Χαρίτσης: Πώς θα ανατραπεί η Δεξιά

Ο Αλέξης Χαρίτσης δημοσιοποίησε, όπως το συνηθίζει κάθε Κυριακή, τις σημειώσεις από την εβδομάδα που πέρασε.

Καλημέρα σε όλες και όλους.
Αυτές είναι οι σημειώσεις μου για την εβδομάδα που πέρασε.

1.⁠ ⁠Τα τραμπούκικα της ΝΔ.
«Μην τσιρίζετε κυρία μου. Εδώ είναι η Βουλή, δεν είναι η κουζίνα σας».
«Τα μπλόκα είναι αηδία».
«Θα σου πω πώς θα ξεβρακώσεις τον Πελετίδη».
«Άσε μας κουκλίτσα μου».
«Κάνε κανένα παιδί ή υιοθέτησε».
Ο φιλόσοφος Λούντβιχ Βιτγκενστάιν έλεγε ότι «τα όρια της γλώσσας μας είναι τα όρια του κόσμου μας».
Αυτή είναι η γλώσσα της Δεξιάς.
Κι αυτός είναι ο κόσμος τους: σεξιστικός, χονδροειδής, κακοποιητικός.
Αυτόν τον κόσμο θέλουν να μας επιβάλουν.
Η Νέα Δημοκρατία κυβερνά όπως εκφράζεται.
Με αλαζονεία, με περιφρόνηση, με προσβολές, με το δάχτυλο υψωμένο απέναντι σε όποιον τολμά να αντιμιλήσει — και προπαντός απέναντι σε γυναίκες.
Τραμπούκικα και χυδαία. Και όσο ζορίζεται τόσο αποκαλύπτεται.

2. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.
Αυτή την εβδομάδα στην Εξεταστική Επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ κατέθεσε ο Χαράλαμπος Κασίμης.
Πιθανά δεν θα το μάθατε. Όχι γιατί δεν είχε κάτι να πει αλλά επειδή δεν βόλευε. Καθηγητής στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο, βαθύς γνώστης του αγροτικού τομέα και ένας από τους ανθρώπους που εργάστηκαν σκληρά για την υλοποίηση της ΚΑΠ, την περίοδο 2015-2019, ως Γενικός Γραμματέας Διαχείρισης Κοινοτικών Πόρων.
Ο Χ. Κασίμης ανέδειξε με διαύγεια το όριο ανάμεσα στις θεσμικές προβλέψεις και την καταστρατήγησή τους.
Το όριο ανάμεσα στη θεσμική διαχείριση μιας δύσκολης μετάβασης και στη μεταγενέστερη εκτίναξη πρακτικών που συνιστούν το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Απέναντι στον τεκμηριωμένο λόγο του, η γνωστή γραμμή των «διαχρονικών παθογενειών», που έχει γίνει η καραμέλα της κυβέρνησης και των γαλάζιων μελών της Εξεταστικής, φάνηκε εντελώς αδύναμη.
Και ακριβώς γι’ αυτό κατέρρευσε συνολικά το βολικό άλλοθι της ΝΔ «φταίνε όλοι».
Κάθε φορά που η Δεξιά ζορίζεται, κάνει τον ίδιο ελιγμό: «οι ευθύνες είναι διαχρονικές».
Ε, λοιπόν, όχι. Δεν φταίμε όλοι.
Δεν ήταν η Αριστερά που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία. Την οδήγησε ο παλιός δικομματισμός.
Όχι. Δεν κερδίζουν κάθε μέρα το τζόκερ τα στελέχη της Αριστεράς.
Όχι. Δεν λεηλάτησε η Αριστερά τα δημόσια ταμεία. Το έκανε – με νέα ορμή – το επιτελικό κράτος της Δεξιάς. Αυτό κάνει κάθε μέρα το καθεστώς Μητσοτάκη.
Όχι, λοιπόν. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο.

3. Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα.
Η νέα σύμβαση με τη Hellenic Train δεν απαντά στο πραγματικό πρόβλημα του σιδηροδρόμου, που είναι διαλυμένος.
Απαντά μόνο στην αγωνία της κυβέρνησης να μείνουν όλα όπως είναι σήμερα.
Σαν να μην έχει συμβεί η τραγωδία των Τεμπών.
Ελληνικός σιδηρόδρομος 2025:
καθυστερήσεις χωρίς ενημέρωση, ακυρώσεις, απαξιωμένο τροχαίο υλικό, έλλειψη στοιχειώδους σεβασμού στους επιβάτες.
Μια εικόνα αναξιοπρέπειας.
Η σύμβαση διασφαλίζει στην εντέλεια τη χρηματοδότηση και τα δικαιώματα της Hellenic Train. Εκεί η κυβέρνηση αρίστευσε. Όσον αφορά το Ελληνικό Δημόσιο όμως και τελικά την ελληνική κοινωνία, η σύμβαση δεν κάνει το βασικό: να συνδέσει το δημόσιο χρήμα που καταλήγει σε έναν ιδιώτη πάροχο με κριτήρια αξιοπιστίας, συνέπειας, σεβασμού στους πολίτες.
Κι εδώ είναι ο πυρήνας της σύγκρουσής μας με την κυβέρνηση.
Για την κυβέρνηση, αρκεί όλα να μείνουν ίδια.
Για την Νέα Αριστερά, πρέπει να αλλάξουν όλα.
Να γίνει αποτίμηση της επένδυσης, να αναγνωριστεί το λάθος, να ανοίξει ο δρόμος για δημόσιο και ενιαίο φορέα σιδηροδρόμων.
Ο σιδηρόδρομος είναι δημόσια υπηρεσία στρατηγικής σημασίας και όχι ένα μίνιμουμ δρομολογίων που επιδοτεί το κράτος.
Μετά τα Τέμπη, θα περίμενε κανείς ότι θα συμφωνούσαμε τουλάχιστον στο βασικό:
Ότι χρειάζεται ενιαία δημόσια ευθύνη για την ασφάλεια, τη λειτουργία και την ποιότητα της σιδηροδρομικής υπηρεσίας· όχι ένα μοντέλο όπου όλοι «συμβάλλονται» αλλά κανείς δεν λογοδοτεί.
Αλλά για να επιβάλουμε αυτό το «αυτονόητο», χρειάζεται πολιτική αλλαγή.

4. Αφήγημα ευφορίας, κοινωνία σε προσαρμογή.
Στη χθεσινή συνέντευξή του στον δημοσιογράφο Νίκο Μάνεση, ο Κ. Μητσοτάκης περιέγραψε μια χώρα σε κατάσταση ευφορίας.
Δεν ξέρω πόσοι στο σούπερ μάρκετ αφαίρεσαν προϊόντα από το καλάθι τους στο ταμείο νιώθοντας όμως αυτοπεποίθηση με τον «Κίμωνα».
Πόσοι ζουν σε 65 τ.μ. με 750 ευρώ ενοίκιο αλλά δεν έχουν παράπονο γιατί «μεγάλες παραγωγές διαφημίζουν τη χώρα».
Πόσοι συμμερίζονται την «εύλογη ανησυχία» του Τραμπ για την ασφάλεια στην Αρκτική και ανακουφίζονται με την προτροπή του Έλληνα Πρωθυπουργού για «βάσεις και παραπάνω αμερικανικά στρατεύματα» στη Γροιλανδία.
Πόσοι πείθονται ότι «δεν υπάρχει ζήτημα ασφάλειας πτήσεων», όταν τα ίδια είχαμε ακούσει και για τον σιδηρόδρομο.
Πόσοι στις λίστες αναμονής και στους θαλάμους νοσηλείας των νοσοκομείων πιστεύουν ότι «πέφτουν πολλά χρήματα στις υποδομές».
Ο πρωθυπουργός επιμένει στο αφήγημά του.
Επιμένει ότι είναι η κοινωνία που οφείλει να συμφιλιωθεί με τα όρια που εκείνος της υποδεικνύει.
Η ακρίβεια παρουσιάζεται ως εξωγενές φαινόμενο.
Οι δυσλειτουργίες του κράτους ως διαχρονικό βάρος.
Η πίεση στην καθημερινότητα ως κάτι που «δεν λύνεται από τη μια μέρα στην άλλη».
Η κυβέρνηση δεν προσποιείται καν ότι προτείνει διέξοδο από τα προβλήματα· προτείνει μόνο προσαρμογή στη ζοφερή πραγματικότητα.
Η διέξοδος όμως πρέπει να έρθει. Κι αυτό είναι ευθύνη των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων.
Θα επαναλάβω αυτό που είπα στη συνέντευξή μου στα «Παραπολιτικά».
Η κοινωνία σήμερα είναι απαιτητική και ζητά υπέρβαση και όχι επανάληψη: καθαρές απαντήσεις, συγκεκριμένο πρόγραμμα και μια νέα συλλογική δυναμική. Μόνο σε αυτό το πλαίσιο θα μπορούσε μια νέα πρωτοβουλία να έχει πολιτικό νόημα και να πετύχει να ανατρέψει τη Δεξιά με όρους υπεράσπισης της κοινωνίας.