Το καμπανάκι κινδύνου και η “κόκκινη γραμμή” του Τσίπρα

Σε μία ολοκληρωμένη παρέμβαση για το πώς πρέπει να κινηθεί η χώρα στην όχι απλά δύσκολη αλλά επικίνδυνη συνθήκη που διαμορφώνει η κατάσταση στην Μέση Ανατολή, μεταβλήθηκε η παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα «Ιθάκη» στην Κοζάνη.

Ο πρώην πρωθυπουργός προειδοποίησε εμφατικά για τα αδιέξοδα στα οποία οδηγεί η τακτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, επιρρίπτοντας αμοραλισμό, προσωπικά στον πρωθυπουργό ενώ έθεσε όσα θεωρεί «κόκκινη γραμμή».

Όπως παραδέχθηκε ο πρώην πρωθυπουργός στους συγκεντρωμένους στην αίθουσα της «Ευξείνου Λέσχης» στην πόλη της Κοζάνης, πρόθεση του ήταν κατά κύριο λόγο να αναφερθεί στα ζητήματα των ενεργειακών υποδομών. Όμως οι συγκυρίες επιβάλλουν να εστιάσει στην στάση που πρέπει να τηρήσει η χώρα μετά την επέμβαση ΗΠΑ- Ισραήλ στο Ιράν.

Αν θελήσει κανείς να κωδικοποιήσει την προσέγγιση του Αλέξη Τσίπρα καταλήξει στα εξής 5 σημεία:

Καμία εμπλοκή: Στην παρέμβασή του αναφορικά με τις εξελίξεις έκανε ένα είδος «αναβάθμισης» της κριτικής που ασκείται στην κυβέρνηση συνολικά από την προοδευτική αντιπολίτευση σχετικά με την αναγκαιότητα η Ελλάδα να μην εμπλακεί στις πολεμικές επιχειρήσεις ΗΠΑ και Ισραήλ, κατά του Ιραν.

Ξεκαθαρίζοντας αρχικά πως αυτές δεν είναι συμβατές με το διεθνές δίκαιο. Χαρακτηρίζοντας επίσης «κόκκινη γραμμή» για τα εθνικά συμφέροντα την χρήση οποιασδήποτε εγκατάστασης των ΗΠΑ σε ελληνικό έδαφος.

Με τον τρόπο αυτό έθεσε μια διαχωριστική γραμμή όχι στο δίπολο «δεξιά-αριστερά» ή «προοδευτικό – συντηρητικό», αλλά στο ποια πολιτική εξυπηρετεί την εξωτερική πολιτική της χώρας και την ασφάλεια των πολιτών και ποια όχι.

Ελληνοαμερικανικές σχέσεις με γνώμονα το εθνικό συμφέρον: Παρά την αυστηρή αναφορά του στην ανάγκη να μην εμπλακούν σε πολεμικές επιχειρήσεις οι εγκαταστάσεις των ΗΠΑ στην Ελλάδα, ο Αλέξης Τσίπρας έθεσε αυτό το ζήτημα δίχως να αμφισβητήσει συνολικά την στρατηγική σχέσης Ελλάδας-Ηνωμένων Πολιτειών. Τονίζοντας ότι αυτή πρέπει να λειτουργεί με πυξίδα το συμφέρον της χώρας.

Αναγνώρισε ότι η θέση που έλαβε για τις βάσεις «θα σηκώσει συζήτηση» τονίζοντας: «Καλώ οποιονδήποτε Έλληνα πατριώτη και δημοκράτη να αναρωτηθεί αν θεωρεί ότι ευνοεί τα ελληνικά συμφέροντα και την ασφάλεια του ελληνικού λαού, το να δίνουμε σήμερα λευκή επιταγή στον Τραμπ».

Επισήμανε δε πως «αυτό το λέω εγώ, ο Έλληνας Πρωθυπουργός που στη θητεία του αναβάθμισε τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Αλλά δούλεψα και δουλέψαμε για σχέσεις σε αμοιβαία επωφελή βάση, χωρίς λευκές επιταγές».

Αναφερόμενος στην συμφωνία για τις βάσεις που έχει υπογράψει η κυβέρνηση Μητσοτάκη ο Αλέξης Τσίπρας σχολίασε ότι «η σημερινή κυβέρνηση περιόρισε πολύ τα περιθώρια διαπραγμάτευσης της Ελλάδας». Θύμισε ότι « για χρόνια η αμερικανική ηγεσία ζητούσε από την Κυβέρνησή μας την ανανέωση της Σούδας σε πενταετή αντί για ετήσια βάση. Ποτέ δεν καταλήξαμε, διότι δεν εξασφαλίσαμε για την Ελλάδα, τα ανταλλάγματα που δικαιούται.Ο κος Μητσοτάκης, όμως, μέσα σε δύο χρόνια έδωσε όχι μόνο τη Σούδα αλλά και άλλες πέντε στρατιωτικές εγκαταστάσεις και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης.Όχι για πέντε χρόνια αλλά επ’ αόριστο και χωρίς κανένα αντάλλαγμα για την Ελλάδα».

Το πραγματικό νόημα του «ρεαλισμού»: Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ήταν η αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στην έννοια του ρεαλισμού. Ως μία λέξη που χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση και όσους έχουν ανάλογες απόψεις προκειμένου να δικαιολογήσει την αποδοχή των απόψεων των «ισχυρών».

