Λάικ – ντισλάικ: Από το κορίτσι του Ιράν στη Βατίδου και το τρίο του Χούλιο

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΙΚ

Μαρκ Ράφαλο, Ευγενία Σαμαρά, ένα άγονο κρεβάτι και ένας θάνατος για τη Γεωργία Οικονόμου

Ο Μάρκ Ράφαλο με κάνει να τον αγαπώ ακόμα περισσότερο με κάθε του δήλωση. Το ότι επιτέθηκε στις Χρυσές Σφαίρες στον Τραμπ, χαρακτηρίζοντάς τον «καταδικασμένο βιαστή» και «παιδόφιλο» και χαρακτήρισε παράνομη την εισβολή στη Βενεζουέλα, είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε: κάποιο δημόσιο πρόσωπο να μην μασάει τα λόγια του και να εκφράζει αυτό που σκέφτεται χωρίς φόβο. Όταν άλλοι κρύβονται πίσω από τη σιωπή και τις «ευγενικές» λέξεις, ο Ράφαλο φοράει το καρφιτσάκι του στο οποίο αναγραφόταν «Be Good» («Να είσαι καλός») και εξηγεί στους δημοσιογράφους ότι το είχε επιλέξει για να τιμήσει τη Ρενέ Νικόλ Γκουντ, την οποία πυροβόλησε και σκότωσε πράκτορας της ICE την προηγούμενη εβδομάδα.

Μα τι ωραια έκπληξη η ερμηνεία της Ευγενίας Σαμαρά στην παράσταση “Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα” σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. αναλαμβάνοντας έναν ρόλο πολλαπλών μεταμορφώσεων που απαιτεί εσωτερική ακρίβεια και σκηνική ευελιξία. Πραγματικά αγνώριστη ερμηνευτικά. Και τι ωραία παράσταση.

Εξαιρετική η προσέγγιση της Γέρμας από τη Μαρία Πρωτόπαππα στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης. Για άλλη μια φορά η ματιά της είναι ιδιαίτερα διεισδυτική και εξόχως πολιτική. Γιάννος Περλέγκας και Σίμος Κακάλας εξαιρετικοί επίσης. Θα μείνω όμως σε μία σκηνή χορογραφίας στην οποία το “άγονο” συζυγικό κρεβάτι αποδομείται και διαλύεται με τρόπο συγκλονιστικό…

Περνάω έντονα την περίοδο που ακούω βιβλία παντού και πάντα. Έτσι άκουσα και την αριστουργηματική νουβέλα του Λέοντος Τολστόι Ο Θάνατος του Ιβάν Ίλιτς σε αφήγηση του Θανάση Παπαγεωργίου. Ο τρόπος που ο Τολστόι αναλύει τον άνθρωπο, το πέρασμα από τη ζωή στο θάνατο, η καταπληκτική ακρίβεια της ψυχικής αναταραχής του Ιβάν… Όλα αυτά συνθέτουν έναν από τους πιο δυνατούς και αληθινούς χαρακτήρες που έχει γεννήσει η παγκόσμια λογοτεχνία. Η αλήθεια του έργου είναι τόσο καθαρή και η απλότητά του τόσο βαθιά, που σε αιχμαλωτίζει με κάθε λέξη.

Τα γενναία κορίτσια του Ιράν για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Το κορίτσι που καίει με το τσιγάρο του μια φωτογραφία του Χομεϊνί δεν είναι ένα. Ενσωματώνει χιλιάδες καταπιεσμένα πλάσματα που ζουν σαν να τους έχει αφαιρεθεί το δικαίωμα στο μέλλον, ασθμαίνοντας καθημερινά μέσα σε ένα καθεστώς φόβου, σιωπής και ελεγχόμενης ζωής, και που παρ’ όλα αυτά επιμένουν να κρατούν αναμμένη μια μικρή, πεισματική φλόγα ελευθερίας. Στο Ιράν, όπου το σώμα και η εικόνα της γυναίκας αστυνομεύονται, μια “εύκολη” για εμάς χειρονομία γίνεται επαναστατική πολιτική πράξη. Είναι η γλώσσα της νέας αντίστασης.

