Λάικ – ντισλάικ: Από το Ferto του Akyla στις αμβλώσεις της Καρυστιανού

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΙΚ

Μία Ηλέκτρα, μία πάστα, ferto και Pitt για τη Γεωργία Οικονόμου

Ο Δημήτρης Τάρλοου στο θέατρο Πορεία αποδεικνύει πως είναι ένας σκηνοθέτης που δεν αρκείται στο “απλώς καλό”. Γι΄αυτό και ξαναεπεξεργάστηκε την καλοκαιρινή του Ηλέκτρα και έκανε την Ηλέκτρα εντός. Η παράσταση, που αφήνει πίσω την ασφαλή απόσταση των μεγάλων θερινών θεάτρων, μεταφέρει τη δράση εντός, καταργώντας τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο κοινό και τη σκηνή. Η βία και οι συνέπειές της έρχονται στο προσκήνιο με μια ωμή, αληθινή δύναμη. Αγλαία Παππά και Λουκία Μιχαλοπούλου σε μεγάλες στιγμές.

Χίλια μπράβο στον 27χρονο υπερταλαντούχο Mario Banushi (Μάριο Μπανούσι) που είναι ο φετινός νικητής του Αργυρού Λέοντα για το Θέατρο 2026 στη Μπιενάλε της Βενετίας. Η επιτροπή της Biennale di Venezia, υπό την καθοδήγηση του Willem Dafoe, αναγνώρισε το καλλιτεχνικό του ταλέντο και την ποιητική του προσέγγιση που αποκαλύπτεται μέσω μιας θεατρικής γλώσσας γεμάτης σιωπές και εντυπωσιακά εικονοπλαστικά μέσα.

Αυτή η πάστα που τρώει η Ευαγγελία Μουμούρη στην τελευταία σκηνή του Ριφιφί δύσκολα αφήνει κάποιον ασυγκίνητο. Τι συγκλονιστική σκηνή και τι ωραία ηθοποιός η Μουμούρη. Δεν λέω παραπάνω για να μην κάνω spolier.

Το Ferto του Ακύλα είναι ίσως το μόνο που ξεχωρίζει από τα υποψήφια για τη Γιουροβίζιον τραγούδια. Δεν έγινε και τυχαία viral. Έχει ιδιαίτερο στυλ, στίχο, έχει ρυθμό, κάτι μπορεί να κάνει στο τσίρκουλο του διαγωνισμού.

Η σειρά The Pitt δεν είναι απλώς ιατρικό δράμα, είναι ένας αφηγηματικός καθρέφτης των ανθρώπινων ψυχών μέσα στη φωτιά της πίεσης. Όχι ένα απλό “Στην Εντατική”, αλλά κάτι παραπάνω, καθώς αποκαλύπτει τις ηθικές συγκρούσεις και την ανθρώπινη διάσταση πίσω από τη λευκή ποδιά. Γι΄αυτό και σάρωσε στις Χρυσές Σφαίρες.

Ανθρώπινες σχέσεις, εθνική καρτερία και Memento Mori για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Το Ριφιφί μας άρεσε όχι μόνο γιατί είδαμε Έλληνες ηθοποιούς στα καλύτερά τους και μια ιστορία με ενδιαφέρον και νόημα. Είδαμε ανθρώπινες σχέσεις να χτίζονται, μηνύματα για την αποδοχή του “άλλου” και ένα τέλος συγκινητικό, αλλά και happy. Και όπως το ριφιφί είναι μια διάρρηξη μεθοδική και αθόρυβη που βασίζεται στην υπομονή, στον χρόνο και στη λεπτομέρεια…έτσι και η αλήθεια οφείλει με τον ίδιο τρόπο να διεκδικήσει χώρο μέσα σε ένα σύστημα που συχνά έχει χτιστεί για να την εμποδίζει.

Στο θέατρο Μπέλλος η παράσταση “Ήλιος με δόντια” βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γιάννη Μακριδάκη είναι ένα αναπάντεχο διαμάντι και δικαίως τα περσινά sold-out. Η εναλλαγή του Παναγιώτη Εξαρχέα και του Γιάννη Λεάκου στον ίδιο ρόλο είναι σοφά χορογραφημένη και η ιστορία – αν και πολύ σκληρή – έχει στιγμές που σίγουρα θα σε κάνουν να γελάσεις.

Στην έκθεση Changing Grounds της εικαστικού Νατάσας Μπιζά θα μάθεις ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για την Πινακοθήκη και τους ανθρώπους της, καθώς και τη φοβερή ιστορία του γλυπτού «Εθνική Καρτερία» (1952-1956) και του βάθρου του. Η διαμάχη γύρω από το πρώτο ελληνικό μνημείο στα απελευθερωμένα Δωδεκάνησα, αναλύεται σε ένα βίντεο που το όνομά του (Καρτερία) μας θυμίζει τη στάση μιας κοινωνίας που αναμένει καρτερικά: λύσεις, έργα, δικαιοσύνη, αλλαγή.

