Το “Sinners” γράφει ιστορία στα Όσκαρ με 16 υποψηφιότητες – περισσότερες από “Τιτανικό” και “Όλα για την Εύα”

Ιστορία έγραψε το “Sinners” (“Αμαρτωλοί”) του Ράιαν Κούγκλερ, συγκεντρώνοντας 16 υποψηφιότητες Όσκαρ – τις περισσότερες στην ιστορία του θεσμού, ξεπερνώντας ταινίας όπως ο “Τιτανικός”, το “Όλα για την Εύα” και το “La La Land”.

Όπως κι αν το κοιτάξει κανείς, είναι απλά απίστευτα κουλ εξέλιξη, μια ταινία σαν αυτή να είναι η περισσότερο προτεινόμενη στην ιστορία των Όσκαρ, αλλάζοντας έτσι εκ των πραγμάτων την ίδια την ιδέα του τι συνιστά ‘οσκαρική ταινία’.

Το φιλμ του Ράιαν Κούγκλερ, ένα αληθινό κοκτέιλ ειδών που συγκεντρώνει στοιχεία θρίλερ, βαμπίρ μυθολογίας, γουέστερν και μιούζικαλ, έπιασε ταβάνι πιθανών υποψηφιοτήτων, καθώς εμφανίστηκε όπου το περιμέναμε ως βέβαιο, αλλά πήρε υπέρ του και όλες τις κατηγορίες που θεωρούνταν οριακές – όπως τις κατηγορίες Καλύτερων Εφέ, Β’ Γυναικείου Ρόλου (για την ψυχή της ταινίας, Γούνμι Μοσάκου) και Β’ Ανδρικού Ρόλου (ο θρύλος Ντελρόι Λίντο επιτέλους με την πρώτη του υποψηφιότητα).

Όλα αυτά σε μια χρονιά που επιβεβαιώνεται κι από τις σημερινές υποψηφιότητες ότι αλλοιώνει αρκετά την όποια αραχνιασμένη, σκονισμένη εικόνα των Όσκαρ. Με ταινίες σαν τους “Αμαρτωλούς”, το “Marty Supreme”, το “Μια Μάχη Μετά την Άλλη”, προκλητικά φιλμ όπως τη “Βουγονία” ή το “Sirat”, αλλά και μια έντονη διεθνή παρουσία με τίτλους όπως τον “Μυστικό Πράκτορα” και τη “Συναισθηματική Αξία”, σχηματίζεται ο χάρτης μιας νέας κινηματογραφίας – τουλάχιστον ως trend, ως blueprint του τι κοιτάζει η ίδια η βιομηχανία ως επιτυχία σήμερα.

Οι άλλοι μεγάλοι διεκδικητές που περιμέναμε να κυριαρχήσουν, έκαναν το καθήκον τους: Το “Μια Μάχη Μετά την Άλλη” του Πολ Τόμας Άντερσον κέρδισε 12 υποψηφιότητες και παραμένει το μεγάλο φαβορί σε Ταινία και Σκηνοθεσία, το “Άμνετ” της Κλόι Τζάο πήρε 7 υποψηφιότητες (αλλά δεν κατάφερε να πλασάρει και τον Πολ Μέσκαλ στην κατηγορία του Β’ Ανδρικού).

Η “Βουγονία” δεν επρόκειτο ποτέ να παίξει σαν το “Poor Things”, αλλά και πάλι έκανε μια πολύ δυνατή εμφάνιση με 4 υποψηφιότητες: Ταινίας (όπου είναι υποψήφιος και ο ίδιος ο Γιώργος Λάνθιμος), Α’ Γυναικείου Ρόλου για την απαραίτητη πια Έμμα Στόουν (η 3η της υποψηφιότητα για ταινία του Λάνθιμου), Μουσικής και Σεναρίου. Δεν αναμένεται να κερδίσει κάποιο από αυτά, ας το ξεκαθαρίσουμε από τώρα, αλλά εδώ μια κλασική περίπτωση όπου όπως λένε, «η υποψηφιότητα είναι το βραβείο». Επεκτείνοντας το σταθερό πια ραντεβού του έλληνα σκηνοθέτη με τον θεσμό.

Εξαιρετική εμφάνιση και για το “Marty Supreme” του Τζος Σάφντι με 8 υποψηφιότητες, και τον σκηνοθέτη να πλασάρεται –όπως είχαμε αρχίσει να πιστεύουμε έντονα τις τελευταίες μέρες– και στην κατηγορία Καλύτερης Σκηνοθεσίας.