Σε πιο Χολιγουντιανούς, δυτικούς ρυθμούς η απίστευτη Rhea Seehorn πήρε τη Χρυσή Σφαίρα για το Pluribus και πολύ το χάρηκα. Γιατί είναι από εκείνες τις νίκες που μοιάζουν καθυστερημένη δικαίωση: μια ηθοποιός που δούλεψε αθόρυβα, με ακρίβεια, βάθος και νεύρο, χωρίς φιοριτούρες και star syndrome, επιτέλους βγαίνει μπροστά.

Στην ίδια βράβευση το K-pop φαινόμενο “Golden”, το τραγούδι-καρδιά της ταινίας KPop Demon Hunters, πήρε τη Σφαίρα για Καλύτερο Πρωτότυπο Τραγούδι σε κινηματογραφική ταινία. Με τη νίκη αυτή να γράφει ιστορία, αφού καθιστά την τραγουδίστρια EJAE την πρώτη Κορεάτισσα-Αμερικανίδα που βραβεύεται ποτέ στη διοργάνωση. Στην ομιλία της EJAE μας έδωσε να καταλάβουμε τον τεράστιο αγώνα κάποιων ταλέντων να γίνουν K-pop idols. Η διαδρομή της, όπως είπε, ήταν γεμάτη απογοητεύσεις και αμφισβήτηση, με τη μουσική να λειτουργεί ως καταφύγιο τις στιγμές που άκουγε ότι η φωνή της δεν ήταν «αρκετή». «Σήμερα βρίσκομαι εδώ ως τραγουδίστρια και δημιουργός», τόνισε, μεταφέροντας τη μετατόπιση από την απόρριψη στην αυτοαποδοχή.

Τον Μαρκ Ράφαλο ήδη τον συμπαθούσαμε, αλλά μετά από το ξέσπασμα για Τραμπ (και το Task στο οποίο έδωσε ρέστα) τον κάνω follow μέχρι να σβήσει ο ήλιος.

Στο VOX, με Γαλάνη-Τσαλιγοπούλου και την Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας, έκλεινες τα μάτια και βρισκόσουν άνετα κάπου αλλού: κάτω από έναν πλάτανο στην πλατεία του χωριού, με τα τραπέζια στημένα πρόχειρα, τα ποτήρια να ξαναγεμίζουν κρασί και τα τραγούδια να περνούν από στόμα σε στόμα, αβίαστα. Η μουσική από την Εστουδιαντίνα πάτησε χώμα και μνήμη, έδεσε το σήμερα με το χθες και άφησε να κυλήσει εκείνο το παλιό, καλό γλέντι στη φυσική, λαϊκή του ροή. Λάικ στη στιγμή που η ελληνική μουσική θυμάται ποια είναι και γεμίζει τον χώρο.

Αγγελόπουλος και “Heated Rivalry” για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Όλη η φιλμογραφία του Θόδωρου Αγγελόπουλου έρχεται στο Cinobo στις 23 Ιανουαρίου, μια πολύ σημαντική προσθήκη που κάνει προσβάσιμη τη φιλμογραφία ενός αξεπέραστου δημιουργού. Είχα ξεκινήσει πριν λίγα χρόνια ένα rewatch των έργων του με αφορμή κάποιες επανακυκλοφορίες στα σινεμά, να μια καλή αφορμή τώρα να το ολοκληρώσω.

Το “Heated Rivalry” εκτός από τρομερά viral σειρά αυτή τη στιγμή, είναι όντως καλή. Ακολουθεί τις ερωτικές περιπτύξεις δύο παιχτών χόκεϊ επί πάγου μέσα από τα χρόνια και τις συναντήσεις τους όποτε οι ομάδες τους από διαφορετικές πόλεις παίζουν αντίπαλοι, και το πώς η σχέση τους εξελίσσεται. Η σειρά έχει πάρα πολύ σεξ (good for them!) και μια εντυπωσιακή ορμή στην αφήγηση που την κάνει κάπως undeniable. Η Warner Discovery έχει αποκτήσει τα δικαιώματα της σειράς για την Ευρώπη, οπότε πιθανώς να την δούμε και στα μέρη μας τον άλλο μήνα – θα το ξέρουμε σύντομα.

