Daphne Lawrence: “Δεν φοβάμαι ότι θα ξεμείνω από τραγούδια”

Η Daphne Lawrence ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία δημιουργών που μοιάζουν να μεγάλωσαν μέσα στη μουσική, πριν ακόμη το συνειδητοποιήσουν. Στη μέχρι τώρα διαδρομή της, έχει ισορροπήσει ανάμεσα στο προσωπικό της ρεπερτόριο και στις επιτυχίες που έχει δώσει για άλλους καλλιτέχνες.

Κομμάτια όπως τα «Έφυγες», «Σιγουριά», «Άβυσσος» και «Μάγια» της Daphne λειτούργησαν ως σταθερά σημεία αναφοράς για το κοινό που την ακολουθεί σταθερά, ενώ η δημιουργική της συμβολή αποτυπώνεται έντονα σε επιτυχίες των τελευταίων ετών, όπως τα «Αμαρτίες» και «Λίγο Λίγο» της Αναστασίας, το «Κόλλημα» της Ελένης Φουρέιρα, αλλά και σε συνεργασίες όπως το «Αίμα» με την Άννα Βίσση και το «Δε Σ’ Αφήνω» με την Ήβη Αδάμου.

Η σχέση της με τα social media υπήρξε ένας γρήγορος δίαυλος επικοινωνίας που άνοιξε δρόμους, χωρίς όμως να αλώσει τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τη μουσική της διαδρομή. Μέσα από ένα τέτοιο ψηφιακό μήνυμα ξεκίνησε και η επαφή με την Άννα Βίσση, οδηγώντας στη συνεργασία τους στο «Αίμα», ένα κομμάτι που διεύρυνε το ακροατήριό της και σηματοδότησε μια νέα φάση στην πορεία της.

Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου τραγουδιού της Daphne, «Γάτα», η ίδια επιστρέφει στη συζήτηση γύρω από τη μουσική της πορεία, και μοιράζεται μερικές σκέψεις για τις επιλογές της, τον τρόπο που δημιουργεί και τη θέση της με μια εποχή όπου η έκθεση συμβαδίζει – ή/και συγκρούεται – με την ανάγκη για ουσία.

Daphne Lawrence: “Δεν υπάρχει συγκεκριμένη συνταγή για ένα καλό κομμάτι”

Ξεκίνησες να γράφεις μουσική από παιδί, πριν ακόμη αντιληφθείς τι σημαίνει “επάγγελμα”. Πότε ένιωσες για πρώτη φορά ότι αυτό δεν είναι απλώς ταλέντο, αλλά ταυτότητα;

Νομίζω ότι δεν υπήρξε συγκεκριμένη στιγμή. Απλώς από πάντα η μουσική υπήρξε με όποιον τρόπο μπορούσε στη ζωή μου. Νομίζω ότι πάντα ήξερα ότι ο λόγος που υπάρχω και τα λέμε σήμερα είναι για να κάνω μουσική.

Οι “Αμαρτίες” και το “Λίγο Λίγο” έχεις πει ότι γράφτηκαν μέσα σε μία μέρα. Από την εμπειρία σου, τι χρειάζεται για να “κλειδώσει” πραγματικά μια δημιουργική χημεία;

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει συγκεκριμένη συνταγή για ένα καλό κομμάτι. Όλα είναι θέμα “ημέρας”. Μπορεί να γράφουμε κομμάτια non stop για μέρες και μήνες και ξαφνικά σε δέκα λεπτά να βγει ένα κομμάτι που μας συν-κινεί. Όπως μου είχε πει ένας συνεργάτης, όσο γράφεις βγαίνει η “λάσπη” από την πηγή για να φτάσεις στο σημείο να βγει το καθαρό νερό.

Η συνεργασία με την Άννα Βίσση ήρθε απροσδόκητα. Ποιο ήταν το πιο ουσιαστικό πράγμα που ανακάλυψες για τον εαυτό σου δουλεύοντας με μια τόσο έντονη καλλιτεχνική προσωπικότητα;

Ανακάλυψα πολλά πράγματα για να είμαι ειλικρινής. Ωστόσο το πιο σημαντικό πιστεύω είναι ότι κατάλαβα ότι αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου ακόμη και όταν έχω αμφιβολίες. Βλέποντας την Άννα να απολαμβάνει τη σκηνή τόσο πολύ και να μη χάνει ποτέ τη “σπίθα”, συνειδητοποιείς πως όταν είσαι καλλιτέχνης δε μπορεί να σε γεμίσει τίποτα τόσο πολύ όσο αυτή η ενέργεια που σου δίνει η τέχνη και ο κόσμος.

“Στον 17χρονο εαυτό μου θα έλεγα να μην απογοητεύεται, γιατί όλα θα έρθουν”

Μεγάλωσες με έντεχνο, rock, pop, τζαζ, trap. Ποιος από αυτούς τους σταθμούς καθόρισε περισσότερο τη σημερινή σου ταυτότητα ως δημιουργού;

Δεν έχω ιδέα! Είναι ένα συνονθύλευμα θεωρώ. Δε μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο “σταθμό”. Και για αυτό λατρεύω τη μουσική. Δε μπορείς να την περιορίσεις. Για αυτό ακριβώς στο εξωτερικό, οι καλλιτέχνες αλλάζουν συνεχώς τις μουσικές επιρροές και δημιουργούν καινούργια ερεθίσματα. Στην Ελλάδα λίγο το κατακρίνουμε αυτό και πολύ κακώς γιατί περιορίζουμε αξιόλογους καλλιτέχνες με ατάκες τύπου “τι πήγε τώρα να κάνει αυτός αλλαγή, καλά ήταν με τα άλλα που έβγαζε”.

