Νίκος Ρεμπάπης: “Έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο”

Η επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ ενάντια στο Ιράν ήταν πράξη βρώμικη και εγκληματική σε βάρος του ιρανικού λαού. Οι ίδιοι που τάχα νοιάζονταν για τα δικαιώματα αυτού του λαού τώρα τον βομβαρδίζουν και του “υπόσχονται” ακόμα σκληρότερους βομβαρδισμούς. Όσο χυδαίο είναι το πρόσχημα, άλλο τόσο χυδαία είναι και η αποδοχή του από την ελληνική κυβέρνηση.

Πρόκειται για την ίδια κυβέρνηση, που με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ κλπ, έχει συνάψει στρατιωτικές συμφωνίες με θεοκρατικά καθεστώτα, όπως της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ενώ διατηρεί συμμαχικές στρατηγικές σχέσεις με τον Νετανιάχου που είναι καταδικασμένος εγκληματίας πολέμου.

Εξίσου φαιδρό είναι και το πρόσχημα για το “πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν”. Πρόσχημα που αξιοποιεί το μόνο κράτος που έχει χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα, δηλαδή οι ΗΠA στη Χιροσίμα και ένα κράτος που ο κόσμος το ‘χει τούμπανο ότι έχει πυρηνικά, αλλά δεν ελέγχεται από κανέναν για αυτά, δηλαδή το Ισραήλ.

Το γεγονός ότι και τα δύο αυτά προσχήματα γίνονται αποδεκτά από την ελληνική κυβέρνηση δείχνει ότι είναι αδίστακτη στην υποστήριξη ενός ακόμη βρώμικου πολέμου. Το γεγονός, επίσης, ότι και τα δύο αυτά προσχήματα γίνονται αποδεκτά και από σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις (ΠΑΣΟΚ, Αλ. Τσίπρας κλπ) δείχνει επίσης την αποφασιστικότητά τους, τις κρίσιμες ώρες που διανύουμε να παρέχουν “κάλυψη” στην κυβερνητική πολιτική της πολεμικής εμπλοκής. Επ’ αυτού δεν πρέπει να υπάρχει καμιά  αμφιβολία. Δεν υπάρχει ερώτημα αν εμπλέκεται στην Ελλάδα στον πόλεμο. Είχαν μαγειρέψει πολύ πριν πεινάσουν.

Η εμπλοκή στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ισραήλ, γενικά και ειδικά στη Μέση Ανατολή, έχει παρελθόν. Εμπλοκή είναι η ελληνοαμερικανική συμφωνία για τις βάσεις, που έφερε η ΝΔ και είχε προετοιμάσει η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, το 2020. Η λειτουργία των βάσεων των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ στη χώρα μας έχει δύο πλευρές: αφενός να λειτουργούν ως ορμητήρια πολέμου ενάντια σε άλλους λαούς και αφετέρου να αποτελούν στόχο αντιποίνων, όπως βλέπουμε τις τελευταίες ημέρες με τις φλεγόμενες υποδομές αμερικανοισραηλινών συμφερόντων που πλήττονται από το Ιράν στις χώρες του Κόλπου.

Εμπλοκή είναι η αναγόρευση του Ισραήλ σε “στρατηγικό εταίρο”, πολιτική που διαπερνάει όλες τις κυβερνήσεις από το 2010 ως σήμερα και έφτασε στα όρια της πολιτικής αποκτήνωσης, την περίοδο που το Ισραήλ συντελούσε εγκλήματα γενοκτονίας στη Γάζα.

