Λάικ – ντισλάικ: Από τη μαύρη Ωραία Ελένη στα “προσκλητήρια” του Αργυρού

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΙΚ

Tο διαμάντι του Καϊρου, μία “Αγία” Αθανασία, η μαύρη Ελένη και Επίδαυρος για τη Γεωργία Οικονόμου

Αυτές τις ημέρες είμαστε στο Κάιρο και φυσικά η πρόσοχή μας όλη είναι πάνω στο νέο Μεγάλο Αιγυπτιακό Μουσείο δίπλα στις Πυραμίδες της Γκίζας. Είναι τω όντι ενυπωσιακό, καθώς το επιβλητικό κτίριο εκτείνεται σε περίπου 500.000 τετραγωνικά μέτρα και φιλοξενεί περισσότερα από 100.000 εκθέματα που καλύπτουν επτά χιλιετίες αιγυπτιακής ιστορίας. Το βλέμμα μας μαγνήτισε το κολοσσιαίο άγαλμα του Ραμσή Β΄-  έχει ύψος περίπου 11 μέτρα και ζυγίζει γύρω στους 82–83 τόνους –  ένα από τα πιο εμβληματικά αρχαία αγάλματα της Αιγύπτου.

Είδα πρόβα της “Αθανασίας“ που ετοιμάζουν η Νεφέλη Μαϊστράλη και ο Θανάσης Ζερίτης και μου άρεσε πολύ. Το χορευτικό της Έλλης Τρίγγου, που υποδύεται την υποτιθέμενη Αγία, θυμίζει TikTok και προκαλεί ανατριχίλα. Είναι τόσο εκρηκτικά ανατριχιαστικό να βλέπεις την εργαλειοποίηση των πάντων γύρω μας, πώς η πίστη, η εικόνα και η εξουσία συγχωνεύονται σε μια φρενήρη και επικίνδυνη παράσταση.

Η επιλογή της Λουπίτα Νιόνγκο για τον ρόλο της Ελένης στην επερχόμενη Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν είναι μια τολμηρή και θετική κίνηση που προκαλεί αναγκαία συζήτηση γύρω από την καλλιτεχνική ελευθερία και τη σημασία της συμπερίληψης. Και για κάποιο λόγο μου αρέσει πααααρα πολύ που η ακροδεξιά έβγαλε φλύκταινες. Αυτό και μόνο δείχνει πόσο επείγον είναι να αναγνωρίσουμε την ελευθερία της Τέχνης και να ξεπεράσουμε τα παραδοσιακά στερεότυπα και δίνοντας χώρο στην ποικιλομορφία.

Πολύ μου αρέσει επίσης που στις 3 και 4 Ιουλίου θα δούμε την ομάδα του Χρήστου Θεοδωρίδη στην Επίδαυρο στους Πέρσες του Αισχύλου.

Ιστορικά σακάκια, 16χρονοι ρεμπέτες και Grammy στον Δαλάι Λάμα για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Στο Gagarin στους The Dream Syndicate την περασμένη Πέμπτη η βραδιά  “βούτηξε” στο παρελθόν και στιλιστικά με τον Steve Wynn, να μας λέει ότι φοράει το αυθεντικό βουργουνδί τζάκετ που φορούσε στην original περιοδεία του “The Medicine Show”, λίγο φθαρμένο όπως μας είπε γελώντας, αλλά ακριβώς το ίδιο!

Οι 16χρονοι Τεκετζήδες μπήκαν στο στούντιο με τον Γιώργο Νταλάρα, ο οποίος τους ανακάλυψε μέσω φίλων και τους προσκάλεσε να τραγουδήσουν μαζί του στο Καλλιμάρμαρο στη μεγάλη συναυλία για τα 100 χρόνια του Μίκη Θεοδωράκη. Έτσι οι Τεκετζήδες από τον πεζόδρομο της Ερμού βρέθηκαν μπροστά σε 60.000 κόσμο να τραγουδάνε το «Βρέχει στη Φτωχογειτονιά» παρέα με τον Νταλάρα και τώρα ηχογράφησαν παρέα το τραγούδι-σύμβολο, 65 χρόνια μετά την πρώτη του ηχογράφηση από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση.

Το τέλος του 2ου κύκλου του The Night Manager με τον Tom Hiddleston (αδυναμία) και τον “The House” Hugh Laurie έχει πολλή αδρεναλίνη και πολύ θανατικό. Spoiler δεν κάνουμε, αλλά επιβιώνουν μετά βίας οι “βασικοί” για την επόμενη σεζόν!