Όταν έλεγα σε φίλους και γνωστούς ότι μου άρεσε το θρίλερ (και η μουσική) με τα μαύρα βαμπίρια, έκαναν τον σταυρό τους. Δες τώρα θρίαμβος στις υποψηφιότητες των Όσκαρ!

Στα της Eurovision, το Ferto -είτε τρολάρει είτε μιλά σοβαρά– μοιάζει να συμπυκνώνει τη σύγχρονη αδηφαγία μας: την ανάγκη να καταναλωθούν μανιακά όλα ταυτόχρονα, εικόνες, ήχοι, αγαθά, νοήματα. Πάντως η ταχύτητα με την οποία έγινε viral και το πόσο μας κολλάει στο μυαλό όταν το ακούμε, το κάνουν ιδανική επιλογή για το glam οικοσύστημα της Eurovision.

Αν είσαι φαν των Depeche Mode δες οπωσδήποτε το ντοκιμαντέρ Μ (Memento Mori με ένα σχόλιο για τη φθορά και την απώλεια) στο Netflix. Ακολουθεί την μπάντα στις τρεις sold-out συναυλίες στην Πόλη του Μεξικού και είναι άλλη μια ευκαιρία να δεις τον Dave να ξεσηκώνει χιλιάδες χέρια ψηλά σε ένα κατάμεστο στάδιο με τους ύμνους από τα Violator και Music for the Masses.

“Αμαρτωλά” βαμπίρ, “Singapore Sling” και γηπεδικός Λάνθιμος, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Χάρηκα πάρα πολύ για τη θριαμβευτική εμφάνιση των “Αμαρτωλών” στα Όσκαρ, όπου με 16 υποψηφιότητες έγιναν η ταινία με τις περισσότερες υποψηφιότητες στην ιστορία του θεσμού, ξεπερνώντας “Τιτανικό”, “Όλα για την Εύα” και “La La Land”. Είχε αντιμετωπιστεί πολύ χλιαρά από την κριτική κατά την έξοδό της στην Ελλάδα, αλλά ελπίζω στο δρόμο προς τα Όσκαρ να εμφανιστεί ξανά στις αίθουσες – προσωπικά ανυπομονώ να το ξαναδώ.

Πανηγύρισα επίσης για την υποψηφιότητα του Ντελρόι Λίντο (ηθοποιάρα που έπρεπε να έχει κερδίσει για το “Da 5 Bloods” και επιτέλους προτείνεται για πρώτη φορά), της Γούνμι Μοσάκου (η ψυχή των “Αμαρτωλών”), σε κάθε αναφορά στον “Μυστικό Πράκτορα” (σύντομα και στην Ελλάδα) και κυρίως στην υποψηφιότητα για τη “Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ” για Όσκαρ Διεθνούς Φιλμ – η συνταρακτική ταινία-ντοκουμέντο κατάφερε να στριμωχτεί σε μια απίστευτα ανταγωνιστική κατηγορία δίχως να έχει καν μεγάλο διανομέα από πίσω. Ξεκάθαρη περίπτωση προσωπικής ψήφου.

Κυκλοφορεί ένα φανταστικό βιβλίο για την ταινία “Singapore Sling” του Νίκου Νικολαΐδη από την Restless Wind, που εκτός από το σενάριο της ταινίας περιλαμβάνει δεκάδες κείμενα της εποχής – συνεντεύξεις του Νικολαϊδη κατά την κυκλοφορία του φιλμ, κριτικές της εποχής αρνητικές και θετικές, ρεπορτάζ από το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης –, πλούσιο αρχειακό υλικό, σύγχρονα κείμενα από μελετητές και από άλλους δημιουργούς που επηρεάστηκαν από τον Νικολαΐδη. Μια εκπληκτική έκδοση, και μακάρι να βλέπαμε πιο συχνά τέτοιες κινηματογραφικές κυκλοφορίες.

Έχουμε πολύ καλή φρέσκια τηλεόραση αυτές τις μέρες. Στο Vodafone TV μπαίνει σήμερα η σειρά-φαινόμενο “Heated Rivalry” για τον παθιασμένο έρωτα δύο σούπερ σταρ του χόκεϊ επί πάγου, η οποία έχει κάνει πάταγο παγκοσμίως. Δεν χάνεται. Στην ίδια υπηρεσία μέσω του HBO max (που λανσαρίστηκε και ως σόλο streamer στην Ελλάδα, με το ίδιο περιεχόμενο που έχει και στο Vodafone TV), βλέπουμε τη 2η σεζόν του “The Pitt” και τη νέα σειρά “A Knight of the Seven Kingdoms” από τον κόσμο του “Game of Thrones”.

