Χάρης Τσιόκας: Μονομέτωπος αγώνας για πολιτική αλλαγή

Στις μέρες μας, ενώ η κοινωνία και η χώρα αντιμετωπίζουν συσσωρευμένα και οξυμένα προβλήματα, αποτέλεσμα μεροληπτικών και άνευ όρων επιζήμιων πολιτικών της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, ένα τμήμα στελεχών των κομματικών και ηγετικών ομάδων της αντιπολίτευσης αναλώνεται σε δευτερεύουσες, κοινωνικά αδιάφορες και συχνά διμέτωπες αντιπαραθέσεις.

Αντί να στοχεύεται ο κύριος αντίπαλος, δημιουργούνται «διμέτωποι», αποπροσανατολίζοντας από το πραγματικό διακύβευμα.

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται αλλά διδάσκει…

Γίνεται έτσι επίκαιρη, όσο ποτέ, η ιστορική υπενθύμιση της συμβουλής του Ανδρέα Παπανδρέου: ο αγώνας είναι μονομέτωπος και αφορά την αλλαγή πολιτικής – όχι απλώς την εναλλαγή προσώπων. Η πολιτική σύγκρουση οφείλει να έχει σαφή στόχο και προσανατολισμό: την ανατροπή των κυρίαρχων επιλογών που αναπαράγουν ανισότητες, κοινωνική ανασφάλεια και δημοκρατικό έλλειμμα.

Η μνήμη επιστρέφει και στις οδηγίες που μας έδωσε τότε, σε μια συνάντηση ως μέλη στη γραμματεία του τότε Οργανωτικού Γραφείου, και μάλιστα στην περίοδο σκληρής δίωξής του. Ο προσανατολισμός ήταν ξεκάθαρος: συνεργασίες με τις αυτοπροσδιοριζόμενες προοδευτικές δυνάμεις, ήταν περίοδος δημοτικών εκλογών, ανεξαρτήτως διώξεων και προσωπικού κόστους. Αυτή η στρατηγική έγινε πράξη και παρήγαγε θετικά αποτελέσματα για τις τοπικές κοινωνίες και τη χώρα.

Το αίτημα σήμερα της υπαρκτής κοινωνικής αντιπολίτευσης

Σήμερα, όμως, οι αγωνίες ρόλων σε ορισμένες ομάδες, προσπερνούν τον βασικό κοινωνικό αντίπαλο: που είναι η κυβέρνηση της ΝΔ.

Ενδεικτική είναι η σκιαμαχία γύρω από το -ουσιαστικά ανύπαρκτο- πολιτικό στίγμα της κ. Καρυστιανού. Αντί να εγκληθεί, όπως θα έλεγε και ο Ανδρέας Παπανδρέου, για τη συμβολή της στο περιεχόμενο μιας πολιτικής αλλαγής που θα οδηγήσει σε κυβερνητική ήττα της ΝΔ, μετατρέπεται σε πρόσχημα πολυμέτωπων συγκρούσεων. Γίνεται λοιπόν επίκαιρο ότι: Όσο και αν η ίδια αποπροσανατολίζει σε πολυμέτωπες αντιπαραθέσεις ο αγώνας πρέπει έχει μονομέτωπο προσανατολισμό

Η κοινωνική βάση στην οποία απευθύνεται η κ. Καρυστιανού αφορά κυρίως πολίτες που αρνούνται ή απέχουν από τη συμμετοχή στις εκλογές. Εάν αυτή η αποχή ενεργοποιηθεί σε συμμετοχή και ψήφο , τότε αλλάζουν δραστικά τα εκλογικά δεδομένα: μειώνεται το ποσοστό αποδοχής της κυβέρνησης της ΝΔ στους αποφασισμένους ψηφοφόρους, κάτω από το όριο που απαιτείται για την εξασφάλιση του bonus αυτοδυναμίας.

Ευθύνη και υποχρέωση των προοδευτικών ρευμάτων, που στο παρελθόν διαιρέθηκαν αναζητώντας λύσεις για τα προβλήματα του χθες, είναι να διδαχθούν και να συνδιαμορφώσουν εναλλακτικές λύσεις διακυβέρνησης για το αύριο. Αυτό απαιτεί η υπαρκτή κοινωνική αντιπολίτευση, που απορρίπτει τις λογικές περιχαράκωσης και τις μάχες για την τρίτη ή τέταρτη θέση των σημερινών κομματικών σχηματισμών.

Ζητούμενο καθίσταται η ανασύνθεση των δυνάμεων του σοσιαλισμού, της αριστεράς και της οικολογίας σε τροχιά συγκρότησης μιας εναλλακτικής προοδευτικής πλειοψηφίας.

Με προγραμματική ενότητα διακυβέρνησης, σύγχρονη δομή υλοποίησης και ελέγχου με σαφή κοινωνικό προσανατολισμό. Ο προοδευτικός χώρος κρίνεται τόσο ως συλλογική λειτουργία όσο και ως ατομική ευθύνη.

Η κοινωνική πλειοψηφία δεν αναζητά «φωτογραφίες» ρόλων περιχαρακωμένων κομματικών ομάδων. Αναζητά συγκεκριμένες, αξιόπιστες απαντήσεις στα δικά της προβλήματα .Και αυτό προϋποθέτει δομές και στελέχωση που ανταποκρίνεται στις ανάγκες της νέας εποχής. Εκεί ακριβώς τίθεται ο πήχης του πολιτικού προσανατολισμού – και εκεί θα κριθούν όλοι.

*Ο Χάρης Τσιόκας είναι πρώην βουλευτής και πολιτικό στέλεχος