Ο Δαλάι Λάμα νικητής στα βραβεία Grammy. Ο πνευματικός ηγέτης τιμήθηκε με το βραβείο για το ηχητικό βιβλίο που συνόδευε τον τίτλο του «Meditations: The Reflections of His Holiness the Dalai Lama». Ο παρουσιαστής Trevor Noah ήταν επίσης υποψήφιος στην ίδια κατηγορία. Σε μια δήλωση που δημοσιεύτηκε στο Instagram, ο Δαλάι Λάμα έγραψε ότι δέχτηκε το βραβείο «με ευγνωμοσύνη και ταπεινότητα».

Όχι που χρειαζόταν ο Στίβεν Σπίλμπεργκ άλλη μια διάκριση από το Χόλιγουντ! Ο διάσημος σκηνοθέτης πέτυχε το EGOT status αφού κέρδισε ένα Grammy κατά τη διάρκεια της προ-εκπομπής των Βραβείων την Κυριακή. Ο Σπίλμπεργκ κέρδισε ένα Grammy στην κατηγορία καλύτερης μουσικής ταινίας για το «Music by John Williams», στο οποίο αναφέρεται ως παραγωγός. Αυτό είναι το πρώτο του Grammy, αν και έχει κερδίσει τρία Όσκαρ, ένα Tony και τέσσερα Emmy. Εν αναμονή του Disclosure Day!

Βραβεία Γκράμι, Σπίλμπεργκ και Lady Gaga, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

«Κανείς δεν είναι παράνομος σε κλεμμένη γη» είπε η Μπίλι Άιλις κερδίζοντας το Γκράμι την περασμένη Κυριακή, σε μια to the point φράση που μπορεί εξίσου να αναφέρεται στις τρέχουσες συμπλοκές με τις δυνάμεις του ICE, όσο και στην γενοκτονία στην Παλαιστίνη – η Άιλις εξάλλου έχει πάρει στο παρελθόν ξεκάθαρη φιλο-παλαιστινιακή στάση.

Σε πιο ανάλαφρες στιγμές των Γκράμι, βρίσκω απίστευτα ζεστό και όμορφο το πώς όλο το industry αναγνωρίζει την επιρροή και τη σημασία της Lady Gaga. Είναι σαν οι πάντες να ήθελαν να την πλησιάζουν, να φωτογραφίζονται μαζί της, να της αποτίουν φόρο τιμής – κι αυτό σε μια βραδιά που η Gaga έφτασε συνολικά τις 16 νίκες στον θεσμό. Θρύλος σε ό,τι κάνει.

Κλείνοντας την ενότητα Γκράμι, έχω πάθει εμμονή με το αναίτιο γάβγισμα της Pinkpantheress στο κόκκινο χαλί όταν ο ρεπόρτερ του ΑΡ της είπε πως «μοιάζει με ένα εκατομμύριο δολάρια». Γιατί αντέδρασε έτσι;; Στηρίζουμε σταρ που είναι και λίγο κούκου. Μιλώντας για την οποία, έχω κολλήσει με το remix του φανταστικού κομματιού της Stateside, στο οποίο τραγουδά μαζί με την Ζάρα Λάρσον.

Στα κινηματογραφικά –αλλά παραμένοντας για λίγο ακόμα στα Γκράμι– ο Στίβεν Σπίλμπεργκ συμπλήρωσε το θρυλικό EGOT του, δηλαδή Έμμυ, Γκράμι, Όσκαρ και Τόνι. Είναι ελάχιστοι οι καλλιτέχνες που έχουν καταφέρει να συμπληρώσουν το κουαρτέτο, και τον Σπίλμπεργκ δεν τον είχαμε καν στο ραντάρ μας γιατί δεν ήταν στα αλήθεια γνωστό πως είχε κερδίσει Τόνι. Τελοσπάντων, κερδίζοντας Γκράμι στην κατηγορία ‘καλύτερο μουσικό φιλμ’(*) για το ντοκιμαντέρ του “Music By John Williams”, ο Σπίλμπεργκ μπήκε στο εκλεκτό κλαμπ.

(*Ναι, δεν άρχισε ξαφνικά να τραγουδάει στα 80 του.)