Απόλαυσα κάποιες από τις παρουσίες στις Χρυσές Σφαίρες. Στο κόκκινο χαλί ο Μαρκ Ράφαλο, ένας από τους ελάχιστους μεγάλους σταρ που δε σταματά να μιλά ανοιχτά για ζητήματα από τον ICE μέχρι την Παλαιστίνη, ξεσπάθωσε εναντίον του Τραμπ και μίλησε για τη δολοφονία της Ρενέ Γκουντ από την στρατιωτικό καθεστώς του ICE. Ένας εξαιρετικός ηθοποιός κι ένας σπουδαίος άνθρωπος που κάνει πάντα σοβαρή και άφοβη χρήση της πλατφόρμας του.

Από τους νικητές μου άρεσαν πολύ οι δύο βραζιλιάνοι –ο σκηνοθέτης Κλέμπερ Μεντόζα Φίλιου και ο ηθοποιός Βάγκνερ Μούρα του φανταστικού “Μυστικού Πράκτορα”– που ήταν μάλλον οι μόνοι με ένα κάποιο, έστω διακριτικό, πολιτικό λόγο στις ευχαριστήριες ομιλίες τους. Οι πάντες χρησιμοποιούν τις Σφαίρες σαν πρόβα για τα Όσκαρ και κανείς δε θέλει να ταράξει τις ισορροπίες ή να κάνει κάτι ρισκαδόρικο.

Ωστόσο στην πιο προσωπική πλευρά, απόλαυσα τις ομιλίες του Πολ Τόμας Άντερσον, που κέρδισε τρεις Σφαίρες για το “Μια Μάχη Μετά την Άλλη”. Έδωσε μικρές, ανθρώπινες ευχαριστίες, μίλησε για τις επιρροές του και υπογράμμισε το έργο των συνεργατών του πέρα από μια μηχανική ανάγνωση ονομάτων. Απλό, μεστό. Σύντομα και στα Όσκαρ.

Κυκλοφόρησε το τρέιλερ για το “Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ”, μια ταινία την οποία λάτρεψα τον Νοέμβριο στη Θεσσαλονίκη και την οποία πραγματικά από τότε ανυπομονώ να κυκλοφορήσει για να πάω σινεμά να την ξαναδώ. Βγαίνει 26 Φεβρουαρίου, σημειώστε το.

ΝΤΙΣΛΑΙΚ

Το 100 της Βατίδου, το σεξ και η Χίμαιρα, η Φυγή και ένα Μπουμ για τη Γεωργία Οικονόμου

Όχι δεν χάθηκε η Εύη Βατίδου! Μετά από 22 χρόνια, αποφασίζει να μας αποκαλύψει την αληθινή ιστορία πίσω από το περίφημο “πώς παίρνουν το 100”. Όχι, δεν μιλάμε για εξετάσεις ή σχολείο, αλλά για το πιο “θρυλικό” ερώτημα που έχει ακούσει ποτέ η τηλεόραση. Η ίδια και ο Αλέξης Κούγιας είχαν πάει στο Alter, για να… εισβάλλουν στο στούντιο του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου. Και φυσικά, από την αγωνία της στιγμής, ήρθε η ερώτηση: «Πώς παίρνουν το 100;» Τώρα εμένα γιατί αυτό με εκνευρίζει;

Την προηγουμενη βδομάδα έβαλα στα λάικ τη Μεγάλη Χίμαιρα. Ήρθε και η ώρα του ντισλάικ. Ε το παράκαναν στις ερωτικές σκηνές. Και χωρίς λόγο. Τόσο που απορώ αν η Μαρίνα κάνει τόσο σεξ με τον άνδρα της τον Γιάννη, τότε τι θα κάνει με τον κουνιάδο της τον Μηνά που θα τον ερωτευτεί και παράφορα; Και αυτήν τη μοναδική Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στο ρόλο της Ρεΐζενας και πεθεράς της Μαρίνας, γιατί την έχουν τόσο πολύ στη σκιά;