Το “Φρανκενστάιν” με 9 υποψηφιότητες, κυρίως σε τεχνικές κατηγορίες, έδωσε επίσης μια πολύ κουλ υποψηφιότητα, με τον Τζέικομπ Ελόρντι υποψήφιο στον Β’ Ανδρικό Ρόλο, ενώ από κοντά ακολουθεί κι η “Συναισθηματική Αξία” με 8 υποψηφιότητες, ακριβώς αυτές που περιμέναμε – ανάμεσά τους κι αυτή για τον Στέλαν Σκάρσγκαρντ στον Β’ Ανδρικό Ρόλο, μάλλον το φαβορί.

Περιέργως βέβαια – και παρότι ο νορβηγός Γιοακίμ Τρίερ προτάθηκε για Όσκαρ Σκηνοθεσίας – ίσως να μην κέρδισει την κατηγορία του Διεθνούς Όσκαρ, μια τρομερά ανταγωνιστική κατηγορία φέτος. Εκεί συναντάμε τον “Μυστικό Πράκτορα” από τη Βραζιλία (σύντομα και στα σινεμά της χώρας μας), μια ταινία που φαίνεται να παίρνει φόρα την τέλεια στιγμή μετά και τις 2 Χρυσές Σφαίρες που κέρδισε. Σήμερα προτάθηκε για 4(!) Όσκαρ: Ταινίας, Α’ Ανδρικού Ρόλου για τον φοβερό Βάγκνερ Μούρα, Διεθνούς Φιλμ και για το νέο βραβείο, Καλύτερου Κάστινγκ.

Την κατηγορία συμπληρώνει το “Ένα Απλό Ατύχημα” του Τζαφάρ Παναχί που προτάθηκε και για Σενάριο –αλλά είχε μια δυστυχώς πολύ πιο αναιμική εμφάνιση από ό,τι περιμέναμε–, το φοβερό “Sirat” από την Ισπανία που προτάθηκε και για Ήχο, αλλά και η “Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ” που επιμένει να βρίσκεται διαρκώς στη συζήτηση. (Απ’έξω έμεινε για άλλη μια φορά ο Παρκ Τσαν-γουκ, είναι πλέον μια γλυκιά παράδοση κι αυτή.)

Όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, η κατηγορία Καλύτερης Ταινίας έχει και φέτος τα μπλοκμπάστερ της, μιας και εκτός από τους “Αμαρτωλούς” στην 10άδα συναντάμε και το “F1: Η ταινία” (4 υποψηφιότητες συνολικά), τη δεύτερη ταινία του Τζόζεφ Κοζίνσκι μετά το “Top Gun: Maverick” που προτείνεται για το κορυφαίο Όσκαρ. Λαμβάνοντας υπόψην τις τάσεις και τις προβλέψεις, το “F1” άφησε έξω από την δεκάδα το “Ένα Απλό Ατύχημα” του Τζαφάρ Παναχί. Τι τα θες.

Άλλα μπλοκμπάστερ δεν είχαν ίδια τύχη. Το “Wicked: For Good” εξαφανίστηκε πλήρως καθώς μέχρι και η ‘σίγουρη’ Αριάνα Γκράντε αγνοήθηκε. Το “Avatar: Φωτιά και Στάχτη” είναι η πρώτη ταινία του Τζέιμς Κάμερον μετά από τρεις σερί, που δεν προτείνεται για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, κι αντ’αυτού έμεινε στις 2 υποψηφιότητες.

Ο χώρος δόθηκε αντιθέτως σε κάποιες πιο μικρές ταινίες – επιλογές πάθους που λέμε. Το “Train Dreams” συγκέντρωσε 5(!) υποψηφιότητες, ανάμεσά τους Καλύτερης Ταινίας, ενώ το “Blue Moon” του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ εμφανίστηκε σε 2 κατηγορίες – Σεναρίου και Α’ Ανδρικού Ρόλου για τον Ίθαν Χοκ. Το “Weapons” δεν κατάφερε να κάνει την υπέρβαση και προτάθηκε τελικά μόνο για την Έιμι Μάντιγκαν στον Β’ Γυναικείο Ρόλο, ενώ το “Sorry, Baby” της Εύα Βίκτορ δεν κατάφερε δυστυχώς να στριμωχτεί πουθενά – παρά το shoutout της Τζούλια Ρόμπερτς στις πρόσφατες Χρυσές Σφαίρες.

Η αλήθεια είναι πως αυτή τη στιγμή αρκετές κατηγορίες μοιάζουν ήδη κάπως κλειδωμένες, αλλά ο δρόμος μέχρι την τελετή είναι ακόμα μεγάλος. Εξάλλου για πολλά από τα παραπάνω ονόματα, το σημαντικό κομμάτι ήταν να φτάσουν ως εδώ. Και να γίνουν κομμάτια μιας σαφέστατα πια αλλαγμένης, πιο αιχμηρής, πιο ανοιχτής στο ρίσκο και στη λόξα, οσκαρική εικόνα.