήσουν το δικαίωμα να ενεργούν μονομερώς, όπως συνέβη και στην εποχή του Ψυχρού πολέμου αλλά και μετά από αυτόν, για να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους» εξηγεί ο κ. Τσαρούχας και συνεχίζει:

«Αυτό που διαφοροποιεί την τωρινή κατάσταση, είναι ότι τα επιχειρηματικά και τα οικονομικά συμφέροντα πλέον παίζουν τον πρωτεύοντα ρόλο όσον αφορά στη λήψη των αποφάσεων. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ιδεολογία, ίσα ίσα υπάρχει και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι πολλοί από τους υποστηρικτές του προέδρου έσπευσαν αμέσως να βαφτίσουν όσα έγιναν εκεί μια προσπάθεια απελευθέρωσης των πολιτών της Βενεζουέλας, μια κίνηση σε βάρος ενός “κομμουνιστή” ηγέτη. Υπάρχει μια ιδεολογική απόκρουση εδώ και δεν είναι καθόλου τυχαίο που η Αργεντινή του προέδρου Μιλέι, την οικονομία της οποίας διέσωσαν οι ΗΠΑ με το γιγάντιο δάνειο των 22 δις δολλαρίων, έσπευσε αμέσως να χειροκροτήσει όσα έγιναν λέγοντας ότι ο κομμουνισμός ηττήθηκε στη Βενεζουέλα.»

Οι κλονισμένες σχέσεις με την ΕΕ

Ο κ. Τσαρούχας στέκεται ιδιαίτερα στο γεγονός πως οι ΗΠΑ «κατέστησαν σαφές ότι δεν θα διστάσουν να παρέμβουν στο εσωτερικό άλλων χωρών που βρίσκονται στο δυτικό ημισφαίριο με τρόπο ιδιαίτερα ανοιχτό».

Μια τέτοια περίπτωση είναι και η Γροιλανδία, η οποία, σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα και τους ισχυρισμούς του Ντόναλντ Τραμπ, δεν θα δεχθεί κάποιου είδους στρατιωτική επέμβαση. Αν η συμφωνία Τραμπ – Ρούτε προχωρήσει, η Δανία θα διατηρήσει την κυριαρχία της Γροιλανδίας, αλλά οι ΗΠΑ θα είναι σε θέση να αυξήσουν σημαντικά τη στρατιωτική τους παρουσία, όπως επίσης και την επιχειρηματική.

Οι απειλές Τραμπ για κατάκτηση της Γροιλανδίας, οι οποίες κορυφώθηκαν με την άφιξη του Αμερικανού προέδρου στο Νταβός, έκαναν την Ευρωπαϊκή Ένωση να επανεξετάσει τη στάση που μέχρι τώρα είχε απέναντί του και πλέον αναζητά τρόπους να «πέσουν» οι διατλαντικές εντάσεις, στο έκτακτο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Ωστόσο μέχρι τώρα, κρατούσε μια στάση ιδιαιτέρως προβληματική.

Ο τρόπος με τον οποίο αντέδρασαν οι Βρυξέλλες στη Βενεζουέλα είναι ενδεικτικός του μεγάλου διλήμματος με το οποίο βρίσκονται αντιμέτωποι οι Ευρωπαίοι, σύμφωνα με τον κ. Τσαρούχα:

«Αυτό έχει να κάνει αφενός με την εξάρτησή τους από τις ΗΠΑ σε ότι αφορά το Ουκρανικό, για να καταφέρουν να διατηρήσουν τις ΗΠΑ στο παιχνίδι και να μην εγκαταλείψουν τον Ζελένσκι και τους Ουκρανούς στις διαθέσεις της Ρωσίας και του Πούτιν. Από την άλλη όμως, η δική τους η στάση από πολλούς έχει χαρακτηριστεί δουλοπρεπής. Δεν νομίζω ότι τους δίνει πόντους η κυβέρνηση Τραμπ. Αυτό που νομίζω έχουν καταλάβει λάθος είναι η συλλογιστική “ας προσπαθήσουμε να είμαστε φιλικοί στον Τραμπ ώστε να μην υπάρξουν συνέπειες”. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι ότι η ιδεολογία μετράει. Ο Τραμπ και οι συν αυτώ είναι ιδεολογικά αντίθετοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτό δεν καταλαβαίνουν. Όταν λοιπόν δεν επιδιώκουν την ευημερία της ΕΕ, θα συνεχίσουν να βρίσκουν τρόπους με τους οποίους θα υπονομεύσουν την ευημερία της.»

