Νίκος Μπίστης: Ο πόλεμος λίπασμα για συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ

Στο όνομα του κίβδηλου πατριωτισμού, της εθνικής ανάγκης, του ρεαλισμού που στις ημέρες μας υπερισχύει του Διεθνούς Δικαίου η Νέα Δημοκρατία πιέζει το ΠΑΣΟΚ να συγχρονιστεί με τις «εθνικές της προσπάθειες».

Για να είμαστε δίκαιοι δεν χρειάζεται να καταβάλει μεγάλη προσπάθεια. Η κυρίαρχη γραμμή Ανδρουλάκη στο ΠΑΣΟΚ συνεπικουρούμενη από την δεξιά πτέρυγα του κόμματος δίνει ρεσιτάλ «υπευθυνότητας». Η πολεμική κρίση, η πανηγυρική πλην ατελέσφορη προσπάθεια αναβίωσης του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου Ελλαδας Τουρκίας δίνουν την ευκαιρία στους δυο χώρους να αλληλοσυγχαίρονται για την υπεύθυνη στάση που επιδεικνύουν και να προλειαίνουν το έδαφος για την συγκυβέρνηση μετά τις επόμενες εκλογές. Ο κ.Δένδιας θεωρεί ότι η φρεγάτα Κίμωνας και τα 4 F 16 εστάλησαν για να υπερασπίσουν τους Ελληνοκύπριους «και τον απανταχού Ελληνισμό». Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και ενθουσιώδεις υποστηρικτές της στα media διεκδικούν με την σειρά τους την πατρότητα του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου Ελλάδας Κύπρου.

Μια υπενθύμιση και μια πρόβλεψη. Το δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου εγκαταλείφθηκε από τις κυβερνήσεις Σημίτη και Κληρίδη. Δηλαδή από κυβέρνηση ΠΑΟΚ στην Ελλάδα και Δημοκρατικού Συναγερμού( ΔΗ.ΣΥ) στην Κύπρο. Στο πλαίσιο της εγκατάλειψης αυτής της πολιτικής το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα S 300 δεν εγκαταστάθηκε στην Κύπρο. Δεν εγκαταστάθηκε ούτε στα Δωδεκάνησα αλλά αποθηκεύτηκε στην Κρήτη. Ήταν κίνηση αποκλιμάκωσης μιας πιθανότατης ακραίας έντασης με την Τουρκία και καθοριστική στροφή στην επίλυση του κυπριακού στην βάση της διζωνικής δικοινοτικής Ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα. Δηλαδή, με την διπλωματία στην βάση των προτάσεων των ΓΓ του ΟΗΕ. Έκτοτε με αυτή την γραμμή το κυπριακό έφτασε δυο φορές (Σχέδιο Αναν, Κραν Μοντανά) στα πρόθυρα της επίλυσης, αλλά και τις δυο φορές η ελληνοκυπριακή πλευρά υπαναχώρησε.

Τύποις η ελληνική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο γίνεται για την υπεράσπιση της Κύπρου, που δέχθηκε σκληρή επίθεση από ένα drone -κατά πάσα πιθανότητα της Χεζμπολάχ – και μάλιστα σε έδαφος το οποίο βάσει των Συνθηκών ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας θεωρείται βρετανικό. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε αν όλα τα πλοία ευρωπαϊκών χωρών που κατευθύνονται στην Κύπρο, θα περιπολούν αναμένοντας να αναχαιτίσουν το δεύτερο drone που θα κατευθυνθεί στην βρετανική βάση ή θα λειτουργήσουν συμπληρωματικά στην ισραηλινή αεράμυνα. Σε αυτή την περίπτωση θα έχουμε γίνει μέρος του προβλήματος και η πολιτική ουδετερότητας στην Μέση Ανατολή και καλών σχέσεων με τον Αραβικό κόσμο στην ποικιλία και πολυπλοκότητα του – που προστάτευσε την χώρα από τρομοκρατικά χτυπήματα όλα αυτά τα χρόνια- θα ανήκει τελεσίδικα στο παρελθόν. Εν τω μεταξύ όλες οι εθνικιστικές δυνάμεις της Κύπρου και πλειάδα «αναλυτών» και αποστράτων που μια βδομάδα τώρα βυσσοδομούνε στις τηλεοράσεις μας, θεωρούν ότι η ελληνική στρατιωτική παρουσία στην περιοχή γίνεται για την βελτίωση των συσχετισμών απέναντι στην Τουρκία. Όπως δήλωσε περιχαρής ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου: «ουδέν κακον αμιγές καλού. Περιμέναμε από καιρό ενισχύσεις από την Ελλάδα και το ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλαδας Κύπρου, που είχε κάποτε θεσπιστεί. Μόνο έτσι θα αντιμετωπίσουμε τον αντίπαλο, που για εμάς πάντα ήταν η Τουρκία».

Εν τω μεταξύ, ο αντίπαλος, η Τουρκία στέλνει 4 δικά της F 16 και ενισχύει την ούτως η άλλως ισχυρή παρουσία της με 40000 στρατιώτες (που θα είχαν περιοριστεί σε 650 αν είχε εφαρμοστεί το σχέδιο Αναν) στα κατεχόμενα. Και η ασφαλής πρόβλεψη είναι ότι σταδιακά θα αντιδράσει εντονότερα. Αν στόχος της ελληνικής και ελληνοκυπριακής πλευράς είναι η διπλή ένωση (δηλαδή η μετατροπή της de facto διχοτόμησης σε de jure) τότε η συνταγή της στρατιωτικής ενίσχυσης είναι πράγματι η ενδεδειγμένη. Θα κουμπώσει, δε, άψογα με την , πρόθεση του Κύπριου Προέδρου κ. Χριστοδουλίδη για ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ, πρόταση που απέρριψαν κατηγορηματικά ΑΚΕΛ και Τσίπρας επισημαίνοντας, πέραν των άλλων, τους κινδύνους απώλειας χρήσιμων συμμάχων μετά μια τέτοια εξέλιξη.

Ας επιστρέψουμε στο ΠΑΣΟΚ που δέχεται το σκληρό μαρκάρισμα από την ΝΔ στην πορεία προς το Συνέδριο του. Η πίεση μεταφέρεται στην προοδευτική πτέρυγα του κόμματος που επέλεξε να δώσει την μάχη για μια συνεδριακή απόφαση που θα αποκλείει την δυνατότητα μετεκλογικής συνεργασίας με την ΝΔ. Η στάση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ στην κρίση – υποβάθμιση της κριτικής στην κυβέρνηση , ανάδειξη της υπευθυνότητας ΝΔ και ΠΑΣΟΚ – μοιάζει με προθέρμανση συγκυβέρνησης. Όσο η πολεμική κρίση θα διαρκεί και οξύνεται , τόσο η πίεση στην αντιπολεμική και πρόθυμη για προοδευτική συνεργασία πλευρά του ΠΑΣΟΚ, θα δυναμώνει. Οι αντοχές της θα κρίνουν πολλά στο άμεσο μέλλον.