Γι’ αυτό πρέπει να ακούσεις τα “Εφήμερα” του Σωκράτη Μάλαμα

Ο Σωκράτης Μάλαμας επέστρεψε στη δισκογραφία με τα «Εφήμερα», ένα μουσικό album ουσιαστικό και βαθιά ανθρώπινο. Δυνατές συνεργασίες και εννέα τραγούδια που κινούνται με συνέπεια στον γνώριμο, αφηγηματικό κόσμο του – εκεί που η απλότητα λειτουργεί ως συνειδητή επιλογή – χωρίς εξάρσεις και ανάγκη επιβεβαίωσης.

Όπως σημειώνει και ο ίδιος ο Σωκράτης αυτό το album είναι «μια ματιά στην αποθήκη της μνήμης, θεατρικά στιγμιότυπα… μια πεταλούδα στο σύρμα».
Ιστορίες σχέσεων, αναμνήσεις, στιγμές καθημερινές, λόγια που ειπώθηκαν ή κρύφτηκαν για πάντα πίσω από τις σιωπές. Ο δίσκος που ισορροπεί ανάμεσα στο πρόσκαιρο και το διαχρονικό, στο απλό και το σύνθετο, στο βίωμα και τη μνήμη, σε εκείνες τις ενήλικες αποστάσεις που μας καθόρισαν.

Στους στίχους συναντάμε τον Οδυσσέα Ιωάννου, τη Φωτεινή Λαμπρίδη, την Κλέλια Ρένεση, τον Γιώργο Αθανασόπουλο και τον Ανδρέα Παναγιωτάτο. Συνεργασίες που δημιουργούν έναν ποικιλόμορφο, άλλα άρρηκτο στιχουργικό πυρήνα και σε καμία περίπτωση δεν διαταράσσουν τη συνοχή του άλμπουμ. Ακόμη και η πιο ξεχωριστή και ιδιαίτερη στιγμή με το «Άστρο» του Κωνσταντίνου Βήτα ενσωματώνεται απόλυτα οργανικά.

Τη μουσική των περισσότερων τραγουδιών υπογράφει ο ίδιος ο Σωκράτης Μάλαμας. Οι ενορχηστρώσεις φέρουν την υπογραφή του Γιάννη Δίσκου, ο οποίος αφήνει στις λέξεις και τις ερμηνείες τον απαιτούμενο χώρο για να αναπνεύσουν. Ήχος λιτός και προσανατολισμένος, ζεστός και αφηγηματικός. Δεν υπάρχει διάθεση για εντυπωσιασμούς, αυτό άλλωστε γίνεται χωρίς προσπάθεια.

Το Όταν λείπεις ξεχωρίζει για την μπλουζ χροιά του, το Παράσημο σε κάνει να νοσταλγείς τις συναυλίες. Με το Ένα Παιδί ακολουθείς μία εσωτερική διαδρομή στην παιδική αθωότητα. Το Γύρνα Πίσω καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα στη νοσταλγία και το σήμερα, ενώ το Εκατό μέρες Βρέχει απενοχοποιεί τη νοσταλγία. Απ’ το ποτάμι ως τη θάλασσα, ένα ήρεμο τραγούδι που ταιριάζει απόλυτα στη συνολική ατμόσφαιρα του δίσκου και ενισχύει την αίσθηση συνέχειας που έχουν τα «Εφήμερα» όταν ακούγονται ως σύνολο.

Και μετά το Άστρο. Η συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Βήτα φέρνει μια άλλη αισθητική και συνάμα λειτουργεί ως αναπόσπαστο κομμάτι του album. Η δύναμη των σχέσεων, απλά και λιτά, υμνείται από το Ήσουν η βασίλισσά μου, ενώ το Είναι παντού αποτελεί την τέλεια κατακλείδα, αφήνοντας μία αίσθηση πληρότητας. Στις ερμηνείες, δίπλα στον Σωκράτη Μάλαμα, συναντάμε τον Πέτρο Μάλαμα, την Τζώρτζια Κεφαλά, τον Δημήτρη Μπάκουλη και τον Γιάννη Μάλαμα. Μία παρέα που αφήνει ξεκάθαρα το δικό της αποτύπωμα.

Τα «Εφήμερα» επιβεβαιώνουν τη σταθερότητα του Σωκράτη. Και ίσως αυτό αποτελεί το μεγαλύτερό πλεονέκτημα.