Μα τι μπαλαφάρα μεγατόνων ήταν αυτή η “Φυγή” στο Netflix; Το ξεκίνησα γιατί είχα ακούσει τα καλύτερα και το συνέχισα ψυχαναγκαστικά για κάποιον λόγο που ακόμη και σήμερα δεν εχω καταλάβει…
Δεν είναι και όλα τα έργα εύκολο να μεταφερθούν στην ελληνική, ιδίως τα μιούζικαλ. Είδα το Τικ Τικ Μπουμ στην Εναλλακτική Σκηνή της Λυρικής και η απόδοση στίχων μου χτύπησε εξαιρετικά άσχημα. Δεν καταλαβα δε ποτέ γιατί στους υπέρτιλους έπαιζε το αγγλικό πρωτότυπο κείμενο και όχι το διασκευασμένο που ακούγαμε στα ελληνικά.

Λατίνοι εραστές και ελάφια καπνιστά για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Δεν μας τα λέει καλά ο Λατίνος εραστής του μεσονυχτίου, Χούλιο Ιγκλέσιας, που φαίνεται να αγνοεί τη λαϊκή ρήση «τα στερνά τιμούν τα πρώτα».  Ο μύθος του ερωτικού τροβαδούρου σκόνταψε άσχημα σε καταγγελίες που τις διαβάζεις και ντρέπεσαι για πάρτι του, αν ισχύουν. Δύο γυναίκες, που εργάζονταν ως εσωτερικές υπάλληλοι, καταγγέλλουν ότι υπέστησαν σεξουαλική κακοποίηση το 2021 στις ιδιωτικές του επαύλεις στην Πούντα Κάνα και τις Μπαχάμες, όταν εκείνος ήταν 77 ετών. Οι μαρτυρίες τους, που δημοσιεύτηκαν στο elDiario υπό ψευδώνυμα, περιγράφουν ένα περιβάλλον ελέγχου, φόβου και εξευτελισμού, με ανάρμοστες ερωτήσεις (αν έχουν κάνει τρίο), περιορισμούς στην προσωπική τους ζωή και – σύμφωνα με τις ίδιες – βίαιες σεξουαλικές πράξεις. Αντε να ξανακούσεις το “To All The Girls I’ve Loved Before”.

Καλά ποιος άνθρωπος με τα σωστά του πήρε και έβαλε τον Γιώργο Παπαδάκη σε διαφήμιση να κερνάει καφέ από τον Παράδεισο. Η βλακεία πλέον μας κυκλώνει από παντού.

Στον Gio του Survivor θέλω να πω να σταματήσει να τρώει ελάφια. Το ρετιρέ δεν μας πείραξε, αλλά bro .. τον Μπάμπι τον έχεις ακουστά; Ούτε καπνιστά, ούτε βραστά, ούτε καθόλου. Μην πειράζεις τα ελάφια! Στους υπόλοιπους του Survivor: δεν συγκινούμαστε που πεινάτε, βρέχεστε και κρυώνετε. Η ανθρωπότητα έχει χειρότερα προβλήματα. Ένα Survivor γυρισμένο στη Γροιλανδία, αυτό ναι — θα το βλέπαμε.

Ενόχλησε τον Τζο Ρόγκαν η δολοφονία της 37χρονης από πράκτορα του ICE στη Μινεάπολη και το σχολίασε αρνητικά. Όταν “έβγαζε” Τραμπ στο πόντκαστ δεν είχε φανταστεί τη συνέχεια.

Μήπως είδε ο μάγκας ο Τζο και την υπουργό Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, Kristi Noem, που εμφανίστηκε σε πόντιουμ με το σύνθημα «One of Ours, All of Yours», λίγες ώρες μετά τον θάνατο της Renee Good;

Τα social βούηξαν συνδέοντας τη φράση με ναζιστικές πρακτικές συλλογικής τιμωρίας, όπως στη σφαγή του Λίντιτσε το 1942. Και εγώ σου λέω καμία σχέση με τον ναζισμό. Τι σημαίνει «Ένας από εμάς, όλοι δικοί σας» (αν χτυπηθεί ένας δικός μας, πληρώνετε όλοι); Ποιο Survivor bro;