Πήγες στο The Voice σε μια ηλικία που όλα μοιάζουν αθώα και εφικτά. Πώς θυμάσαι την εμπειρία αυτή και αν συναντούσες τώρα εκείνη τη 17χρονη που ξενυχτούσε σε live και το πρωί έδινε “Έκθεση”, τι θα της έλεγες;

Θυμάμαι ότι ήμουν γεμάτη όνειρα και νόμιζα ότι θα ξεκινήσω έτσι καριέρα. Η αλήθεια είναι πως ακόμη δεν ήξερα τίποτα για το επάγγελμα- όχι ότι τώρα ξέρω τα πάντα, απλώς έχω μάθει πιο πολλά όντας στον “χώρο”. Όταν πας σε ένα τέτοιο “παιχνίδι”, πιστεύω πως ο μόνος τρόπος για να το αξιοποιήσεις είναι να έχεις ήδη ετοιμάσει υλικό να μοιραστείς με τον κόσμο που απλώς έτυχε να σε δει σε μια οθόνη. Να “αρπάξεις” δηλαδή αυτή την ευκαιρία που σου δίνεται. Ωστόσο, στο 17χρονο κορίτσι θα έλεγα να μην απογοητεύεται, γιατί όλα θα έρθουν με τέτοιο τρόπο ώστε να τα καταφέρει.

Η γενιά σου ζει παράλληλα στο TikTok, στα στούντιο και στις ζωντανές σκηνές. Εσύ πώς κρατάς μια ισορροπία ανάμεσα στη διαρκή παρουσία και στη δημιουργία που απαιτεί σιωπή;

Η αλήθεια είναι ότι δεν κρατάω καμία ισορροπία (γέλιο). Παλαιότερα ήμουν πολύ ενεργή στα social, αλλά πλέον δε με αφορούν ιδιαίτερα. Σίγουρα είναι σημαντικό να κρατάς την επικοινωνία με το κοινό, αλλά δεν είναι πιο ωραίο να επικοινωνείς μαζί του με τη μουσική σου και όχι με το τι πρωινό έφαγες; Θα το κάνω και αυτό – που και που – γιατί θα ξυπνήσω με όρεξη, αλλά δεν είναι η πρώτη μου έννοια.

Όταν γράφεις για άλλους καλλιτέχνες, φοβάσαι ποτέ ότι μπορεί να τους δώσεις ένα κομμάτι που θα ήθελες τελικά για τον εαυτό σου; Πώς διαχειρίζεσαι αυτή τη “διανομή” της δημιουργίας;

Παλαιότερα, ναι, το σκεφτόμουν. Τώρα πια δε φοβάμαι ότι θα “ξεμείνω” από δημιουργίες, οπότε ποιος ο λόγος να μην τις μοιραστώ και ειδικότερα όταν μπορεί κάποιος να “νιώσει” περισσότερο από εμένα αυτό που έγραψα;

Υπάρχει κάποια στιγμή – ακόμα και φαινομενικά ασήμαντη – που άλλαξε τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τη μουσική;

Πιάνω τον εαυτό μου πολύ συχνά να έρχεται αντιμέτωπος με το να γράψει το επόμενο hit. Σε αυτές τις στιγμές καταλαβαίνω ότι κάτι άλλαξε.  Όμως, μετά θυμάμαι τι σημαίνει η μουσική για τη Δάφνη από όταν ξεκίνησε να γράφει στο πρώτο της πιάνο τις πρώτες μελωδίες και επανέρχομαι.

Ποιοι ξένοι καλλιτέχνες σε διαμόρφωσαν, όχι μόνο ως ακούσματα αλλά ως τρόπο σκέψης πάνω στη μελωδία και την παραγωγή;

Δε μπορώ να σου πω συγκεκριμένα γιατί γενικά θα δω videos με διάφορους καλλιτέχνες, το πώς γράφουν, το πού γράφουν, το τι έχουν να πουν. Περισσότερο με εμπνέουν και λέω “α, θα το δοκιμάσω και εγώ αυτό” και ό,τι βγει. Συνήθως δε βγαίνει κάτι, αλλά στις επόμενες δημιουργίες μπορώ να αξιοποιήσω κάτι από αυτά που έμαθα χωρίς να θυμάμαι καν που το είδα.

Ο τελευταίος χρόνος ήταν καταιγιστικός. Τι θα ήθελες να είναι ο επόμενος; Πού σε βρίσκουμε ως προς τα επόμενα singles, εμφανίσεις, δισκογραφικά σχέδια;

Η αλήθεια είναι ότι για εμένα ο τελευταίος χρόνος ήταν χρόνος δημιουργίας. Ετοιμάζω εδώ και 100 χρόνια albums( γέλια), οπότε ευελπιστώ σε σύντομο χρονικό διάστημα να βγουν. Αυτό το διάστημα εμφανίζομαι στο Theama στο Μαρούσι, μαζί με τους Έλλη Κόκκινου, Χρήστο Μενιδιάτη, Νινο και τις Χριστίνα Ράλλη και Eva Imeri.

Παράλληλα, συνεχίζουμε τις εμφανίσεις με τον Μιχάλη Stavento. Είμαι όμως και πολύ χαρούμενη καθώς κυκλοφορεί το νέο μου τραγούδι «Γάτα» μαζί με το video clip του! Ακούστε το και θα με θυμηθείτε. Είναι ένα τραγούδι σε μουσική δική μου και των Ripen και Chico Beatz, και οι στίχοι δικοί μου.