Νίκος Μπίστης: Ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός

Θα έχετε παρατηρήσει ότι η πλειοψηφία των Ευρωπαίων ηγετών, οι εγχώριοι ακροκεντρώοι, οι μεταμελημένοι αριστεροί και ναιμεναλλαδες, μπροστά στις καταιγιστικές εξελίξεις που είναι απόρροια της τραμπικής επιθετικότητας, βρίσκουν καταφυγή στην λέξη «περίπλοκη».

Η κατάσταση στην Μέση Ανατολή όπου το Ισραήλ σφάζει στην Γάζα και εποικεί την Δυτική Όχθη είναι «περίπλοκη». Στην Βενεζουέλα όπου με τρομοκρατική ενέργεια οι ΗΠΑ απήγαγαν τον Πρόεδρο κυρίαρχης χώρας, πάλι η κατάσταση ήταν κάπως «περίπλοκη». Ναι, βέβαια ασπίδα και ευαγγέλιο όλων είναι το Διεθνές Δίκαιο, αλλά πάρτε υπόψη σας ότι η κατάσταση γενικώς είναι «περίπλοκη» Απειλεί με επέμβαση ο Τραμπ Κούβα, Ιράν, Μεξικό, Κολομβία, Γροιλανδία;

Για τις τέσσερις πρώτες τα πράγματα φαίνεται να είναι εξαιρετικά περίπλοκα – εξού και σφυρίζουν αδιάφορα- αλλά για την Γροιλανδία δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους. Όλα κιόλα , υπάρχουν και όρια.

Εν τω μεταξύ ο Τραμπ με λεξιλόγιο εκατό λέξεων δεν είναι καθόλου περίπλοκος, είναι σαφέστατος και διαφανέστατος. «Θα κάνω την Αμερική μεγάλη με κάθε τρόπο. Αυτό είναι το δικό μου ημισφαίριο. Είναι καλή ιδέα αυτό που κάναμε στον Μαδούρο να το κάνουμε στην Κολομβία. Θέλω πίσω το πετρέλαιο μου. Δεν με νοιάζει τι λέτε εσείς, εγώ θα κάνω το δικό μου.»

Αυτά και άλλα πολλά δεν είναι σε ελεύθερη απόδοση, ειπώθηκαν αυτολεξεί Πόσο πιο καθαρά να το πεί ο άνθρωπος για να καταλάβουν όλοι αυτοί ότι δεν έχουν να κάνουν με μια περίπλοκη κατάσταση αλλά με την πεμπτουσία αυτού που αποκαλούσαμε από τα νιάτα μας Αμερικάνικο Ιμπεριαλισμό .

Στην τραμπικη εκδοχή του, χωρίς φτιασιδώματα, χωρίς προσχήματα. Έτσι δεν υπάρχουν άλλοθι και δικαιολογίες περιπλοκότητας και φαίνεται η γύμνια της ευρωπαϊκής ηγεσίας. Φαίνεται και η δουλικότητα της που την εξέφρασε με την δήλωση του ο αναπληρωματικός της ομάδας, που νομίζει ότι έτσι θα τον παίξουν οι μεγάλοι και αυτόν. Και πρέπει να αναγνωρίσουμε στον κ. Μητσοτάκη ότι δεν άρχισε τις φιοριτούρες των άλλων ευρωπαίων, ήταν τραμπικός στην εκφορά του λόγου.

«Δεν είναι ώρα για τέτοια, νομιμότητες κλπ». Η πολύ παρέα με Βορίδη, Άδωνι, Πλεύρη, βοηθάει όσο να ναι.

Αν, λοιπόν, είναι ιμπεριαλισμός, είναι και εχθρός. Και πρώτη προτεραιότητα είναι η αντιμετώπιση του εχθρού. Βεβαίως υπάρχουν και πολλοί άλλοι κακοί στον κόσμο, ανελεύθερα καθεστώτα, ημίτρελοι ολιγάρχες και δικτάτορες Αλλά μόνο ένας μπορεί να πει «θέλω πίσω τα πετρέλαια μου» και όπως απεδείχθη να έχει και την βούληση και την ισχύ να το αποπειραθεί.

Πρέπει, λοιπόν, να του κοπεί ο βήχας όσο ακόμα υπάρχει καιρός. Και σε αυτό το τείχος προστασίας λαών και κρατών δεν έχουμε την πολυτέλεια να αποκλείσουμε κανένα , ακόμα και αν δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας.

Μακάρι να μπορούσαν οι ευρωπαϊκές δημοκρατικές να το κάνουν, μια ενωμένη, φιλειρηνική Ευρώπη, ολοκληρωμένη, Ομοσπονδιακή, από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια. Φαίνεται, δυστυχώς, πως όνειρο ήταν και πάει, τουλάχιστον για το προβλεπτό μέλλον. Το επιχείρημα, -που και εγώ το χρησιμοποιούσα στο παρελθόν – ότι δεν έχουμε τίποτα άλλο καλύτερο, δεν αντέχει πλέον μπροστά στην πραγματικότητα.

Θυμίζει την επιχειρηματολογία κάποιων κομμουνιστών ενώ η Σοβιετική Ένωση κατέρρεε. Όταν φτάνουμε στο σημείο να ακούμε τον Σταρμερ, τον Μερτς και την Λεπέν να τοποθετούνται για την Βενεζουέλα και ανατριχιάζοντας συμφωνούμε με την Λεπέν , φαίνεται ότι η βλάβη για την Ευρωπαϊκή ηγεσία είναι ανήκεστος.

Σαν να ακούω μερικούς φίλους να ρωτάνε επίμονα «Για την Ουκρανία τι λες;» Με γαργαλάει ο πειρασμός να τους απαντήσω ότι «εκεί τα πράγματα είναι πράγματι περίπλοκα» και να ξεμπερδεύω αλλά δεν θα το κάνω. Να αποδοκιμάσω, λοιπόν, για πολλοστή φορά την ρωσική εισβολή. Και ταυτοχρόνως να τους πω ότι ο τεχνητός φόβος ότι οι Ρώσοι θα ξαναφτάσουν στο Βερολίνο και πρώτη φορά στο Παρίσι βολεύει όσους δεν κατανοούν ότι η παράταση του πολέμου εξυπηρετεί απολύτως και μόνο τα συμφέροντα του αμερικανικού Ιμπεριαλισμού.

Ούτε την Ουκρανία, ούτε την Ρωσία, ούτε βέβαια την Ευρωπαϊκή Ένωση.