Το ιατρικό δράμα “The Pitt” δείχνει φοβερή φροντίδα σε χαρακτήρες, στις αγωνίες, στα διλήμματά τους καθώς κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν σε ένα διαλυμένο σύστημα υγείας μόνο για τους λίγους. Άξια τα Έμμυ, άξιες οι Χρυσές Σφαίρες. Το δε “Knight” είναι ένα αξιολάτρευτο, μικρού βεληνεκούς, spin-off στον κόσμο του Τζορτζ Ρ.Ρ. Μάρτιν, που ακολουθεί μια μικρών διαστάσεων (αλλά μεγάλης ψυχής και μπόλικου χιούμορ) ιστορία. Το αγάπησα!

10 χρόνια κλείνουν από το ANTI της Rihanna, ένα από τα κορυφαία άλμπουμ που έχουμε δει αυτά τα τελευταία 10 χρόνια από όταν κυκλοφόρησε. Η Rihanna έκτοτε δεν έχει κυκλοφορήσει νέα μουσική, αλλά πραγματικά μας άφησε με το πιο ώριμο, πιο μουσικά ενδιαφέρον άλμπουμ της. Τι έχουμε ζήσει.

Ο γίγαντας Γιώργος Λάνθιμος (που μόλις τσίμπησε άλλη μία υποψηφιότητα Όσκαρ για τη “Βουγονία”) πήγε γήπεδο και όταν τον σταμάτησαν οι κάμερες το μόνο που είχε να πει είναι ότι οι ισραηλινές ομάδες είναι ντροπή να παίζουν αυτή τη στιγμή στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Σταθερά ολόσωστος.

ΝΤΙΣΛΑΪΚ

Καρυστιανού, πλημμύρες, προβλήματα υγείας και καναπέδες στη σκηνή για τη Γεωργία Οικονόμου

Η Μαρία Καρυστιανού, από σύμβολο του αγώνα για δικαιοσύνη μετά το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, επιχειρεί τώρα να μετατρέψει την προσωπική της θλίψη σε πολιτικό όπλο. Με την ανακοίνωση για τη δημιουργία κόμματος και τις αμφιλεγόμενες δηλώσεις της για τις αμβλώσεις, προκαλεί διχασμό και αναστάτωση. Η Μαρία Καρυστιανού μετατρέπεται σε ένα πιο πολωτικό και πολιτικά φορτισμένο πρόσωπο της δημόσιας σφαίρας, με διχαστικές αντιδράσεις και ευρύτερες συνέπειες για το δημόσιο διάλογο στην Ελλάδα. Κρίμα, πολύ κρίμα…

Μα τι ωραίες και αποκαλυπτικές οι εικόνες που είδαμε από τις πλημμύρες στη Γλυφάδα. Σαν να έβλεπες ταινία θρίλερ ήταν. Ευτυχώς που θρηνήσαμε “μόνο” δύο νεκρούς δηλαδή που απ΄ότι καταλαβαίνω φταίνε και που σκοτώθηκαν οι άνθρωποι. Πάλι καλά που η Πολιτεια έκλεισε παιδιά και γονείς μέσα και πάλι καλα που μας τα κανε τσουρέκια με τα 112. Μπράβο, όχι μπράβο.

Αυτό πάλι που όλοι βάλθηκαν να “πεθάνουν” τον Αιμίλιο Χειλάκη, ο οποίος δήλωσε πως δεν μπήκε καλά το 2026 με ξεπερνά. Ο άνθρωπος είχε τη μητέρα του σε σοβαρή κατάσταση στο νοσοκομείο και είχε να αντιμετωπίσει και ένα σωρό σούσουρα που “πέθαιναν” τον ίδιο.

Διαβάζω πως καθώς τραγουδούσε Νίκο Παπάζογλου η αοιδός Αναστασία σε μαγαζί της Θεσσαλονίκης, εκτός από τα “τυπικά” λουλούδια και τα γύψινα πιάτα, κάποιοι πέταξαν στην πίστα και έναν καναπέ… Τα μπουζούκια ήταν πάντα ο καθρέφτης της κοινωνίας και τώρα καθρεφτίζουν την παρακμή της.

Έξυπνες οθόνες, Τα Πουλιά Πεθαίνουν με ρυτίδες, το σχόλιο για Marseaux για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Σε συνοικιακό σινεμά για να δω τον Καποδίστρια (που δεν ήταν τόσο κακός τελικά, αν εξαιρέσεις τις περούκες των Κοτζαμπάσηδων) και τριγύρω φώτιζαν τα κινητά και τα “έξυπνα” ρολόγια. Κάποια στιγμή ο μπροστινός σήκωσε το τηλέφωνο και κανόνισε το αυριανό του πρόγραμμα. Μια τελείως άλλη αντίληψη για την άλλοτε σκοτεινή αίθουσα.