Αγαπώ το “Ella McCay” του Τζέιμς Λ. Μπρουκς που μόλις ανέβηκε στο Disney+. Δυστυχώς η ταινία του οσκαρικού θρύλου πίσω από τις “Σχέσεις Στοργής” και το “Simpsons”(!) δεν πέρασε από τα σινεμά στη χώρα μας, αλλά ήταν αναμενόμενο γιατί αποτέλεσε τεράστια εμπορική αποτυχία στις ΗΠΑ. Είναι αρκετά παράξενη ταινία κιόλας, σίγουρα δε θα αρέσει σε όλους, αλλά αξίζει να της ρίξετε μια ματιά. Την είχα συμπεριλάβει στις κυκλοφορίες του ‘26 που έχω ήδη ξεχωρίσει, μάλλον τη γκαντέμιασα.

Πέδρο Πασκάλ προς διάσωση! Ο αγαπημένος ηθοποιός ανέλαβε το ρόλο που παράτησε τελευταία στιγμή ο Χοακίν Φοίνιξ στο γκέι ρομάντσο “De Noche” του Τοντ Χέινς (“Carol”), αφήνοντας το πρότζεκτ στα πρόθυρα της οριστικής ακύρωσης. Τώρα η κατάσταση σώθηκε και τα γυρίσματα ξεκινούν τον άλλο μήνα.

ΝΤΙΣΛΑΪΚ

Ένα ακόμη ναυάγιο, ο Αργυρός και η Λόλα για τη Γεωργία Οικονόμου

Τι να σχολιάσει κανείς για την τραγωδία με τους 15 νεκρούς μετανάστες που εκτυλίχθηκε ανοιχτά της Χίου. Στο ίδιο έργο θεατές συνέχεια γινόμαστε και τελικά αυτές οι ανθρώπινες απώλειες έγιναν συνήθειά μας. Το δε γεγονός πως ο Πλεύρης έδωσε και συγχαρητηρια στο Λιμενικό με ξεπερνά πραγματικά.

Ο Κωνσταντίνος Αργυρός, λοιπόν, όχι μόνο τραγουδάει, αλλά και μοιράζει προσκλήσεις για το ντοκιμαντέρ της Μελάνια Τραμπ, αφήνοντας να εννοηθεί πως η πολιτική σκηνή δεν είναι και τόσο μακριά από τις πίστες του. Άλλο να τραγουδάς «Αθήνα–Θεσσαλονίκη» κι άλλο να εμφανίζεσαι σε προσκλήσεις που μυρίζουν Λευκό Οίκο και πολιτική βιτρίνα. Το “είμαι φίλος” δεν είναι άλλοθι για δημόσιο positioning. Ο κόσμος θέλει τον Αργυρό λαϊκό, όχι τον Αργυρό… υπουργείο Εξωτερικών.

Είδα τη Λόλα που σκηνοθετεί ο Χρήστος Σουγάρης στο θέατρο Παλλάς και μου σηκώθηκε ολίγον η τρίχα. Ένιωθα πως έβλεπα έναν πολύ φθηνό και ανέμπνευστο Λούκας Ταρκόβσκι – είναι ο σκηνοθέτης που παρουσίασε στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση την εντυπωσιακή παράσταση “Rohtko“- καθώς στην οθόνη πίσω από τη σκηνή προβαλλόταν ζωντανή κινηματογράφηση των τεκταινόμενων στη σκηνή και ερμηνείες τόσο καλών ηθοποιών τόσο άστοχα φερμένες στο σήμερα που πραγματικά έλεγα από μέσα μου “κρίμα”…

Deepfake θύελλα και UFO ζουν ανάμεσά μας για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Ένα μικρό dislike στο deepfake φιλί του Παπαϊωάννου με τον Κουρεντζή, μόνο και μόνο γιατί πλέον θα μπαίνουμε στα social και δεν θα καταλαβαίνουμε τι βλέπουμε, αλήθεια ή παραίσθηση;

Χειρότερο μπέρδεμα νιώσαμε βλέποντας και (ακούγοντας) ένα AI βίντεο του Εθνικού Οργανισμού Πρόληψης και Αντιμετώπισης των Εξαρτήσεων (ΕΟΠΑΕ), στο οποίο εμφανίζεται ένας άνδρας – υποτίθεται εξαρτημένος από ουσίες- να περπατά σκεπτόμενος και να λέει:  «Ένα χρόνο πριν, δεν ήξερα πού να πάω. Αν είχα την τύχη και άντεχα, ίσως έβρισκα μία άκρη. Πήγαινα από το ένα πρόγραμμα στο άλλο. Χανόμουν…». Άκυρο και υποτιμητικό για το σημαντικό έργο φορέων και προγραμμάτων απεξάρτησης που λειτουργούν εδώ και δεκαετίες. Όλο λάθος.

