Πίτερ Σάρσγκαρντ, πώς ήταν να παίζεις στην παλαβή “Νύφη!”;

Στην τολμηρή και ορμητική νέα διασκευή της Νύφης του Φρανκενστάιν στο σινεμά, ο Πίτερ Σάρσγκαρντ παίζει κάτι σαν τον τύπο που έχει ξεχαστεί εκεί από κάποια άλλη εκδοχή της ίδιας ταινίας.

Κάτι το οποίο συμβαίνει επίτηδες, φυσικά. Η “Νύφη!” του τίτλου, δηλαδή η Τζέσι Μπάκλεϊ, παρέα με τον “Φρανκ” του Κρίστιαν Μπέιλ, είναι δύο τέρατα γεμάτα πάθος, αγωνία και θυμό, και τρέχουν διαμέσου της Αμερικής σπέρνοντας το χάος, πολεμώντας την μαφία (και την πατριαρχία) και βλέποντας καλό σινεμά. Το όνειρο!

Πίσω τους, τρέχει ο ντετέκτιβ Γουάιλς του Σάρσγκαρντ, ένας πιο παλιάς κοπής αστυνομικός που δεν το λέει πια η καρδιά του. Μαζί του, συνεργάτης του είναι η Μίρνα της Πενέλοπε Κρουζ – εκείνη είναι που έχει όλες τις ιδέες και την καπατσοσύνη που λείπει από εκείνον.

Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα δυναμική που αναπτύσσεται, οπότε έχει νόημα να δούμε πώς το βλέπει ο ίδιος ο Σάρσγκαρντ όλο αυτό. Ο βραβευμένος ηθοποιός, που είναι και σύζυγος της σκηνοθέτριας Μάγκι Τζίλενχαλ, απαντά σε ένα Q&A που εξασφάλισε αποκλειστικά το NEWS24/7.

Για τον χαρακτήρα του, ντετέκτιβ Γουάιλς

Ο ντετέκτιβ Γουάιλς είναι ο επικεφαλής ντετέκτιβ της υπόθεσης. Κυνηγάει αυτά τα δύο τέρατα. Και νομίζω ότι όταν τον συναντάμε για πρώτη φορά, είναι κάποιος που είναι αρκετά κουρασμένος, έχει χάσει κάπως τον δρόμο του όσον αφορά τη δουλειά του και αυτό που αρχικά τον είχε παρακινήσει να κάνει τη δουλειά του. Νομίζω ότι είναι κάποιος που αμφισβητεί αυτό που κάνει, το νόημα της ζωής του.

Η συνεργάτης του, η Μίρνα, που υποδύεται η Πενέλοπε Κρουζ, είναι το δεξί του χέρι. Αυτή είναι που πραγματικά ελέγχει τα πράγματα. Όσον αφορά τη σχέση εργασίας μεταξύ του Γουάιλς και της Μίρνα, ο Γουάιλς τρώει και η Μίρνα δουλεύει. Είναι γεμάτη ενέργεια και ενθουσιασμό για τη δουλειά. Και νομίζω ότι αυτός το εκτιμά.

Νομίζω ότι για εκείνη, είναι κάποιος που της δίνει περισσότερη ελευθερία από ό,τι θα της έδιναν πιθανώς άλλα αφεντικά. Και ελπίζει ότι εκείνη τον εκτιμά. Φαίνεται πάντα να είναι δύο βήματα μπροστά από τον Γουάιλς. Και ο Γουάιλς δεν προσπαθεί να την ακολουθήσει. Πραγματικά θα έπρεπε να συνταξιοδοτηθεί!

Για τον Κρίστιαν Μπέιλ ως Φρανκενστάιν

Το να βλέπω τον Κρίστιαν να δουλεύει ήταν κάτι εξαιρετικό. Είναι ένας από εκείνους τους ηθοποιούς που σκέφτονται συνεχώς και προσαρμόζονται συνεχώς, αλλά ποτέ δεν δίνει την αίσθηση ότι είναι ψυχρός. Είναι πάντα συναισθηματικός. Και αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν το πόσο ευγενικός ήταν ο χαρακτήρας του μέσα σε αυτό το πολύ επιβλητικό σώμα.

Πιστεύεις απόλυτα ότι αυτός ο άντρας θα μπορούσε να προκαλέσει τεράστια ζημιά, αλλά πιστεύεις επίσης ότι επιλέγει να μην το κάνει, κάθε στιγμή. Αυτή η αυτοσυγκράτηση είναι πολύ ισχυρή όταν την βλέπεις. Και κάνει τον Γουάιλς, σε αντίθεση, να φαίνεται μικρότερος, πιο μικροπρεπής, πιο ανθρώπινος με έναν ελαφρώς άβολο τρόπο.