Σχολίασαν στα social αρνητικά την 68χρονη ηθοποιό Rachel Ward (βλέπε Τα Πουλιά Πεθαίνουν Τραγουδώντας και Έρωτας Δίχως Αύριο) γιατί φάνηκε πολύ… ρυτιδιασμένη. Η ηθοποιός έζησε μια ευτυχισμένη ζωή, μένει σε μια παραμυθένια φάρμα στην Αυστραλία και αναγκάστηκε να απαντήσει δημόσια στα χιλιάδες σχόλια παρηγοριάς σε όσους τη στηρίζουν που είναι … 68 ετών!

Στην κυρία Δρούτσα θα λέγαμε καλύτερα να μασάει παρά να μιλάει. Το σχόλιο για τη Marseaux και το outfit με το οποίο παρουσίασε το τραγούδι της για τη Eurovision (ολόιδιο 5th Element!!!) είναι βαθιά παρωχημένο και επικίνδυνα ατυχές. Σε μια εποχή που έχουμε αποδομήσει το body shaming, το να κρίνεται μια καλλιτέχνιδα με όρους «δεν έχει το υπέροχο σώμα για να το βγάλει έξω» μοιάζει με θλιβερό κατάλοιπο άλλων δεκαετιών, και όχι με άποψη.

Σκέφτομαι καμιά φορά ότι σαν χώρα έχουμε διαταραγμένο timing. Όταν πρέπει να σταθούμε στο ύψος μεγάλων γεγονότων και περιστάσεων, λουφάζουμε, και όταν πρέπει να είμαστε διακριτικοί και ήσυχοι, εμείς κάνουμε τις υπερβολές των αιώνων. Ήταν χρονιά αυτή στη Eurovision για να στείλουμε 28 τραγούδια, να κάνουμε 2 ημιτελικούς και έναν τελικό, τη στιγμή που άλλες χώρες αποσύρονται; Δεν έφταναν πχ 10 σε μια βραδιά;

Κινητά σε κοινό χώρο, Παρκ Τσαν-γουκ και Χρυσά Βατόμουρα, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Λίγα πράγματα με τριγκάρουν περισσότερο από όταν κόσμος σε δημόσιο χώρο βλέπει βίντεο στο κινητό του με δυνατά τον ήχο και χωρίς ακουστικά. Πιστεύω ειλικρινά πως η πανδημία ξεβίδωσε πολλές από τις βίδες μας και αποσυντονίστηκαν πολλές από τις βασικές μας ρυθμίσεις – ειδικά σε ζητήματα συμπεριφοράς, που έχουν να κάνουν με τη συνύπαρξη με άλλο κόσμο.

Το να κάθομαι σε δημόσιο χώρο και δίπλα μου ένα άτομο να ακούει δυνατά βίντεο επί 10, 15, 20 λεπτά είναι κάτι που με ξεπερνά. Αν είχα περισσότερο θράσος θα πήγαινα να κάτσω ακριβώς δίπλα τους κοιτάζοντας την οθόνη τους, και λέγοντας «α, νόμιζα πως το παρακολουθούσαμε όλοι μαζί». Δυστυχώς δε θα το κάνω ποτέ.

Χρυσά Βατόμουρα… πώς είναι πραγματικά δυνατόν να υπάρχει και να ασχολούμαστε ακόμα με τον πιο δίχως χιούμορ και συντηρητικό “θεσμό” του industry. Ειλικρινά, φτάνει. Αρκετά.

Αποφεύγω να γκρινιάζω για συγκεκριμένες απουσίες στα Όσκαρ, ειλικρινά ακόμα εδώ θα ήμασταν αν το έκανα αυτό. Αλλά ως μια γενική παρατήρηση, δε μπορώ να μην παρατηρήσω πόσο αστείο είναι το συνεχιζόμενο σνομπάρισμα του Παρκ Τσαν-γουκ από την Ακαδημία, ακόμα και πλέον σε μια εποχή όπου οι μη αγγλόφωνες παραγωγές βρίσκουν τον χώρο τους.

“Oldboy”, “Η Υπηρέτρια”, “Απόφαση Φυγής”, “Καμία Άλλη Επιλογή”… ένας από τους κορυφαίους εν ζωή σκηνοθέτες του παγκόσμιου σινεμά, με βραβεία στις Κάννες, με τεράστια φήμη, με θρυλική φιλμογραφία, με το ένα banger μετά το άλλο… και κάθε φορά καταλήγουμε ξανά με μηδέν στο πηλίκο. Δηλαδή τι πρέπει να κάνει πια ο άνθρωπος για να ασχοληθεί η Ακαδημία!