Ο Τραμπ σύντομα θα μας αποκαλύψει πόσα UFO ζουν ανάμεσά μας! Αυτή κι αν θα είναι ιστορική ομιλία. Κάποια ήδη τα γνωρίζουμε.

“Michael”, αντιδράσεις για “Οδύσσεια” και ψηφιακή “Jurassic Park” νεότητα, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Βγήκε το τρέιλερ για την βιογραφική ταινία “Michael”, για τη ζωή του Μάικλ Τζάκσον. Ο ορισμός του ‘τέρμα άβολο’:

Πολύ χαμηλές δυστυχώς οι εισπράξεις για το “Sirat” που φράκαρε λογικά κάπου ανάμεσα στην ιδιομορφία της περιγραφής του και στην γενναιόδωρη προσφορά μεγάλων φεστιβαλικών/σινεφίλ τίτλων αυτό το διάστημα. Στο μέλλον θα θεωρείται classic πάντως, και θα ξαναπώ ότι είναι μια ταινία που πραγματικά αξίζει να τη δει κανείς στη σκοτεινή αίθουσα. Στο μεταξύ τον “Καποδίστρια” από την κορυφή του ελληνικού box office έριξε μια δίωρη συρραφή σκηνών από τον τηλεοπτικό “Άγιο Παϊσιο”. Βοήθειά μας γενικώς.

Έξαλλη η διεθνής δεξιά με το ενδεχόμενο κάστινγκ της Λουπίτα Νιόνγκο ως Ωραία Ελένη στην “Οδύσσεια” του Νόλαν. Ας θυμίσουμε σε αυτό το σημείο πως η μυθοπλασία είναι ελεύθερη να κάνει οτιδήποτε θέλει και δεν οφείλει την παραμικρή διάσταση αληθοφάνειας, παρά μόνο εσωτερική συνέπεια σε ό,τι είναι αυτό που θέλει να κάνει, να πει, να μεταδώσει. Αν και προσωπικά αληθοφανέστατο το βρίσκω: η Νιόνγκο έχει 100% το «πρόσωπο που καθέλκυσε χίλια πλοία» όπως έγραψε κι ο Μάρλοου.

Είδα το “His and Hers” στο Netflix γιατί διασκεδάζω με αυτό το υπο-είδος του αγωνιώδους trashy prestige θρίλερ που ανθεί τελευταία (βλέπε και: “All Her Fault”, “The Girlfriend”), αλλά κι επειδή μου αρέσουν πάρα πολύ οι Τζον Μπέρνθαλ και Τέσα Τόμσον, τους βλέπω σε οτιδήποτε κάνουν. Ωστόσο το βρήκα αρκετά μέτριο το συγκεκριμένο: πάρα πολύ αργό και επαναλαμβανόμενο (μέχρι να γίνει ξέφρενο και παλαβό) ενώ μας υποσχέθηκε εκδοχές της αλήθειας και πήραμε κάτι πολύ πιο συμβατικό. Αν και με ομολογουμένως πολύ διασκεδαστικό –διάβαζε και: πλήρως α(κατα)νόητο– φινάλε.

Το trend των διαφημίσεων-τυμβωρύχους που απλώς επαναφέρουν πρόσωπα από τα νιάτα μας και ανακυκλώνουν ‘80s/’90s εικόνες, έτσι κι αλλιώς δεν το μπορώ. Αλλά αυτή η διαφήμιση του φετινού Super Bowl με το “Jurassic Park” και το (εικάζω ΑΙ;) de-aging των Σαμ Νιλ, Λόρα Ντερν και Τζεφ Γκόλντμπλαμ, ανήκει σε ένα ξεχωριστό, δικό της επίπεδο της κόλασης.

Ο ΑΙ νεαρός Σαμ Νιλ δεν είναι αληθινός, δε μπορεί να σε πειράξει.

Ο ΑΙ νεαρός Σαμ Νιλ δεν είναι αληθινός, δε μπορεί να σε πειράξει.