Ο πρώην πρωθυπουργός αντιπαρέβαλε μία άλλη λογική λέγοντας πως «εμείς είμαστε οι ρεαλιστές, εμείς είμαστε η σταθερότητα για τον τόπο εμείς είμαστε η ασφάλεια για τον κάθε πολίτη.αι ανεύθυνη κι επικίνδυνη είναι η κυβέρνηση Μητσοτάκη».

Επισήμανε ότι «ρεαλιστής είναι αυτός που έχει την πατριωτική ευθύνη να προστατεύει τη χώρα του, ώστε να μην βρεθεί στη δίνη του πολέμου». Αντίθετα «επικίνδυνα ανεύθυνος είναι αυτός που επιδίδεται σε πατριδοκάπηλες κορώνες τη στιγμή που καθιστά τη χώρα του μέρος του προβλήματος, για να κάνει το χατίρι στους ισχυρούς».

Είπε επίσης ότι «ρεαλισμός είναι να οικοδομείς συμμαχίες στη βάση του διεθνούς δικαίου». Αντίθετα «ανευθυνότητα είναι να αναζητάς προστάτες και να κάνεις το παν για την εύνοιά τους, θυσιάζοντας το διεθνές δίκαιο και δημιουργώντας νέους εχθρούς». Συνέχισε μάλιστα: «Ρεαλισμός είναι να πιστεύεις ότι μόνο ο ιρανικός λαός και οι αγώνες του, μπορούν να οδηγήσουν τη χώρα στη δημοκρατία, όσο δύσκολο και αν είναι αυτό. Επικίνδυνη ανευθυνότητα είναι να πιστεύεις ότι η δημοκρατία μπορεί να στεριώσει στο Ιράν με στρατιωτικές επεμβάσεις και υπό τη σημαία του Τραμπ και του Νετανιάχου. Σκοτώνοντας παιδιά και αμάχους».

Για την Κύπρο: Ο Αλέξης Τσίπρας, συμφώνησε με την αποστολή της φρεγάτας «Κίμων» και τα τέσσερα αεροσκάφη τύπου F-16 στην Κύπρο. Όχι όμως και με την κυβερνητική ρητορική που τα «συνόδευσε». Προειδοποιώντας για την δημιουργία συνθηκών που δεν θα βοηθήσουν στην επίλυση του Κυπριακού.

Όπως ανέφερε «είναι αυτονόητο ότι θα έπρεπε να ανταποκριθούμε στο αίτημα της Κύπρου για αμυντική στήριξη.Και ορθώς το πράξαμε.Όπως ορθώς στείλαμε Patriot στην Κάρπαθο». Πρόσθεσε όμως πως «την ίδια στιγμή είναι ανεύθυνο να δίνεις γραμμή σε ΜΜΕ μιλούν για την Ελλάδα ως εγγυήτρια δύναμη αι για ενεργοποίηση του ενιαίου αμυντικού δόγματος».

Τόνισε ότι «ο πόλεμος στην περιοχή δεν πρέπει να γίνει αφορμή να εγκαταλείψουμε τη λύση του Κυπριακού ή να παγιωθεί η διχοτόμηση, το αντίθετο. Πρέπει να αποτελέσει καμπάνα κινδύνου.Για να αγωνιστούμε για μια επανενωμένη και ομόσπονδη Κύπρο, χωρίς εγγυητές και κατοχικά στρατεύματα.Γιατί μόνο μια δίκαιη και βιώσιμη λύση στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ μπορεί να εξασφαλίσει ειρήνη και σταθερότητα».

Η εμφάνιση της ακροδεξιάς: Ο Αλέξης Τσίπρας εστίασε ιδιαίτερα στο αυτόνομο (αν και όχι άσχετο) από την κυβερνητική πολιτική φαινόμενο του να διαμορφώνεται μια νέα δυναμική της ακροδεξιάς, με απολήξεις μάλιστα εντός της κυβέρνησης. Αναφερόμενος – δίχως να κατονομάσει- στους Άδωνι Γεωργιάδη και Θανάση Πλεύρη.

Όπως ανέφερε στις σημερινές συνθήκες «εμφανίζονται οι ηγέτες της ακροδεξιάς και κάνουν αυτό που έκαναν οι φασίστες προκάτοχοί τους στον μεσοπόλεμο: Εκμεταλλεύονται τις αντιφάσεις, την υποκρισία, τη δειλία και την αδυναμία των νεοφιλελεύθερων πολιτικών των τελευταίων 35 χρόνων, για να μας πείσουν ότι ο μόνος δρόμος είναι η βία και ο κυνισμός»

Πρόσθεσε ότι «στην Ελλάδα εκπρόσωποι αυτής της ακροδεξιάς ρητορικής δεν υπάρχουν μόνο σε περιθωριακά κόμματα, αλλά και στην ίδια την κυβέρνηση, με βασικούς εκφραστές τους υπουργούς υγείας και μετανάστευσης, που έχουν πια εγκαταλείψει τον αντισημιτισμό της νιότης τους και έχουν υιοθετήσει την πιο ακραία φιλοπόλεμη ρητορική».