Είναι η αποστολή συστοιχίας Patriot με το αντίστοιχο προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων στη Σαουδική Αραβία την οποία έχουν ψηφίσει στη Βουλή η ΝΔ μαζί με το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι η αποστολή ελληνικής φρεγάτας στην Ερυθρά Θάλασσα, στο πλαίσιο της πολεμικής αποστολής “ASPIDES” – της δήθεν αμέτοχης και αμήχανης – ΕΕ. Μάλιστα η εν λόγω αποστολή διευθύνεται από ελληνικό έδαφος. Σε αυτό το παζλ της εμπλοκής έρχεται να προστεθεί και η αποστολή 4 F-16 και 2 ελληνικών φρεγατών για την προστασία των βρετανικών – δηλαδή ΝΑΤΟϊκών – βάσεων στην Κύπρο και τις άλλες υποδομές του ΝΑΤΟ, των δυνάμεων, δηλαδή, που έχουν την ευθύνη για την τουρκική εισβολή και κατοχή.

Η κυβέρνηση δυσκολεύεται πολύ να πείσει ότι αυτή η πολιτική υπηρετεί την χώρα και τον ελληνικό λαό. Γι’ αυτό επιστρατεύει ψέματα και μεγαλοστομίες. Την ώρα που η φωτιά του πολέμου απλώνεται σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή η ΕΕ, το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ ρίχνουν κι άλλο λάδι στη φωτιά. Άλλωστε εκτός από τα προπαγανδιστικά προσχήματα υπάρχουν και οι πραγματικές αιτίες του πολέμου, που αφορούν τη μεγάλη μάχη για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα. Με αυτόν τον ανταγωνισμό συνδέονται τα πολεμικά γεγονότα σε κάθε γωνιά του πλανήτη, γι’ αυτό και δεν έχει βάση ότι όσα βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε σήμερα «είναι μπόρα που θα περάσει».

Ο πόλεμος των ιμπεριαλιστών δεν είναι πόλεμος των λαών. Είναι πόλεμος για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών, δρόμων μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων. Στους οικονομικούς και πολιτικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ισραήλ έχει επενδύσει και η άρχουσα τάξη της Ελλάδας (εφοπλιστές, ενεργειακοί και κατασκευαστικοί όμιλοι κ.ά) προκειμένου να αναβαθμίσει τη θέση της, τα κέρδη της και τα συμφέροντά της. Ο ελληνικός λαός δεν έχει να κερδίσει τίποτα απ’ αυτά τα σχέδια, παρά μόνο κινδύνους.

Αυτούς τους στόχους υπηρετεί με την πολιτική της η ελληνική κυβέρνηση και σε αυτά τα συμφέροντα είναι προσηλωμένα και τα άλλα αστικά κόμματα. Η κριτική τμημάτων της αντιπολίτευσης (πχ ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά) απέναντι στην κυβέρνηση για την αναγκαιότητα διαμόρφωσης «εθνικής γραμμής» όχι μόνο είναι άσφαιρη, αλλά και αποπροσανατολιστική, αφενός γιατί συμφωνούν στα βασικά με αυτή την πολιτική και αφετέρου γιατί τα συμφέροντα του ελληνικού λαού δεν πρόκειται να ταυτιστούν ποτέ με τα συμφέροντα των βιομηχάνων, των κατασκευαστικών ομίλων, των ομίλων και των εφοπλιστών, πολλοί απ’ τους οποίους ήδη τρίβουν τα χέρια τους τις τελευταίες ημέρες αφού, όσο οι λαοί καλούνται να φτιάχνουν kit 72 ώρων, αυτοί βλέπουν κατακόρυφη αύξηση των κερδών τους.

Η ανησυχία για τις εξελίξεις είναι ανάγκη να γίνει αγώνας με το ΚΚΕ για να κλείσουν τώρα οι βάσεις των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στη χώρα μας, για να γίνει πράξη το αίτημα: ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ! Να γυρίσουν πίσω, στην χώρα μας και την αποστολή τους, τα μέσα και το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων που βρίσκεται εκτός συνόρων. Να επαναπατριστούν χωρίς άλλη καθυστέρηση οι εγκλωβισμένοι Έλληνες ναυτεργάτες. Σε έναν κόσμο που φλέγεται, ο λαός, με το ΚΚΕ μπροστά, μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής!

Γράφει ο Νίκος Ρεμπάπης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