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εμφανιστεί ιδιαίτερα αποδυναμωμένη και όσον αφορά στο Ουκρανικό. Όπως τονίζει ο κ. Τσαρούχας:

«Έχουν εξασθενήσει πάρα πολύ οι δυνατότητες που είχαν, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά το Ουκρανικό η ΕΕ δεν μετέχει στο παιχνίδι.

Είναι πολύ πιθανό να βρεθεί προ ενός σεναρίου που θα οδηγήσει σε κάποιου είδους συμφωνία μεταξύ Πούτιν και Τραμπ σε ότι αφορά τον τερματισμό των εχθροπραξιών το 2026, που θα περιλαμβάνει ένα σενάριο όπου η Ουκρανία θα βάλει μια συνταγματικά κατοχυρωμένη ρήτρα ότι δεν θα επιδιώξει ένταξη στο ΝΑΤΟ και παράλληλα ότι η ΕΕ θα πρέπει να αναλάβει τάχιστα να αποτελέσει την δικλείδα ασφαλείας του Κιέβου, να ενταχθεί δηλαδή στην ΕΕ. Χωρίς βεβαίως να υπάρξει η κατάλληλη προετοιμασία, χρονική και πολιτική. 

Το ισοζύγιο τελικά είναι ζημιά για την ΕΕ. Αυτό που πρέπει να απαντήσουν οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι είναι ποιος την επιδιώκει αυτή τη ζημιά και ποιος κερδίζει από την εξασθένιση της ΕΕ και ποιος χάνει. Αυτά πρέπει να τα απαντήσουν οι Ευρωπαίοι και να μην κοιτάνε αλλού, αλλά φοβάμαι ότι ο χρόνος τους τελειώνει. Δεν μπορούν να μιλούν αέναα για την στρατηγική αυτονομία για το μέλλον, για τις στρατιωτικές δαπάνες, για όλα τα υπόλοιπα χωρίς ρεαλιστικές προτάσεις διεξόδου από μια κρίση που τείνει να γίνει υπαρξιακή για την ΕΕ.»

 

Πώς θα κινηθεί ο Τραμπ απέναντι στην Κίνα;

Το μεγάλο αναπάντητο ερώτημα είναι το πώς θέλει η ηγεσία Τραμπ να κινηθεί σε σχέση με την Κίνα.

«Το γεγονός πως η πρώτη διακυβέρνηση Τραμπ ήταν ιδιαίτερα “αντικινεζική” στην λογική της, είναι σαφές» όπως αανφέρει ο κ. Τσαρούχας, «αλλά η πολιτική αυτή ακολουθήθηκε σχεδόν κατά γράμμα και από την κυβέρνηση Μπάιντεν».

«Και εδώ ξεκινούν τα προβλήματα για τον πρόεδρο Τραμπ. Επειδή ο Μπάιντεν ακολούθησε την πολιτική του, θεωρώ ότι ο Τραμπ κάνει ακριβώς το αντίθετο αυτού που θεωρεί το “αμερικάνικο κατεστημένο” διαρκώς, και επειδή το “αμερικάνικο κατεστημένο” θεωρεί ότι η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος αντίπαλος των ΗΠΑ στα πλαίσια της παγκόσμιας διακυβέρνησης και ηγεμονίας, αυτό κάνει τον Τραμπ κάπως διστακτικό.»

Περιγράφοντας το μεγάλο δίλημμα του Τραμπ, ο κ. Τσαρούχας εξηγεί: «ενώ ενστικτωδώς πιστεύει στη λογική “Πρώτα η Αμερική” – που σημαίνει ότι για να είμαστε εμείς πρώτοι πρέπει να καταστήσουμε σαφές στους Κινέζους ότι θα είναι δεύτεροι, οπότε θα πρέπει με οποιονδήποτε τρόπο, εμπορικό, πολιτικό, διπλωματικό ή και στρατιωτικό, στις εξορύξεις, στο διάστημα, παντού – πολιτική που είναι τόσο ευρέως διαδεδομένη στις ΗΠΑ, ο Τραμπ πάλι θέλει να είναι κάπου διαφορετικός».