Για την οικογένειά του και την Μάγκι Τζίλενχαλ

Συνεχίζω να λέω στην οικογένειά μας: «Αν δεν θέλετε να είστε στην ταινία, μην πλησιάζετε πολύ στο πλατό»!

Αλλά είναι υπέροχο. Και είναι πραγματικά ασυνήθιστο. Δείχνει κάτι μεγαλύτερο σε αυτό, που είναι ότι αυτή είναι μια πολύ μεγάλη ταινία. Έχει όλα αυτά τα κινούμενα μέρη.

Για μένα, έχει την αίσθηση του The Lost Daughter. Επειδή η Μάγκι δημιουργεί ένα περιβάλλον που έχει να κάνει με τη δουλειά – και δεν είναι πολύ διαφορετικό από αυτό της προηγούμενης ταινίας της. Η Μάγκι λατρεύει να αλλάζει τα πράγματα. Εμβαθύνει σε κάτι που ήδη σκεφτόταν, και όλα αυτά εν κινήσει. Έτσι, έχει αυτή την πραγματική ενέργεια αυτοσχεδιασμού.

Και μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό, επειδή το σενάριο είναι τόσο καλό και κάθε τμήμα είναι τόσο καλό που σου επιτρέπει να αυτοσχεδιάζεις μέσα σε αυτό.

Για τη συνεργασία του με την Πενέλοπε Κρουζ

Αυτή είναι στην πραγματικότητα η τρίτη ταινία στην οποία συμμετέχω με την Πενέλοπε. Και το λέω αυτό για εκείνη συνέχεια: η Πενέλοπε σε κάνει να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου όταν υποδύεσαι. Αυτό γίνεται με διάφορους τρόπους.

Υπάρχουν κάποιοι ηθοποιοί που νιώθεις ότι ενδιαφέρονται μόνο για τη δική τους ερμηνεία. Με την Πενέλοπε… μερικές φορές κάναμε μια λήψη, ήταν η σειρά μου, και εκείνη έλεγε: «Ήταν υπέροχο». Σε μεγάλο βαθμό έχει να κάνει με τη δημιουργία ενός θετικού περιβάλλοντος. Και αν το κάνεις αυτό, οι άνθρωποι θα είναι πιο γενναίοι.

Συνήθως αυτό το παίρνεις από τον σκηνοθέτη σου ή από τον εαυτό σου. Αλλά με κάποιο τρόπο η Πενέλοπε καταφέρνει να σου το μεταδώσει. Όταν είμαι κοντά της, νιώθω ότι είμαι ένας ταλαντούχος, ελκυστικός και έξυπνος ηθοποιός. Και αυτό είναι υπέροχο.

Για την Μάγκι Τζίλενχαλ ως σκηνοθέτρια

Τι ξεχωρίζει περισσότερο στον τρόπο που σκηνοθετεί; Έχει απεριόριστη ενέργεια. Και το γεγονός ότι έχει όλες αυτές τις κάμερες, όλες αυτές τις οθόνες, και είναι σε θέση να δίνει οδηγίες. Κάνει cross-coverage. Πρέπει να κοιτάς δύο οθόνες ταυτόχρονα και να δίνεις οδηγίες σε δύο ηθοποιούς ταυτόχρονα.

Και είναι τόσο εύκολο και φυσικό για τη Μάγκι να δουλεύει με ηθοποιούς. Εννοώ, αυτό είναι ένα τεράστιο έργο, και λογιστικά αν το δεις. Είναι σαν να διοργανώνεις το μεγαλύτερο πάρτι που θα μπορούσες να διοργανώσεις. Και δεν νομίζω ότι ήξερε ότι αυτή η ταινία θα γινόταν τόσο μεγάλη, μέχρι που άρχισε να τη δημιουργεί. Δεν είπε: «Θα κάνω μια μεγάλη ταινία».

Θυμάμαι ότι όταν άρχισε να τη γράφει, ήταν πολύ παρόμοια με την ταινία The Lost Daughter, όπου απλά είχε μια ιδέα, μου την είπε και μετά ανέβηκε πάνω και άρχισε να τη γράφει. Μερικούς μήνες αργότερα, το είχε τελειώσει και είχε περάσει στο επόμενο.

Φαίνεται σαν μια μεγάλη ταινία, αλλά έχει θέματα που οι μεγάλες ταινίες δεν έχουν πάντα. Είναι περίπλοκη με τρόπους που πολλές μεγάλες ταινίες δεν είναι. Έχει επίσης πολύ καλό γούστο όσον αφορά την πρόσληψη ανθρώπων. Είναι πολύ καλή στο να αναθέτει καθήκοντα και να εμπιστεύεται τους ανθρώπους γύρω της, κάτι που πρέπει να κάνεις σε μια ταινία αυτού του μεγέθους. Και απλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι βρισκόμαστε τώρα στην άλλη πλευρά αυτού του πυρετώδους ονείρου!